Naar onze informatie

Foto's door Andreas Terlaak
Verslag: Rob van der Zwaan

Pinkpop 2004 heeft lange tijd de gemoederen beheerst. De stap van Jan Smeets om meer dance en hiphop gericht te programmeren is niet bij iedereen even goed gevallen. Toch is Pinkpop 2004 een interessant festival geworden. Een verslag van de Pinkstermaandag:

De meest controversiele act van Pinkpop 2004, de Sugababes, krijgen een passende aankondiging. Giel Beelen besluit naakt te gaan voor de Britse dames. Na dit spectaculaire begin volgt een degelijk optreden. Het is duidelijk dat het Pinkpop publiek niet zo gewend is aan de videoclip poses en dansjes van de Sugababes. Toch mag er door de catchy liedjes en de goede uitvoering van een geslaagd optreden gesproken worden.

Een van de meest gehypte bands van het moment is Franz Ferdinand. Na een fantastisch debuutalbum mag de band het ook op Pinkpop proberen. En niet onterecht zo blijkt. Met een aanstekelijk enthousiasme, wat te prijzen is met een druk tourschema en zo vroeg op de dag, zetten ze het Pinkpop publiek moeiteloos in beweging. Er wordt ook al nieuw werk gespeeld. Het nummer "Love and destroy", "quite a nice tune", zoals ze het zelf noemen, belooft veel goeds voor de toekomst.

Het concert dat de Black Eyed Peas onlangs in Paradiso gaven stond bij Oor in de top 200 legendarische concerten. Op Pinkpop wordt snel duidelijk hoe dit kon gebeuren. Deze band heeft alles dat een succesvolle publieksact nodig heeft. Dansbare nummers, een uitzonderlijke podiumpresentatie en een hele degelijke achtergrondband. Wanneer de aandacht enigszins lijkt te verslappen gooien ze gewoon festivalkraker Seven Nation Army er in. Tja, wat wil je nog meer als festivalpubliek...

Van een hele andere orde is Goldfrapp. Voor een select publiek zet de band onder leiding van Mevrouw Alison Goldfrapp een zwoel, intens optreden neer. In het kader van: het oog wil ook wat heeft Alison een spannend pakje aangetrokken dat ondermeer bestaat uit een stewardessenhoedje, hoge zwarte laarzen en hotpants met een paardenstaart eraan bevestigd. Ondanks al deze visuele stimuli wordt het optreden na een tijdje wat eentonig.

"Let's get sick" roept frontman Pharell van N*E*R*D wanneer het begint te regenen. Elke andere band zou zich zorgen maken of er wel genoeg mensen blijven staan, maar niet N*E*R*D. Als er iemand zeker van zichzelf is, dan is zijn het deze heren wel. Met veel gevoel voor show en geholpen door een paar rijen gillende fans wordt binnen no time het hele publiek gewonnen. Mission accomplished.

Door de regen enigszins vertraagd, arriveer ik bij de Roots. Waar het geluid van N*E*R*D vrij zacht stond, gaan hier alle registers open. Leuk aan de show van de Roots is dat ze veel meer hun best moeten doen om het publiek voor zich te winnen. Als dit, met een mix van hiphop, rock en zelfs blues uiteindelijk lukt, is de voldoening natuurlijk extra groot. Enig minpunt van dit optreden is dat de band af en toe iets te veel laten zien hoe goed ze wel niet zijn.

Ome Lenny, zoals ze Lenny Kravitz op Pinkpop inmiddels mogen noemen, is op papier de grootste naam van deze Pinkpop aflevering. Kravitz doet wat er van hem verwacht wordt, maar brengt niet de extra's die bij een echte topper horen. De set die wordt neergezet bestaat uit veel klassiekers: o.a. "Always on the run", "Let love rule" en een aantal nieuwere nummers. Waar erg veel tijd voor genomen wordt zijn twee nummers, die worden uitgesponnen tot tien minuten durende jamsessies. In het begin best leuk en funky, maar op een gegeven moment wordt het wel een beetje saai.

Afsluiter op het Noordpodium is Moloko. En wat een afsluiter!! De band is volledig terecht een echte publiekslieveling. Al van de opkomst van zangeres Roisin Murphey wordt een echte climax gemaakt. Wanneer ze eindelijk opkomt, dan krijg je ook iets heel speciaals. Charismatisch als altijd, ziet Roisin er met een soort indianenjurk en een zilveren helm echt heel speciaal uit. Dit is typisch zo'n geval dat 1 foto meer zegt dan 1000 woorden. Graag verwijs ik naar de foto-sectie ;). Nog vele andere outfits passeren de revue. Muzikaal zit alles ook piekfijn in elkaar. Het contact tussen de band en Roisin verloopt wat stroef.

Muse laat er geen gras over groeien. De band is uitgegroeid tot een echte stadionact. Ze zijn vastbesloten om Pinkpop te overrompelen, en dat lukt! Vanaf het eerste nummer gooien ze alle remmen los. Gillende gitaren, schitterend pianospel en een stem die door merg en been gaat. Dat zo'n golf van geluid door slechts drie personen wordt gemaakt wekt bij mij nog steeds verbazing. Een waardige afsluiter!