Nothing But Thieves - Stray Dogs

NBT
2026-11-03 Op Stray Dogs klinkt Nothing But Thieves alsof de band na een lange nacht de versterkers weer heeft aangezet en besloten heeft samen de straat op te gaan. Het vijfde album van de Engelse groep (na het mindere Dead Club City uit 2023) draait om verbondenheid en de mensen die je onderweg bij elkaar houden. Die gedachte krijgt meteen een rafelige vorm in de titeltrack: wollige gitaarruis, een dreigende puls en Conor Mason, die met zijn elastische stem door de mist snijdt. Het is een krachtige opener, vol belofte.

Die belofte krijgt verschillende kleuren. ‘Testosterone’ houdt het tempo hoog met hoekige riffs en een flinke dosis bravoure. ‘Evolution’ kiest juist voor een lichtere, meeslepende aanpak, met een refrein dat openvouwt als een stadiondak, ‘Death In The Backseat’ bouwt op een stuwend ritme naar een groot, gezamenlijk gezongen hoogtepunt. De groep weet hoe je een nummer laat groeien zonder de melodie uit het oog te verliezen.

Toch is Stray Dogs geen ononderbroken sprint. In ‘#5’ en ‘If You Don’t Have Someone To Love’ schuift de band op richting gepolijste pop; Mason draagt die songs met zijn volle, dramatische zang, maar de productie maakt de rafelrandjes glad. ‘I Needed You Then, I Need You Now’ vertraagt het album met een meer open, kwetsbare sfeer. Later brengen ‘Baby Kool (Evelyn)’ en ‘American Confidence’ de gitaren weer nadrukkelijk naar voren, terwijl afsluiter ‘A Different Kind Of Happiness’ de harde en zachte kanten van de plaat overtuigend samenbrengt.

De vijf bandleden houden die beweging in balans. Mason staat vooraan, maar de muziek leunt net zo sterk op de wisselwerking tussen gitaristen Joe Langridge-Brown en Dom Craik, de stuwende bas van Philip Blake en James Prices trefzekere drums. Craik produceerde het album bovendien zelf. Je hoort een band die samen speelt en bouwt, niet een zanger met een begeleidingsgroep. Dat past bij de thematiek: de songs zoeken steeds naar een plek waar buitenstaanders samen kunnen landen.

Niet elke afslag voelt even noodzakelijk. Soms wisselt het album zo snel van gruizige rock naar glanzende pop dat de samenhang even verslapt. Maar de beste nummers hebben precies de spanning die Nothing But Thieves sterk maakt: grootse melodieën met genoeg onrust eronder om ze niet vrijblijvend te laten klinken.

Stray Dogs is geen radicale heruitvinding; het is een ambitieuze plaat over thuishoren, gespeeld door een band die haar gezamenlijke kracht goed kent. Nothing But Thieves is een groep die nog steeds aan het groeien is, groeien naar een stadionact, groeien naar een wereldgroep, groeien naar mischien wel eeuwige roem.
Recensent:Martin J. Floré Artiest:Nothing But Thieves Label:Sony Music
BRS

Blood Red Shoes - Stay LonelySommige bands hebben geen extra gitarist, strijkerssectie of elektronisch...

Echo

Echo & The Bunnymen - Apples For Isaac Klassiekers als Crocodiles , Heaven Up Here , Porcupine en Ocean Rain...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT