RECENSIE: ME - The Wagon Fair

ME-thewagonfair
2004-09-18 Wie dacht dat van de Nederlandse indielabels alleen Excelsior de oren goed open heeft staan, heeft het goed mis. Er zijn namelijk meer labels die de oren goed open hebben staan. Zoals het Volkoren (vat je ‘m?) label. Het nog jonge label, gelieerd aan het ook al fijne Sally Forth records, heeft reeds een mooie catalogus tot haar beschikking met namen als 16 Horsepower en at the close of everyday. Het is opvallend dat het eigenlijk één grote familie is, waarvan de leden veelvuldig op elkaars platen meespelen en in verschillende bands met elkaar spelen. Minco Eggersman is daarop geen uitzondering. Niet alleen is hij de drummer en zanger van at the close of everyday, ook speelde hij in Rollercoaster 23 en is hij actief betrokken bij de platenlabels. Nu verschijnt dan zijn soloplaat ‘The Wagon Fair’, een plaat van Minco als klassieke singer-songwriter met Americana-achtige muziek met uitstapjes naar country & western.
Geholpen door de plaatjes op de hoes, zie je Minco al zitten, eind 19e eeuw. De tijden zijn moeilijk. Lange dagen hard werkend op het land, en zondag naar de kerk. Op de veranda voor zijn huis,’s avonds na weer een dag hard werken. Zijn vrouw zit binnen verstelwerk te doen, de kinderen zijn naar bed, hij zit in de schommelstoel. Gitaar op schoot benen over elkaar geslagen, hond liggend bij zijn voeten. Kijkend naar de sterren speelt hij zomaar wat voor zich uit, denkend aan het harde maar eerlijke leven dat hij lijdt. Geïnspireerd rollen de teksten zo uit zijn mond. Minco weet zelf ook wel dat zijn stem niet de beste stem is die iemand ooit heeft gehoord, maar dat maakt niet uit. Sterker nog, het geeft de droevige klanken uit zijn gitaar alleen maar extra treurigheid mee. Bovendien, heeft Will Oldham ook niet een vrij beperkte zangtechniek? En net als Oldham weet ook Minco het gevoel dat hij uit wil drukken in zijn liedjes te leggen. En dan is het veelal treurigheid en intensiteit wat de klok slaat, zoals het illustratief getitelde openingsnummer ‘Way out of hell’.
Daar tegenover staat dat er ook nummers als het prachtige (en instrumentale) ‘Life af Zimmermans’ tussen staan, of het ietwat meer opgewekte ‘See me through’. In dat laatste nummer komt het nachtegaaltje van labelgenoten Brown Feather Sparrow en This Beautifull Mess ook nog even meezingen en -spelen, zoals ze dat op meer nummers doet. Het toch al niet misselijke debuut van deze singer-songwriter krijgt er nog meer glans van, zoals de kleur van roest ook zo mooi kan zijn als er wat over geschuurd wordt.
Recensent:Jasper van Vugt Artiest:ME Label:Volkoren
boris-relyonme

Boris - Rely on MeWat doet Boris zijn debuutalbum tussen de cd-recensies, zul je misschien...

evergreenterrace-writersblock

Evergreen Terrace - Writers Block Een tussendoortje voor de fans, maar dan ook echt alleen voor de fans - een...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT