Naar onze informatie

Verslag door: Jasper van Vugt
Foto's door: Andreas Terlaak - terlaak@zonnet.nl

Een organisatie die commentaar uit het veld gebruikt: altijd goed. Want er klonken vorig jaar veel negatieve klanken onder de Lowlands bezoekers, over de zwakke programmering. En de organisatie luisterde en greep in, wat er voor zorgt dat Lowlands elk jaar een beetje beter is dan de vorige editie. Zo werd het festival dit jaar een week later gehouden, wat de concurrentiepositie ten opzichte van de Engelse festivals verbetert. Schijnbaar was Lowlands niet de enige met dit probleem, want ook het Belgische Pukkelpop en het Duitse Terramoto verhuisden mee. En zie hier een line-up, waar van een groot deel eigenlijk op de 2002 editie had moeten spelen. Maar: een erg fijn programma vol up-and-coming bands, en wat bekendere namen voor het grote publiek. Dat bleef onveranderd, hoewel het toch de vraag blijft of het festival met een Coldplay wel had uitverkocht.

De vrijdag begon gelijk goed met The Mars Volta. Na een plensbui bij binnenkomst was er nog een koude douche met de Heren Afro. Want of je nou allergische reacties krijgt van hun debuutalbum vol abrupte tempowisselingen of juist kippenvel krijgt, het optreden was een beetje zwaar op de maag, zo vroeg op de dag. In 50 minuten net zoveel nummers spelen als een gemiddelde vuurwerkhand vingers heeft en dan toch nog blijven boeien, is lastig. Het optreden was op zich wel boeiend door de capriolen van zanger Cedrix Bixler, maar de gemiddelde toeschouwer had wat meer moeite met het optreden: of je genoot van de lange improvisaties, of je verliet de tent weer om te kijken hoe The Coral de India tent opende. Jonge knullen, maar geboren muzikanten die met lekkere kronkelige liedjes het publiek voor zich wonnen. Daarna was het de beurt aan Kaizers Orchestra, zeg maar de Noorse Stuurbaard Bakkebaard op 45 toeren in plaats van 33. Iets sneller dan hun genregenoten, maar ze hadden niet voor niets meer mensen op het podium. Hoewel niemand de teksten verstond, werd de muziek er niet minder om gewaardeerd en onder leiding van een enthousiaste zanger/volksmenner ging het dak er af. De band ging letterlijk door tot de laatste seconde. Weer duizend zieltjes gewonnen. ‘I want to take you to a gaybar!’, maar dan zitten de heren van Electric Six toch verkeerd bij de India tent. Hoewel het image van de band vermakelijk te noemen is, blijft het songmateriaal daarbij achter. Afgezien van de twee hits is het optreden wat flets en een voorbeeld van veel geschreeuw en weinig wol. Illustratief is het moment dat de hitjes gespeeld worden en er een hele stroom mensen de tent in stroomt, om erna weer uit te lopen. Dat was bij Moloko wel anders. De band kreeg de handen eerder dit jaar al op elkaar vanwege hun sterke optreden op Pinkpop, en mocht ook Lowlands laten dansen. Dat lukte maar al te goed, want de toch niet kleine Bravo tent zat stampvol. Maar wat wil je, met de zomerse en vrolijke sfeer die de band onder leiding van de acrobatische zangeres Roisin Murphy creëerde. Moloko had eigenlijk wel in de veel grotere Alpha tent gemogen.
Ook Rancid mocht zich in de overdekte biertent met open armen laten verwelkomen. Het was eng lang geleden dat de band voor het laatst in Nederland te zien was, maar de fans waren de band niet vergeten. Rancid maakte dit goed door er lekker fel tegenaan te gaan en het publiek te geven wat het wilde. Van een heel andere orde dan de kunstacademie show van Fischerspooner, die volledig van cd kwam en geplaybackt werd. ‘We want to fuck things up’, inderdaad ja. Zoals de manier waarop je een optreden ervaart. De groep liet meerdere keren blijken dat er gewoon een cd op stond, maar dit deerde niet. Want het ging om de show die neergezet werd, met danseressen, confetti kanonnen, een bloedspugende Warren Fischer en de arrogante supernicht Casey Spooner. Arti-farti inderdaad, maar zeer goed gebracht en volledig in overeenstemming met hun motto ‘feels good, looks good, sounds good too’.
Voordat de dj’s het over mochten nemen van de bands, kwamen de meesters van de Abba imitatie nog even langs om de Golf tent op zijn kop te zetten. Dat de scheidslijn tussen goed fout en fout erg dun is, bewees Björn Again door af en toe net even over het randje te gaan, zoals met een rapact en een Bon Jovi cover. Maar de klassiekers van Abba dansten heerlijk weg en zo in het donker zie je het verschil tussen de coverband en de echte Abba toch niet. Een goede zet om deze band te boeken, die duidelijk vaker met dit bijltje heeft gehakt. Een stuk minder georganiseerd ging het er aan toe bij Rednose Distrikt. Stagedivende dronkelappen en dj Aardvarck verkleed in Roodkapje jurk die weirde breaks draait, maar de sfeer is goed en daar gaat het om. Blijft de vraag hoeveel van de mensen überhaupt wel wisten wie er achter de draaitafels stond of van het bestaan van de cd ‘Iller dan je ouders’ afwisten.

De Alpha tent stroomt zaterdag langzaam vol voor de Levellers, een band die toch eigenlijk al enige tijd op zijn retour is. En toch, wanneer die viool er in komt is het voor velen lastig om te stil te blijven staan.
Aanstekelijkheid is er ook bij het ‘voel-de-kracht-in-jezelf’ voorkomen van de Polyphonic Spree, een bijna sekte-achtige band in lange witte gewaden. Het leek wel de EO Jongerendag. Leuk voor eventjes want de 20 enthousiast springende muzikanten zijn erg aanstekelijk, maar even kijken hoe het Amsterdamse Voicst het er vanaf brengt. De India tent is op de zaterdag gereserveerd voor jong opkomend Nederlands talent, een initiatief dat we kunnen toejuichen. De hele dag door kunnen de bands een kort optreden doen, waarmee ze aandacht kunnen vestigen op hun (nog te verschijnen) debuutplaten, zoals Voicst. De band heeft nog geen debuutplaat uit, maar geldt in de Amsterdamse gitaarscene als een grote belofte. Ietwat gespannen trekt de band van leer, voor een veel te lege India-tent. Wacht maar, deze kartelige gitaarrockband laat nog wel van zich horen, en dan zal je zien dat het drukker is. Voicst verdiende meer dan dit.
Ook uit Amsterdam, en wegens succes geprolongeerd, is Caesar. Het optreden op Lowlands kwam niet geheel als een verrassing, gezien de kwaliteit van hun dit jaar verschenen vierde cd. Een plaat die we dit jaar zeker wel in de eindjaarslijstjes terug gaan zien. Netjes gekleed en superenthousiast geven de Caesartjes een sterke show weg, zoals we van ze gewend zijn. Vervolgens is het tijd voor Beck. Eerder dit jaar deed hij solo een ietwat melig optreden in Nederland, maar nu had hij zijn band weer meegenomen. En dat was verstandig ook, gezien het feit dat hij op het grote Alpha podium stond. Minder slim was het om vervolgens voor een groot deel de rustige akoestische nummers van zijn laatste, matige cd ‘Sea Change’ te spelen. Het optreden was het laatste van de tour, en dat was maar goed ook. Beck maakte een ronduit uitgebluste indruk, en het publiek raakte pas in beweging toen de ‘gouwe ouwe’ Devils Haircut, Where it’s at en Loser voorbij kwamen. Leuk voor een keer was de medley van verschillende R&B songs en zelfs Vanilla Ice.
De White Stripes mochten dan wel niet komen, maar dit werd getracht op te vangen met de Raveonettes . Helaas was dit een wat matige vervanger, de nummers leken teveel op elkaar en het publiek stond er maar een beetje mat bij te kijken. Nee, dan de Kills.De band stond ietwat op het verkeerde podium want de Higher Ground bleek te klein voor de toeloop. Met een strot als schuurpapier en een intrigerend voorkomen kwamen de liedjes van hun debuut ‘Keep on your mean side’ voorbij. Dat er zoveel geluid uit slechts twee mensen kan komen!
En hoewel een groot deel van het publiek blij is met de zoveelste keer dat Live in Nederland speelt, zijn er gelukkig alternatieven. Zoals bij de Streets. ‘Geezer’ Mike Skinner debuteerde vorig jaar opvallend met een mix van 2step, hiphop en gesproken zang, en mocht na bewezen succes ook afzakken naar de Lage Landen. De meningen over The Streets zijn verdeeld. You love it or you hate it, en in het laatste geval ga je eens kijken hoe het ADHD vergaat. Met Brainpower in de gelederen en een stel enthousiaste mede-rappers weten ze het publiek goed mee te krijgen. Het nummer met medewerking van een Di-rect lid zou wel eens een hit kunnen worden. Na dit hiphop geweld is het de beurt aan de breakcore van Bong-Ra . Hoewel Donna Summer leuker is om naar te kijken, hebben we met Bong-Ra zo’n talent in huis dat je niet anders kan dan hem de voorkeur te geven. Ook wanneer zijn maatjes draaien komt hij af en toe even kijken. Het is vrij rustig in de tent, maar degenen die er zijn weten wel beter.

