TakeRoot Festival 2026

TakeRoot 2026

Achtentwintig jaar alweer haalt het TakeRoot festival het beste wat de Americana te bieden heeft naar Nederland. Het genre is populairder als ooit met artiesten als Zach Bryan en Luke Combs die ook in Nederland stadions vullen.

Het TakeRoot festival loopt hier natuurlijk al jarenlang op vooruit. Decennia zien we in Assen en Groningen muziek die de muzikale geschiedenis van Amerika respecteert. Ambachtelijk vakmanschap door mensen die van muziek houden. Op deze achtentwintigste editie staan geen grote, populaire namen. En je ziet dus in het publiek dat de jeugd die wel naar Bryan en Combs gaan nog niet de weg naar Spot Groningen hebben gevonden. En dat is jammer, want verschillende acts zouden zo de mannen kunnen gaan volgen.

De Engelsen van Bird Flying Backwards pakken als openingsact meteen de geest van het festival op. De zang wordt afgewisseld tussen India Vingoe en Joe Russel-Sanders, terwijl de band countryrock à la Neil Young speelt, compleet met een heerlijk gammel pianoriedeltje. Een fenomenale cover van 'Angel From Montgomery' is het toetje. Nooit eerder klonk dit nummer zo pittig.

Daarna betreedt de voormalig postbezorger Eli 'Paperboy' Reed de grote zaal. De zanger draait twintig jaar mee en maakte recent zijn entree in de Grand Ole Opry. Vanavond grijpt hij vooral terug op zijn basis van rhythm & blues. Helaas laat Reed weinig ruimte aan de band. Gelukkig biedt het programma uitkomst in de vorm van Lance Roark, wiens set deels parallel loopt met die van Reed. Roark maakt zijn eerste oversteek naar Europa, met optredens in het VK en op TakeRoot. Zijn band klinkt alsof er al heel wat kilometers op de teller staan, de stevig rockende viool is een verrassende toevoeging en Roark zelf klinkt als een jonge Tyler Childers. Het swingende 'Ruby Ann' — medegeschreven door Roark, maar bekend van de Turnpike Troubadours — én het intieme 'Rose Quartz' zijn prachtig. Dit is het absolute hoogtepunt van deze editie, en precies waarom TakeRoot er in het Nederlandse festivallandschap uittorent.

Met zoveel goede bands zijn moeilijke keuzes onvermijdelijk. Jeremy Pinnell tapt uit hetzelfde vaatje van de stevige countryrock als Roark. Hij leunt in de foyer wat meer op de steelgitaar en klinkt eveneens voortreffelijk. Gezellige country ’n roll, met een pubrock inslag, die geen moment verveelt. Willow Avalon bouwt daar voort op. Zij is hard op weg een grote naam te worden en beschikt over een voortreffelijke stem. Met haar feministische inslag voegt ze zich in een lange traditie van Dolly Parton en Margo Price. Haar theatrale opening valt eerst wat uit de toon op een festival dat muzikaal vakmanschap verkiest boven opsmuk, maar gaandeweg maakt ze er tóch een mooi, authentiek feestje van.

En alsof dat nog niet genoeg is, volgen er twee hoogtepunten van een ander kaliber — die helaas wederom deels overlappen. Josiah and the Bonnevilles overtuigen met een fantastische mix van folk, americana en soul. Zanger Josiah Leming rekt het genre op met een uitmuntende vertolking van Justin Biebers 'Ghost'. Zijn sterke stem past perfect bij de band die eerst subtiel begeleidt op steelgitaar en daarna stevig kan afsluiten. American Aquarium is vervolgens de meest volwassen band van het programma. Twee keer eerder zagen we hen op dit festival. In de grote zaal staat de stadionrock als een huis, maar zanger BJ Barham kiest tegelijk voor kleinschaligheid. Regelmatig speelt de band zachtjes om de working man’s teksten voldoende de ruimte te geven. Een headliner die zijn reputatie ruimschoots waarmaakt.

Afsluitend wordt er in alle hoeken van SPOT Groningen nog een laatste uurtje overal gedanst: op gitaarsolo's, op funky blazers en op bluegrass violen. Het festival toont opnieuw dat Americana niets te maken heeft met stoffige oude mannen in jeansvesten. Het bruist, het rockt en het verrast. Een heerlijke avond.