In thuisland Canada doet ze het best aardig, deze Melissa-Bel. Vorig jaar werd ze bijvoorbeeld uitgeroepen tot Artist Of The Year bij de Toronto Exclusive Magazine Awards. Haar eerste volwaardige debuut Brave werd bovendien zeer positief ontvangen in de landelijke pers. Datzelfde album wordt nu ook in Europa uitgebracht, uiteraard met de hoop om ook hier vaste voet aan de grond te krijgen. Of dat gaat lukken zal mij benieuwen. Hoewel ze, zeker voor een twintiger, absoluut een dijk van een stem heeft, is er namelijk weinig aan Melissa-Bel dat haar echt iets eigens geeft. Ze past naadloos in het rijtje van Amanda Marshall, Beth Hart of, op momenten, onze eigen Anouk. En dan hebben we het dus over het rijtje van zangeressen met flinke strotten. Zangeressen ook, die behoorlijk schatplichtig zijn aan de rijke Amerikaanse (blues)rockgeschiedenis. Niks mis mee natuurlijk, maar zie je binnen dit rijtje maar eens te onderscheiden van de sterke concurrentie.

Het debuut van Melissa-Bel opent sterk met ‘Distance’. Deze meeslepende bluesy rocksong verhaalt over een relatie waarbij de hoofdpersoon voelt dat haar partner een muur optrekt om afstand te creëren, waarbij het haar maar niet lukt om die muur af te breken en de afstand te verkleinen. Melissa-Bel weet zich uitstekend te verplaatsen in de hoofdpersoon van deze song, en maakt de gevoelens van pijn en frustratie bijna tastbaar. Ergens in de verte doet de song me denken aan ‘Still Got The Blues’ van Gary Moore, zonder de kenmerkende solo’s dan.

Meeslepender dan dit wordt het verder op het album helaas niet. Er staan absoluut een aantal hele aardige songs op, zoals ‘Better Things To Do’ of het bijna swingende ‘I Wish You Would Kiss Me’. Maar je hebt als luisteraar toch net iets te vaak het gevoel dat je bijna exact dezelfde songs al eerder gehoord hebt. Weliswaar door een minder goede zangeres waarschijnlijk, maar toch. De songs met flinke bluesrock invloeden, een scheutje soul hier en daar of een lichte Americana inslag zijn in ieder geval helaas nog niet sterk en/of bijzonder genoeg.

In de biografie staat beschreven dat The Beatles haar all-time favoriete band is. Die invloeden zijn helaas totaal niet terug te horen op dit debuut. Wel hoor je een prima zangeres, die nog wat moet schaven aan haar songmateriaal om boven de concurrentie uit te kunnen komen.

24/10/2009 - Chris Dietzel