Gent Jazz Festival 2026 - Zaterdag

GENT JAZZ 2026 Zaterdag 04 juli

Sinds tientallen jaren is Gent Jazz de plaats bij uitstek waar jonge avonturiers, hippe vogels en muziekminnaars kunnen genieten van eigenzinnige concerten. In het verleden mochten wereldsterren, onbekende parels en jonge talenten het podium betreden.Ook dit jaar brachten de organisatoren een mix van dit alles.

Luka Bloom (****) geboren als Barry Moore en broer van de Ierse folk coryfee Christy Moore ontleende zijn artiestennaam aan een nummer van Suzanne Vega (“my name is Luka “zei hij met een knipoog aan het begin van zijn set) en het hoofdpersonage uit Ulysses van James Joyce. Hij is altijd een graag geziene performer geweest in Vlaanderen (“It’s like coming home”) en Nederland waar hij nog enige tijd gewoond heeft. Het hoogtepunt van zijn repertoire ligt in de jaren negentig met albums als ‘Riverside’ en ‘The Acoustic Motorbike’, nummers uit die periode kunnen altijd op veel bijval rekenen. Maar we vergeten soms dat de man een fenomenale akoestische gitarist is. Ook in Gent bewees hij dat nogmaals en hij was bovendien goed bij stem. Hij is tevens een groot verteller die zijn nummers met de nodige humor maar ook met de nodige ernst inleidt. ‘Sunny Sailor Boy’,,‘Isabelle’, ‘Here and Now’ en ‘Rescue Mission’ konden op verdiend applaus rekenen. Luka Bloom speelde een dijk van een set en sloot af met ‘You couldn’t have come in a better time’ en dat was ook op hem van toepassing.

Nog een graag geziene artieste in de lage landen is Suzanne Vega (***1/2). De voormalige Engelse literatuur studente was een dichte vriendin van Lou Reed. Ze opende haar set met één van haar oudste maar ook één van haar bekendste nummers, ‘Marlene on the Wall’. Het waren dan ook publiekslievelingen als ‘When heroes come down’, Left of the center’ (oorspronkelijk een duet met Joe Jackson), ‘Luka’ (een nummer over kindermishandeling), en ‘Tom’s Diner’ dat op het meeste applaus kon rekenen. Suzanne Vega is een rasartiest en ze weet hoe ze het publiek kan entertainen, haar bindteksten zijn soms kleine verhaaltjes, anekdotes of uit haar eigen leven gegrepen herinneringen. Begeleid op elektrische gitaar door Gerry Leonard (bij kenners bekend van zijn werk met David Bowie) en celliste Stephanie Winters bracht de New-Yorkse een set zoals we het van haar kunnen verwachten: bevlogen, bij momenten intiem maar altijd professioneel.

Een man die we de laatste jaren te weinig op een podia hebben gezien is John Hiatt (***1/2). In Gent kwam hij solo op zijn akoestische gitaar oud en nieuw werk presenteren. John Hiatt geeft enkele ‘must-have albums’ op zijn naam staan zoals ‘Bring the Family’ (zijn beste), ‘Slow Turning’ en ‘Crossing Muddy Waters’. Uit die twee eerste albums bracht hij klassiekers als ‘Memphis in the Maintime’, Slow Turning’, Tennessee Plates’ en ‘Have a little faith in me’. Maar ook deep cuts uit zijn oevre als ‘Real fine love’, ‘My old friend’ en ‘Before i go’ bracht hij met de nodige passie en trots. Een groot aantal artiesten hebben nummers van hem gecoverd zoals Bob Dylan, B.B. King, Emmylou Harris, Joe Cocker, Eric Clapton, Nick Lowe en tientallen anderen. Zijn haar mag dan al grijs zijn, zijn stem soms krakend, Hiatt is een ras performer die de klappen van de zweep kent. Het was een heel blij weerzien voor zowel hem als het publiek.