RECENSIE: Capital Punishment - Roadkill

Roadkill
recensie cijfer 2018-11-06 Het debuutalbum Roadkill van Capital Punishment doet driehonderd dollar op online platform Discogs. Die hoge prijs heeft de plaat niet te danken aan de muzikale kwaliteit maar aan de hoge curiositeitswaarde. De plaat werd in 1982 in eigen beheer uitgebracht in een oplage van een paar honderd exemplaren en had ene Ben Stiller achter de drumkit zitten. Stiller bouwde jaren later zijn bekendheid als komedie-acteur op via rollen in Saturday Night Live, The King Of Queens en kaskrakers als Meet The Parents en Night At The Museum. Na het beluisteren van het album weten we één ding zeker: Ben Stiller mag een wereldster in Hollywood zijn, maar aan Stiller is geen muzikale wereldster verloren gegaan.

Capital Punishment maakt op Roadkill experimentele muziek met een voorliefde voor avant-garde, no wave en postpunk. Dat de opnamen dateren uit de donkere jaren ’80 is dan ook goed te horen. Denk aan Cabaret Voltaire, Chrome en Daniel Miller (Mute Records). Er wordt flink geëxperimenteerd met geluidseffecten, elektronica en tekstflarden. Maar het eindresultaat is weinig coherent.

Openingstrack ‘Necronomicon’ is non-muziek: flarden van een newsflash over de zoektocht naar The Hillside Strangler gevolgd door sitarspel dat snel de irritatiegrens bereikt. Hier is geen gastrol van Ravi Shankar aan te pas gekomen. ‘Roadkill’ is nog wel een aardig, funky no–wavenummertje en ‘Muzak Anonymous’ een dansbare postpunktrack met flarden Bauhaus en Japan. ‘All Just In Passing’ is dan weer een op gitaar geënt instrumentaal niemendalletje. ‘Delta Time’ heeft wat Beefheartiaanse trekjes.

De instrumentale tracks ‘Cosmos’ en ‘ John’s Forgotten Land (Parts 1, 2 & 3)’ klinken alsof de band niet verder is gekomen dan het doornemen van de gebruiksaanwijzing van de net aangeschafte synthesizer. Het album sterft in schoonheid door een overbodige reprise van openingstrack ‘Necronomicon’ met wederom een hoofdrol voor de sitar. Als beloning voor het uitzitten van het album krijgen we ook nog twee bonustracks voorgeschoteld.

Capital Punishment heeft met beperkte middelen en minimale muzikale capaciteiten een album gemaakt dat enkele aardige momenten kent, maar uiteindelijk aan zijn eigen pretenties ten onder gaat. Daar verandert die ene man achter de drumkit niks aan.
Recensent:Bart Slaats Artiest:Capital Punishment Label:Captured Tracks
Cover Manu Delago - Parasol Peak

Manu Delago - Parasol PeakDe totstandkoming van Parasol Peak omvat een imposant verhaal. Manu Delago...

Cover Mitski - Be The Cowboy

Mitski - Be The Cowboy Mitski levert inmiddels al haar vijfde album af en dit is haar beste werk...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT