Van donkere dagen is op het nieuwe album van de Super Furry Animals absoluut geen sprake. Muzikale opgewektheid viert hier immers hoogtij. Het so wrong it’s right-nummer ‘Inaugural Trams’ (compleet met door Franz Ferdinand’s Nick McCarthy ingesproken Duitstalig ‘Eins, Zwei, Polizei’-achtig intermezzo) zal zelfs bij de grootste zuurpruim de mondhoeken spontaan in opwaartse richting bewegen. Dat de band er de concurrentie enkele lichtjaren mee achter zich laat en ouderwets sterk uit de hoek komt, klopt dan weer wel. Dark Days / Light Years bevat psychedelische indie-pop uit de buiten-categorie; speels en met een fijne klap van de molen, oprecht, geïnspireerd en beklijvend.

Waar het vorige, eveneens uitstekende, Furries-wapenfeit Hey Venus! (2007) vooral voor pakkende popliedjes ging, kenmerkt nieuweling Dark Days / Light Years zich door een ietwat vrijere aanpak. De ruim zes minuten durende psychedelische freak-opener ‘Crazy Naked Girls’ zet daarin direct de toon. Even doorbijten met die track, want hoewel qua uitgangspunt typerend voor wat er komen gaat, is het wel de zwakste schakel van het geheel. Wellicht dat het er gewoon even uit moest alvorens frontman Gruff Rhys en zijn kompanen echt aan de slag konden.

En aan de slag gaan ze! Vanaf het respectievelijk spetterende en zwoele ‘Mt’ en ‘Moped Eyes’ tot en met de bijna tien minuten durende trippy afsluiter ‘Pric’ is het genieten geblazen van een zeer eclectische, nergens geforceerd aandoende, grotendeels erg prettig aan elkaar gekoppelde rollercoaster-ride in audio. Het groovy rockende ‘Inconvenience’, het Oosters bezwerende ‘The Very Best Of Neil Diamond’ en het zwoel zonnige ‘White Socks / Flip Flops’ zijn enkele zeer sterke momenten. Halverwege krijgt u ook nog het hallucinante acht minuten durende ‘Cardiff In The Sun’ voor uw kiezen en naar het einde toe zijn de wat kortere popliedjes ‘Helium Hearts’, ‘Where Do You Wanna Go?’ en het in het Welsh gezongen ‘Lliwiau Llachar’ ook zeer aangenaam.

Kortom, met het avontuurlijke en bezielde Dark Days / Light Years laten de sympathieke Welshmen horen dat ze nog altijd niet verlegen zitten om goede ideeën. Toegeven, door de vrij schizofrene en weinig pop-gerichte aanpak heeft het album wat meer tijd nodig om helemaal aan te komen. Maar was dat destijds niet ook het geval bij het geniale Rings Around The World (2001)?

09/07/2009 - Cyrille Bloemers