TakeRoot Festival 2025

TakeRoot 2025

TakeRoot, het jaarlijkse country en Americana festival in Groningen, blijft bezoekers betoveren met een eclectisch programma dat verleden, heden en toekomst van Amerikaanse muziek verbindt. Op de 27e editie valt vooral op dat het genre zich steeds verder verbreedt.

Chuck Prophet maakt een uitstapje naar de cumbia, de mannen van Penny & Sparrow maken net zo gemakkelijke elektronische muziek en bij Jochim Cooder is de wereldmuziek niet ver weg. En dan hebben we het nog niet gehad over de jazz, blues en indierock die in de hoeken van het gebouw te horen viel.

In de opbouw laat de organisatie die verscheidenheid mooi in elkaar overlopen. De avond begint in de kleine zaal, waar Courtney Marie Andrews meteen de sfeer zet met een intieme duo setting. Haar warme, Joni Mitchell achtige stem glanst in het nummer ‘Burlap String’, een plechtige gospel ondertoon die meteen een hoogtepunt van het festival vormt.

In de grote zaal neemt Brandy Clark daarna het podium over. Eerst schreef ze nummers voor anderen, maar sinds 2013 maakt ze zelf muziek. De songwriter transformeert vanavond haar ingetogen ballades naar een stevige country rock die doet denken aan Springsteen en Melissa Etheridge, mede dankzij een extra gitarist en drummer die speciaal zijn ingevlogen. Het is indrukwekkend hoe de gitarist zijn stempel op de muziek drukt. Het resultaat is een energiek en swingend optreden.

Zonder onderbreking schuift de aandacht naar de kleine zaal, waar James McMurtry een swingende countryset neerzet. Rammelende gitaren en scherp geschreven, verhalende teksten vormen een gouden combinatie die de intimiteit van de ruimte benut. In dezelfde kleine zaal volgt daarna Frazey Ford, die trouw blijft aan de ontspannen soul van haar album Indian Ocean (2014). Haar stem blijft prachtig, maar de set klinkt vaak als een live versie van de opname, waardoor de dynamiek iets mist ten opzichte van de andere acts.

De grote zaal wordt vervolgens gedomineerd door The Tallest Man on Earth, die solo op piano, elektrische gitaar en banjo een volle, bijna orkestrale klank creëert. Zijn bewerking van King of Spain op banjo geeft een frisse draai aan een evergreen, en laat zien hoe één muzikant een hele ruimte kan vullen.

Tot slot sluit Jesse Daniel de grote zaal af. Op 9 juli speelde hij nog in één van de kleinste zalen in Spot Groningen, vanavond speelt hij de grote zaal plaat alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. Met pedal steel en een verrassende cover van Dire Straits’ Walk of Life verweeft hij country en rock ‘n roll elementen tot een energiek slotstuk. Een basis waar de dansbare afsluiters van Early James, Chuck Prophert en Neal Francis gelukkig op voortborduren.

Zijn performance bevestigt de genre mix die TakeRoot kenmerkt en rondt een avond vol variatie en kwaliteit af. Het TakeRoot festival beleeft daarmee één van de beste edities van de afgelopen paar jaar. De verscheidenheid van het genre, en de grote kwaliteit van de artiesten is overweldigend.