RECENSIE: Trevor Powers - Mulberry Violence

Powers
recensie cijfer 2019-04-15 Drie jaar geleden trok Trevor Powers de stekker onverwacht uit Youth Lagoon. Ondanks het succes voelde de frêle Amerikaan zich niet meer thuis in het psychedelisch-dromerige klanktapijt van dit soloproject. Hij verwisselde zijn warrige krullenbol voor een strak geblondeerd kapsel (type nerdy neefje van de voorman van Scooter), verdiepte zich in jazz en klassieke muziek en probeerde zichzelf terug te vinden in gefragmenteerde en zeer geproduceerd klinkende liedjes. Het resultaat is te horen op zijn debuut onder eigen naam; Mulberry Violence.

Voor liefhebbers van Youth Lagoon kan dit album even slikken zijn. Geen melodieuze parels meer als ‘Dropla’ of meeslepende prachtnummers als ‘17’. In plaats daarvan toont Powers zich van zijn meest getormenteerde kant. ‘I don’t get it!’, schreeuwt hij ons meteen toe in de opener ‘XTQ Idol’, alsof de 31-jarige Amerikaan een flinke identiteitscrisis te verstouwen heeft gehad de afgelopen jaren. Zowel muzikaal als tekstueel getuigt het album van de nodige demonen die verdreven moesten worden uit de ziel van de artiest. Twijfel, woede en traumaverwerking vormen de thematische hoofdmoot in de nummers, die een navenant geluid laten horen. ‘Film It All’ en ‘Squelch’ neigen blij vlagen meer naar de industrial metal van Nine Inch Nails dan de zoete melancholie van Youth Lagoons ‘Afternoon’.

Zoals Powers wel is toevertrouwd, zit Mulberry Violence productietechnisch uitstekend in elkaar. Hij laat de potpourri van samples, (bewerkte) instrumenten en zijn al dan niet geloopte stem klinken als een vloeiend en vanzelfsprekend geheel. Het probleem is alleen dat er weinig sterke nummers op de plaat te vinden zijn, precies dezelfde reden overigens waarom het derde en laatste album van Youth Lagoon Savage Hills Ballroom ook weinig meer heeft gedaan dan stof vergaren in de kast. Het is zelfs ronduit vervelend om te moeten luisteren naar stroperige en klaaglijke liedjes als ‘Dicegame’ en het daaropvolgende ‘Pretend It’s Confetti’. Het van een vrolijke saxofoon voorziene ‘Clad In Skin’ lijkt een ommekeer in te luiden, maar blijkt uiteindelijk het hoogtepunt van de plaat. Dat is jammer, zeker omdat Powers met Youth Lagoon heeft aangetoond het songschrijven bovengemiddeld goed te beheersen. Hopelijk weet hij dit talent op een volgend album beter aan te spreken.
Recensent:Ronnie Weessies Artiest:Trevor Powers Label:Bertus
Cover Seven Stars Over Sicily - And Here Comes The Night

Seven Stars Over Sicily - And Here Comes The NightSoms kan het enige tijd duren voordat een album op het bureau van een van de...

Cover Slagr - Dirr

Slagr - Dirr Slagr is een trio uit Noorwegen, bestaande uit de dames Anna Hytta en...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT