Live is Live 2026 - zondag

Live is Live Zondag 28 Juni 2026

Na een jaartje pauze is Live is Live weer present in het Middenvijver park te Antwerpen. Ze bood een affiche aan die jong en oud kon bekoren

Van de twee openingsacts Das Pop en Beth Orton heb ik jammer genoeg niets gezien, maar eenmaal op het terrein maakte Benjamin Clementine (***) veel goed. Clementine die ooit nog dakloos door Parijs ronddoolde heeft met zijn debuut ‘At Least For Now’ niet alleen vele harten gewonnen maar ook de Britse Mercury Prize.
Op het grote podium was hij letterlijk en figuurlijk ‘The man in black’. Gestoken in een lange zwarte jas alleen aan een hagelwitte piano en blootvoets de massa meekrijgen is geen evidentie. Maar na amper vijftien minuten klaarde hij de klus. Nog geen volkstoeloop voor het podium, maar diegene die er wel stonden kregen een bevlogen Clementine te zien. Zelf zegt hij beïnvloed te zijn door fijn volk als Leonard Cohen, Nina Simone, Aretha Franklin en Jimi Hendrix. Nick Cave (die het festival mee mocht cureren) en poëet icoon Sylvia Plath zijn twee van zijn helden. Wie het publiek bijna letterlijk vijftig keer ‘Nothing is final, everything gonna be alright’ kan laten zingen terwijl hij aftelt heeft lef, heel veel lef. 

Eefje de Visser (** ½) staat bekend om haar onmiskenbare sound en intieme sfeer die ze zowel op haar platen als live weet te creëren. Met bezwerende choreografieën en gelaagde samenzang neemt ze je mee in haar unieke universum. Haar album 'Bitterzoet' uit 2020 en de bijbehorende concerten bezorgden haar ongeveer alle muziekprijzen in Nederland en België. Vorig jaar verscheen 'Vlijmscherp', dat samen met 'Heimwee' (2024) een tweeluik vormt. Elektronische drums en wringende samenzang versmelten op een plaat vol drive, dreiging en hoop. Eefje kon op bijval rekenen maar eengroots optreden was het jammer genoeg niet.

‘The most inventive and distinctive guitarist of his generation’ dixet The Guardian. Johnny Marr (*** ½) is dan ook niet de eerste de beste guitarist. Wie heeft samengewerkt met The Pretenders, Bryan Ferry, Billy Bragg, Talking Heads, Beck, Kirsty MacColl, Pet Shop Boys en Oasis heeft krediet genoeg opgebouwd. Hij vormde met Bernard Sumner (Joy Division/New Order) het duo Electronic, was lid van The The en tussen 1982 en 1987 was hij met Morressey het creatieve tweespan van de legendarische Britse band The Smiths. Hun album ‘The Queen is dead’ was volgens het Britse magazine Spin ‘one of the greatest albums ever’. 
In 2007 ontving Marr een Lifetime Achievement Award bij Q-Awards in Londen voor zijn hele oeuvre. Ondertussen heeft hij al enkele solo albums uitgebracht waarvan ‘Look out Live’ de meest recenste is en het net uit dit laatste album dat hij op het podium een pak nummers bracht. Openen deed Marr met ‘Generate! Generate! om dan meten ‘This Charming Man’ van The Smiths er achteraan te gooien. Dat ook de twee andere Smith songs ‘How Soon is now’ (wat een wereldnummer) en ‘There is a light that never goes out’ (als afsluiter) op het meeste bijval konden rekenen stond in de sterren geschreven. Johnny Marr speelde een knappe set alleen jammer dat hij amper een uurtje speeltijd kreeg.

Headliner en publiekslieveling Nick Cave & The Bad Seeds (****) had genoeg aan openingsnummer ‘Get ready for love’ om het publiek net niet uit zijn hand te laten eten. Dat oerklassieker ‘From her to eternity’ (“I wanna tell you about a girl”) meteen daarop volgde deed de eerste rijen fans helemaal uit hun dak gaan. ‘Name of the pain’, ‘Wild God’, een uitgesponnen versie van ‘Tupelo’, Carnage’, ‘Henry Lee’ ‘The Mercy Seat’, Papa won’t leave you Henry’ en een geweldige ‘Red Right Hand’ (hooghtepunt van zijn set), Nick Cave en zijn weeral voortreffelijke Bad Seeds toonden nogmaals hun vakmandschap. ‘Into My Arms’ het laatste bis nummer zong hij alleen aan de piano en wie zijn wij om hem tegen te spreken. Het was geen Nick Cave grand-cru concert, maar toch met onderscheiding geslaagd.