Zeven jaar later is er dan zijn eerste volwaardige album, Blest. Hierop etaleert hij zijn talent voor het schrijven van gepolijste synthpop nummers met simpele melodieën, waar zijn stem de sfeer bepaalt. Je wordt warm onthaald met het titelnummer dat een heerlijke mengelmoes is van dansbare indiepop en R&B. De falsetstem van Yuno met de synthetische percussie werkt aanstekelijk en je kijkt uit naar het vervolg. Helaas brengt ‘We Belong’ het ritme terug met een dromerige basloopje en een prachtig vervormde gitaarsolo. Dat gitaarwerk krijgt nog een wat scherper vervolg op het timide poprocknummer ‘Massive’, waar zijn stem op zijn donkerst klinkt. Die somberheid uit hij met de tekst :"The bane of staying young is gettin’ older” . Met ‘Perfect Pear’ wordt de vrolijkheid van eerder weer opgepakt en het groeit uit tot een van de sterkste nummers op het album.
Met het meeslepende ‘True’ en de beats op ‘Gimme Ocean’ heeft hij goede meezingers te pakken die het op een podium uitstekend zullen doen. Vooral het herhalen van “Stand up for two of us” , waar op een gegeven moment een vette gitaar onder zit en later a capella wordt gezongen, zal in de smaak vallen. Het goed in het gehoor liggende ‘Unfair’, waar zang, beats en gitaar goed op elkaar zijn afgestemd is dan een geschikte tegenhanger van het grootse en complexe ‘Worst Of Times’. Zo is er voor elke luisteraar wat wils.
Yuno heeft met zijn debuut een plezierig te beluisteren album gemaakt. Blest is een prima plaat, waar dreampop, poprock, psychedelica en R&B mooi samenkomen. Er zijn geen uitschieters en ook geen missers, waardoor het geheel rustig voortkabbelt.
Caroline - ´2´Voor diegenen die denken dat alle muziek tegenwoordig veel op elkaar lijkt,...
The Lemonheads - Love Chant Door een akkefietje met tante post ploften de nieuwe releases aanzienlijk...