Into The Great Wide Open 2025

Into The Great Wide Open 2025

Into The Great Wide Open vierde dit jaar haar vijftiende verjaardag. Vijftien jaar lang presenteert het festival een veelzijdig programma van muziek en kunst, altijd met het unieke landschap van Vlieland in de hoofdrol. Voor dit jubileum koos de organisatie niet voor een nostalgische ‘best of’-editie, maar voor een scherpe focus op het activistische karakter van het festival.

Op vrijdagavond kreeg Jerry Afriyie, medeoprichter van Kick Out Zwarte Piet, tijdens het optreden van Sef ruim de tijd om terug te blikken op vijftien jaar strijd rondom Zwarte Piet. Zijn boodschap eindigde met een oproep om de komende periode vooral actief en betrokken te blijven. Een indrukwekkend intermezzo middenin in een steengoede show waarin Sef bewijst één van de sterkste krachtige in het Nederlandse hiphop landschap te zijn. Ook steun voor Palestina was tijdens het weekend nadrukkelijk aanwezig.

Dat activisme verschillende vormen kan aannemen, lieten De Niemanders zien. Hun optreden op zondagochtend, waarin blues en Arabische muziek samensmolten, was het meest feestelijke moment van het hele weekend. Geen slogans of speeches, maar een zoektocht naar schoonheid in asielzoekerscentra – en die schoonheid werkte ontwapenend. Wie niet beter kijkt zou er geen activisme in ontdekken.

Juist die schoonheid was essentieel tijdens deze jubileumeditie. Zoals altijd wist de organisatie bijzondere momenten te creëren waarin het eiland zelf de hoofdrol speelde. Zo tekent VPRO met een eigen podium voor het beste uitzicht. Twee dagen lang worden er sessies opgenomen in de veerhaven. Terwijl meeuwen krijsten en de veerboot aanmeerde, zorgden de Australische dames van Folk Bitch Trio bijvoorbeeld voor een betoverend optreden. Hun folk, met echo’s van Crosby, Stills & Nash, klonk extra gelaagd dankzij subtiele elektrische gitaarpartijen.

Na een fietstocht over het eiland volgde het project Belle, waarvoor enkele muzikanten in mei een plaat op Vlieland opnamen, geïnspireerd door Brian Eno. Een select publiek reisde met de Vliehors Express naar de andere kant van het eiland om via een koptelefoon de cd De Inrichting te beluisteren. Terwijl golven onder de truck tegen de kust sloegen en drieteenstrandlopers langs scheerden, voelde de muziek als een live-soundtrack van een natuurdocumentaire. Een prachtige CD die je waarschijnlijk nooit meer met zo’n decor luistert.

Tegenover deze verstilde momenten stonden drie avonden met grote headliners en stevige acts die moeiteloos een moshpit op gang brachten. Dat werkte soms vervreemdend: de intieme sfeer van het eiland raakte daardoor wat naar de achtergrond. Toch bewees Spinvis op donderdag dat een introverte headliner uitstekend kan werken. Zijn set balanceerde nuance, ingetogenheid en speelse funky uitstapjes, en was perfect gemixt.

Andere internationale acts lieten eveneens een sterke indruk achter. Het Ierse gezelschap The Mary Wallopers combineerde protestliederen en folk met een rauwe energie die hen eigenlijk al te groot maakt voor dit festival. Yard Act-frontman James Smith speelde op zaterdag met bravoure en overtuiging, terwijl de saxofonist de show naar een bijna manische hoogte tilde. Een speciale vermelding verdienen de Zweedse tweelingbroers van Deki Alem, die met hun drummer een snoeiharde, energieke hiphopshow neerzetten vol humor en scherpe raps.

Daarnaast bood het programma voldoende variatie. De liefhebbers van Americana komen aan hun trekken met de Engelse belofte van Brown Horse en de Nederlandse Nagasaki Swim. Brown Horse vermengde americana met de swing van The Band en het moderne geluid van The War On Drugs. Nagasaki Swim toonde zich een van de meest sfeervolle Nederlandse americana-acts van dit moment, met muziek die perfect aansloot bij het duinlandschap.

Niet elke artiest wist echter die verbinding met de omgeving te maken. Soulzangeres Nectar Woode bracht zonnige vibes, maar haar optreden bleef oppervlakkig. Het project Everything is Recorded van Richard Russell verzandde live in onsamenhangende geluidsfragmenten en verloor daardoor zijn impact.

Al met al was Into The Great Wide Open 2025 opnieuw een prachtige ervaring: muziek, kunst en de natuur van Vlieland kwamen samen tot een soort minivakantie. Toch voelde deze vijftiende editie wat onevenwichtig. De hoogtepunten kwamen vooral van acts die het publiek massaal in beweging kregen, minder van de optredens die juist de schoonheid van het eiland als inspiratiebron gebruikten. Daardoor was dit jubileum, hoe feestelijk ook, niet de meest memorabele editie van het festival.