En dan is het alweer zondag, rustdag. Maar niet als het aan de Spades ligt. Smerig, smeriger en smerigst. Maar wat kan dat af en toe lekker zijn, en met de Spades val je van de ene in de andere verbazing. Grootste troef is zanger Denvis, die niet alleen het brakke publiek goed bespeelt maar ook onvermoeibaar zijn teksten brult. De cheerleaders en de vechtpartij (!) aan het eind maken het plaatje compleet, en de Spades komen uit de bus als een van de hoogtepunten van het festival.
Lowlands is van oudsher het festival van de keuzes, zoals met Mando Diao en de Matthew Herbert Big Band. De eerste maakte een heerlijke debuutplaat met ‘Bring ‘m in’, maar de laatste komt met een volledige bigband langs. Herbert wint het, en voor een schandalig lege tent worden de liedjes van ‘Goodbye Swingtime’ onder leiding van Herbert en een heuse dirigent opgevoerd. Hoewel het midden op de dag is zijn de muzikanten en zangeres netjes in avondkledij.
Na het afgezegde optreden op Pinkpop ging Sum 41 nu op Lowlands in de herkansing. Puberale punkpop met af en toe een riedeltje uit een punkklassieker. Het publiek vrat het, en er werd flink gecrowdsurft.
Een stuk beter uit de verf kwam ’t Hof van Commerce, de Vlaamse Osdorp Posse. Slechts met 2 draaitafels, een CDJ en natuurlijk rappers Leverancier en Dommestik. De heren wisten ook wel dat hun in dialect gespitte lyrics niet verstaan werden, maar dat deerde niet. ’t Hof mag nog eens terugkomen.
Als voorbode op haar nog te verschijnen nieuwe album, kwam PJ Harvey ook langs. In 1998 was zij ook op Lowlands, om het ingetogen ‘Is this desire?’ live te brengen. En net als toen wist ze ook nu de Alpha tent om haar vinger te binden, nu middels een Best-Of set. Met behulp van Bad Seed Mick Harvey en meesterdrummer Robert Ellis gaf ze het publiek wat het wilde, en afgezien van het feit dat het te kort duurde viel er niets op af te dingen. Werelds.
Niet alleen doordat Gus Gus tegelijk met de Foo Fighters geprogrammeerd staat, is het rustig in de India tent. Ook de wat ongebruikelijke trippop met harde beats is daar debet aan, maar ja, uit Ijsland, dus dan kan je dat verwachten. Een kwestie van ‘een beetje vreemd, maar wel ok’. Simpeler ging het er aan toe bij Dave Clarke, die gewoon een uur lang kwam beuken. Van een andere orde was de afsluiter op het Alpha podium bij het Grote Concert des Levens . Vele bekende zangers en zangeressen van het Nederlandse levenslied waren bijeengekomen om de liedjes van Johnny Hoes te vertolken, die uitbundig meegezongen werden door een volle Alphatent. Dit kon, omdat de immens populaire Foxtrot tent weggevallen is. Waarmee we meteen bij een van de kritiekpunten komen: het wegvallen van twee tenten. Niet alleen is de Charlie gesneuveld, maar ook de immens populaire Foxtrot tent is aan zijn eigen succes ten onder gegaan. Hiervoor is het Dommelsch podium dan wel overdekt geworden, maar dat is een schrale troost. Met een beetje geluk laat de Lowlands organisatie volgend jaar deze kritiekpunten weer niet aan zich voorbijgaan.