Hawa & Kasse Mady Diabaté - Toumaro

Toumaro
2026-04-20 Toen Kasse Mady Diabaté in 2018 plotseling aan een beroerte overleed, liet hij een flinke muzikale erfenis achter. ‘De gouden stem van Mali’ zoals hij bekend staat, geldt samen met Salif Keita als een van de grootste Mandinka artiesten van zijn generatie. Als zogenaamde “griot” zette hij het muzikale erfgoed van zijn volk voorop. Dat wij hem wat minder goed kennen heeft te maken met zijn grillige karakter: hij maakte zelf uit of hij ergens kwam opdagen of niet. Als hij er wel was, dan wist hij mensen te raken met zijn melodieën en teksten die bol stonden van traditie.

Zijn muzikale carrière begon in de jaren zeventig toen zijn broer, Abdoulaye Diabaté, hem opnam in de Super Mande band. Nadat zij in 1973 het Biennale festival wonnen, verliet hij de groep om zich aan te sluiten bij Las Maravillas de Mali. Deze big band introduceerde hem tot een Latijns geluid. Uiteindelijk vertrok Diabate in de jaren tachtig naar Parijs, zoals zo veel Malinese artiesten in die tijd, en bracht twee solo-albums uit. Op Fodé [1989] experimenteerde hij met enige elektronische geluiden en aparte ritmes om een jaar later met Kela Tradition, terug te gaan naar zijn roots. Niet veel later keerde hij daadwerkelijk terug naar zijn geboorteland. Hij had de tijd mee: er was weer interesse in de traditionele akoestische muziek. Na zijn deelname in het succesvolle project Kulanjan van Taj Mahal en Toumani Diabaté maakte hij meerdere albums en werd hij voor zijn autobiografische Kassi Kasse [2004] genomineerd voor een Grammy.

Voor zijn overlijden was Kasse Mady Diabaté bezig met een volgend album. Zijn dochter Hawa Kasse Mady Diabaté vond deze opnames en nam contact op met Ibrahim Kaba en Carolina Vallejo. Vanwege haar eigen succes met het Trio Da Kali na het uitbrengen van Bagola werd besloten om even te wachten met dit eerbetoon aan haar vader. Nu het er is, is het genieten. Zowel vader als dochter klinken supergoed. Aangezien het altijd zijn bedoeling was geweest om zijn dochter mee te laten zingen op het album is die ruimte er ook. Daarom klinken ‘Sozani’ en ‘Niagaleba’ als natuurlijke duetten. De samenzang op ‘Fognana Kouma’ is wonderschoon en klinkt alsof ze naast elkaar stonden te zingen. Daar waar de opnames het niet toelieten zingen ze solo; zo zingt vader alleen op ‘Simbo’ en dochterlief op zowel ‘Keme Bourama’ als het toepasselijke afsluitende titelnummer ‘Toumaro’ (“Tot ziens”).

Met de gitaristen Lassine Kouyaté en Gausou Kouyaté; Madou Kouyaté op ngoni-bas en de Guinese Lassana Diabaté op balafon, zorgt Hawa Kasse Mady Diabaté dat de nalatenschap van haar vader goed terecht komt. Met Toumaro kan elke muziekliefhebber keer op keer genieten van zijn prachtige stem, waarbij gezegd moet worden dat zijn dochter niet voor hem onderdoet. Wat heeft die ons een mooie afsluiter van een bewogen leven gegeven.
Recensent:Hendrik Goos Artiest:Hawa & Kasse Mady Diabaté Label:One World Records
Cover Freya Rae - Divergence

Freya Rae - DivergenceLiefhebbers van traditionele Schotse folkmuziek opgelet: op Divergence ga...

Dhoore

Ward Dhoore - It Was All Heart Ward Dhoore maakt al vijftien jaar muziek. Soms solo, soms met zijn broer...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT