Er zijn bands die hun verleden als een last meedragen en bands die het weten te gebruiken als brandstof.
Echo & The Bunnymen behoort, verrassend genoeg na bijna een halve eeuw, tot die tweede categorie.
Vanaf opener ‘Take Me By The Hand’ is duidelijk dat de oude chemie nog steeds werkt. Sergeant laat zijn gitaar niet simpelweg schitteren, maar laat haar bewegen: hoekig, psychedelisch en soms onverwacht melodieus.
Zijn spel heeft nog altijd die typische Bunnymen-eigenschap om een nummer groter te laten klinken dan het op papier is. McCulloch zijn stem is daar bovenop lager, doorleefder en minder jongensachtig dan vroeger, maar zijn bariton bezit nog steeds die merkwaardige combinatie van arrogantie, melancholie en romantische dreiging.
De grootste verrassing komt achter de drumkit. Clem Burke de legendarische Blondie-drummer, speelt op tien van de elf nummers. Zijn overlijden tijdens de totstandkoming van het album werpt onvermijdelijk een schaduw over de plaat, maar zijn bijdrage klinkt nergens als een voetnoot. Integendeel: Burke geeft de songs een gespierde voorwaartse beweging. Zijn spel is strak zonder klinisch te worden en energiek zonder de subtiele gitaren van Sergeant te verdringen. Was Pete de Freitas (overleden in 1989, hij werd amper 28 jaar) ooit het nerveuze hart van de klassieke Bunnymen, dan zorgt Burke hier voor een vergelijkbare fysieke urgentie.
‘Brussels Is Haunted’ is vervolgens precies het soort nummer waarop deze band patent heeft: chimende gitaren, een licht dreigende onderstroom en McCulloch die Europa opnieuw door zijn eigen mythische spiegel bekijkt. ‘The Honey’ en ‘The Light That Surrounds You’ tonen een zachtere, bijna speelse kant, terwijl ‘Lab Rats Run’ met zijn ritmische drive en saxofoon bewijst dat de Bunnymen nog altijd bereid zijn hun vertrouwde landschap open te breken. Het wonder van Apples For Isaac is uiteindelijk niet dat Echo & The Bunnymen opnieuw klinkt als Echo & The Bunnymen. Dat zouden ze na al die jaren bijna niet mógen. Het wonder is dat de band hun oude vocabulaire — gitaar, stem, sfeer, melancholie — opnieuw weet te laten spreken over ouder worden, verlies en volhouden. Geen Ocean Rain dus. Ook geen Crocodiles. Iets moeilijkers: een plaat die zijn verleden respecteert zonder erin te gaan wonen.
Pulp - Live! Met Live! bewijst de Britse band Pulp dat hun muziek ook op het podium...