VERSLAG: Lowlands 2009

VERSLAG:

123  

Dag 1

De openingsact van dit driedaags festival komt van eigen bodem, Roosbeef. “Dames en heren, we zijn begonnen”, zegt de 21- jarige singer-songwriter Roos Rebergen. Tussen de bandleden valt ze op door haar knalrode haar en oudbollig jurkje. Het podium hebben ze opgevrolijkt met roze knikkende hondjes die we normaal in auto's zien. Hiermee verwijzen ze naar de titel van hun mooie debuutalbum; Ze willen wel je hond aaien, maar niet met je praten. Helaas begint de show niet vlekkeloos; “Mag die piep uit?” vraagt ze, wanneer we weer eens een pijnlijke feedback horen. Er komen ook nog enkele gastmuzikanten langs, zoals enkele leden van 'Het Zesde Metaal' en de zanger van Voicst maar echt warm worden we er niet van. Wanneer we aandachtig luisteren naar de teksten van Roos kunnen we zeggen dat het iets weg heeft van songteksten zoals Spinvis deze schrijft. Uiteindelijk is het Roos die hier de show steelt met haar nummers waar je geen tweede van zult vinden. (MS)

Je kon het festival ook starten met de Belgische eenmanselectrokoning Stijn, ‘de Vlaamse Prince’. Ondanks het vroege tijdstip heeft Stijn Vandeputte direct het publiek mee. Met de aanstekelijke beats en de energieke, ietwat nerdig overkomende frontman is dat ook niet moeilijk. De Lima, welke geen tent meer is, gaat los op ‘Sexjunkie’ en ‘Ziek’. Begin de dag met een dansje. (EL)

Met haar grote kuif maakt La Roux een statement. De Engelse komt met vette beats, maar weet zangtechnisch niet te overtuigen. ‘In For The Kill’ en ‘Bulletproof’ worden geslikt als zoete koek, toch weet de rest van haar oeuvre niet te boeien. Een matige eerste act, wat de hoop voor de rest alleen maar doet stijgen. (KdJ)

De 22-jarige half Schots en half Italiaanse Paolo Nutini treed vandaag op in de grote Alpha tent. Op de voorste rijen staan vooral jonge meisjes die niet alleen willen komen luisteren naar Nutini’s muziek, maar vooral komen voor zijn charmante looks. Zodra hij het podium betreed wordt er volop gegild en meegezongen met zijn nummers. Vooral het vrolijke ‘New Shoes’, het swingende ‘Funky Cigarette’ en zijn nieuwste single ‘Coming Up Easy’ doen het erg goed bij het publiek. Met zijn warme stemgeluid weet hij alle noten juist te raken en laat hij zien dat hij niet alleen charisma heeft maar ook nog erg muzikaal is. We genieten van een swingend feestje met reggae, country en jazz invloeden. Ondanks dat Nutini zijn ogen bijna het hele optreden dicht heeft en met zijn hoofd richting de grond zingt weet hij het publiek goed mee te krijgen. Een verrassend heerlijk hoogtepunt tijdens de eerste uurtjes van Lowlands 2009. (JvdB)

Voor wie Paolo Nutini in de Alpha te ver lopen is of gewoon voor liefhebbers van goede singer-songwriters. The Tallest Man On Earth. De beste man, die alleen met gitaar en een stoel die hij zowat na elke song verplaats op het podium staat, maakt heel simpele, bijna nihilistische liedjes met een gevoelige snaar. Liedjes die dichtbij Jose Gonzales, die een aantal jaar terug de Juliet helemaal stil kreeg. The Tallest Man On Earth kan zomaar een hele grote worden. Wat bekendheid betreft dan, want zo heel lang is hij ook weer niet. (EL)

Ook literatuur hoort op Lowlands. En wie kan dat beter inluiden dan Lowlandsveteraan Denvis? De Eindhovenaar stond er al eerder met de pasgeleden gepensioneerde The Spades en diverse andere projecten, nu speelt hij met zijn band The Real Deal om de boekpresentatie van Leon Verdonschot bij te staan. Het boek gaat, ja inderdaad, over Denvis zelf. Een biografie waaruit in dit uurtje verschillende hoofdstukken worden voorgelezen. De meest onzinnige gebeurtenissen worden schitterend omschreven en verteld bij Verdonschot. (EL)

De uit Amerika afkomstige band Beirut trekt alle toeters en bellen uit de kast om de aanwezigen in en om de Grolsch-tent een relaxte set voor te schotelen. Er wordt afgetrapt met ‘ Postcards From Italy’, waarna andere nummers als ‘Elephant Gun’ en ‘Sunday Smile’ voorbijkomen. Grote hit ‘Nantes’ slaat het beste aan en er wordt op veel plekken meegeklapt. Beirut is op cd wel een stuk indrukwekkender dan live, maar een fijn optreden was het zeker.

Als enige vrouw staat Lily Allen vandaag in de Alpha tent. In haar zwarte glitter top en blauwe glitter make-up zit ze er best schattig uit, maar wanneer ze een joint op steekt en duidelijk niet nuchter is, blijkt ze niet geheel onschuldig te zijn. Ondanks dat ze klein is weet ze flirterig de hele tent met alle gemak voor zich te winnen en speelt ze nonchalant haar grootste hits. Vooral tijdens het nummer, wanneer het hele publiek zijn of haar middelvingers in de lucht steekt en uit volle borst ‘fuck you, fuck you very very much’ uitschreeuwt. Allen speelt naast haar eigen nummers ook eigen versies op onder andere ‘Oh My God’ van de Kaiser Chiefs en ‘Womanizer’ van Britney Spears. Door haar nonchalante houding maakt ze de indruk alsof ze een routine opreden geeft. Blijkbaar maakt dit niet veel uit volgens het publiek want na haar optreden klinkt er een oorverdovend applaus vanuit de Alpha tent. (JvdB)

Faith No More version 2.0”. Dat is de voorlaatste band in de Alpha als we frontman Mike Patton even mogen citeren. De comeback van de Amerikanen werd al lange tijd verwacht maar pas begin dit jaar bevestigd. Hoewel de mannen op leeftijd beginnen te komen weten ze nog wel hun instrumenten te beheersen. Patton zelf, niet op z’n mondje gevallen, is net niet arrogant genoeg om te haten en grapt net genoeg met het publiek – tijdens een rondje door het publiek slaat hij diverse mensen semi-hard tegen het hoofd – om ‘m niet te haten. Een ware frontman, die de greatest hits show met de onmisbare ‘Easy’, ‘Epic’ en ‘Midlife Crisis’. De Alpha lijkt van Faith No More te houden. Dat Mike Patton tot twee keer toe de tent de naam Pukkelpop meegeeft deert niet. Of was dat weer één van z’n grapjes? (EL)

Voor de meeste bezoekers is The Prodigy toch wel de grote favoriet en dat is goed te merken. Het lijkt wel alsof alle 60.000 bezoekers van Lowlands zich hebben verplaatst in en om de Alpha tent heen om mee te feesten bij The Prodigy. Alle lege plekken zijn opgevuld en het feest barst meteen los. Zodra de eerste harde klanken uit de speakers knallen zijn gehoorbeschadigingen al niet meer te verhelpen en worden er flauw vallende meiden uit het eerste vak getild. Alle grote ADHD hits komen voorbij en worden al stuiterend mee geschreeuwd door de grote menigte uitzinnige festivalgangers. Even denken we aan helemaal niets en gaan we met zijn allen helemaal los. Lowlands kan nu al niet meer stuk. (JvdB)

Ondertussen wordt er in de X-Ray, die dit jaar van plaats Is geruild met de Lima, lekker gedanst op rauwe dubstep van Rusko. De dj die veel samen met Caspa heeft gedaan weet de tent compleet op z’n kop te zetten. Het fijne van dubstep is dat je er eigenlijk op kan bewegen hoe je wil. Bouncen, hard gaan of gewoon de beats in je opnemen, het kan allemaal. (KdJ)

De nacht afdansen kan in de Lima met de heerlijke zomerse geluiden van Nueva Cumbia. Onder meer The Peronist en Sonido Del Principe, een alterego van Vincent Koreman, draaien de verste cumbia. Het publiek op zijn beurt trekt de bamboe uit de bloempotten in de Lima omgeving en lijkt een ritueel te starten dat zich de dagen erna herhaalde in het gebied. (EL)

123  

FOTOGRAFIE: Tim van Veen  

12345678910111213  
Roosbeef foto Lowlands 2009 Roosbeef foto Lowlands 2009 Roosbeef foto Lowlands 2009 Roosbeef foto Lowlands 2009 White Lies foto Lowlands 2009 White Lies foto Lowlands 2009 White Lies foto Lowlands 2009  foto Lowlands 2009  foto Lowlands 2009 Delain foto Lowlands 2009 Delain foto Lowlands 2009 Delain foto Lowlands 2009 La Roux foto Lowlands 2009 La Roux foto Lowlands 2009 La Roux foto Lowlands 2009
 
12345678910111213  
 
festival logo

HUNTENPOP 2009De twintigste editie van Huntenpop werd dit jaar enkele kilometers verder dan...

festival logo

SZIGET 2009 Met bijna 400.000 bezoekers brak Sziget dit jaar zijn eigen record van...