Niet echt: Pintaviiltoja rockt van jewelste en heeft alle elementen die The Outer Sonics ook heeft. Je hoort de pop-rock op ‘Taikahippuja’ (“Magische Klompjes’) dat je direct doet meedeinen. Progrock is er ook, vooral op het sombere begin van ‘Puhutaan’ (“Laten We Praten”), waarna het nummer een stuk vrolijker wordt en een mooie gitaarintermezzo bevat. Op ‘Samalla Viivalla’ (“Op Dezelfde Lijn”) horen we, dankzij de inbreng van toetsenist Jarno Forsman, zelfs een beetje funk in hun muziek terugkomen. ‘Tyhjä Paperi’ slaat alles: het is het meest dansbare nummer op het album.
Het gitaarwerk van Tommi Laine, die op bijna alle nummers meespeelt, is geweldig. Zou hij de reden zijn achter dit soloalbum? Zou hij niet lid willen worden van The Outer Sonics? Hoe dan ook: als je zijn intro hoort op het afsluitende titelnummer ‘Pintaviiltoja‘ of op het sentimentele ‘Pitäpitä Kii’ (“Ga Zo Door”) kan je niets anders zeggen dat we hier met een wereldgitarist van doen hebben. Op ‘Matkalla’(“Onderweg”) wordt NinaH begeleidt door de akoestische gitaar van Pepe Lempinen. Hoewel hij niet onverdienstelijk speelt, komt haar stem beter uit op de rocknummers. Dat gezegd hebbende: op het complexe ‘Tuli Joka Ei Suostu Sammuman’ (“Het Vuur Dat Maar Niet Uit Wil Gaan”) en even later op ‘Onnen Eräpäivä’ (“Datum Van Geluk”) zoekt ze met succes het experiment op.
Er is helemaal niets mis met het debuutalbum van de inmiddels vijftigjarige NinaH. Zij draagt de zogenoemde “Suomi-rock” een warm hart toe, dat je als luisteraar goed hoort doorkomen. Om nu een cursus Fins te gaan beginnen om de teksten goed te kunnen doorgronden, gaat wel erg ver.
Alberto Rigoni - Nemesis Call Alberto Rigoni zit in het progrock- en metalwereldje en stuurt dat vanuit...
Luigi Cinque - Kromosa Maris Multi-instrumentalist, componist, filmmaker, schrijver en etnomusicoloog,...