De inspiratie komt uit haar jeugd in Rhode Island, een periode die Hersh niet bepaald door een nostalgische filter bekijkt. In elf songs graaft ze in herinneringen die nog altijd schaduwen werpen. De muziek klinkt daarbij minder ingetogen dan op sommige voorgangers. Schurende elektrische gitaren, ruimtelijke effecten en de cello van Pete Harvey (ocassioneel bandlid) geven de nummers een onheilspellende gloed, terwijl Rob Ahlers (50 Foot Wave) op drums voor een organische, soms stevig voortstuwende basis zorgt. Zoveel is zeker, Hersh kiest voor muzikanten waar ze al lang mee werkt en aan wie ze haar muziek toevertrouwt. ‘Dark Eyed Junco’ (over haar broer David) zet meteen de toon, ‘Moths’ en ‘Ticking’ (over de dood van een dierbare vriend) laten horen hoe Hersh met hoekige melodieën en onvoorspelbare spanningsbogen haar eigen universum blijft bouwen. ‘Sundial’ ademt dan weer een weidse, bijna filmische sfeer. De cello voegt kleur toe zonder de muziek dicht te smeren; Hershs stem blijft het onmiskenbare middelpunt, schor, dringend en nooit helemaal te doorgronden.
Niet alles beklijft even sterk. De hoekige arrangementen en de associatieve teksten vragen geduld, terwijl de plaat soms wat nadrukkelijk in haar eigen duisternis blijft hangen. Maar Hersh kiest gelukkig niet voor gemakkelijke catharsis of afgeronde conclusies. Sugar On Blackstone is geen nieuwe Hips And Makers of Sky Motel, en dat hoeft ook niet. Het is een eigenzinnige, soms weerbarstige plaat waarop een doorwinterde songwriter haar verleden niet probeert te bezweren, maar het opnieuw muziek laat worden. Haar demonen behoren nog niet tot het verleden, maar haar weerbarstige stem heeft nog niets aan schoonheid ingeboet.
Blood Red Shoes - Stay Lonely Sommige bands hebben geen extra gitarist, strijkerssectie of elektronisch...