Eurosonic Noorderslag (ESNS) 2026 - Vrijdag

Eurosonic Noorderslag (ESNS) 2026 - Vrijdag

Het weekend is aangebroken en het reguliere uitgaanspubliek mengt zich met de festivalgangers die al vanaf dag één de muziek afstruinen. Wederom is er in het centrum van Groningen een weelde aan opkomende artiesten te zien. We maakten opnieuw een geslaagde strooptocht naar de hipste geluiden van heel Europa.

Maar er is niet alleen muzikale schoonheid te vinden: ook de sfeervolle architectuur van de Nieuwe Kerk mag genoemd worden. Hier treedt de Brusselse Adja op, een zangeres die uit verschillende vaatjes tapt. Kleinkunst, R&B, gospel, bossa nova en zelfs een vleugje rock komen voorbij. Ze heeft een flinke band achter zich, die Gregoriaans galmt in het grote gebouw (ze maakt haar excuses voor de lastige akoestiek, maar hier valt niets van te merken). Adja spreek-zingt, scat, grenst soms aan gillen en doet duetten met afzonderlijke instrumenten. De thema’s zijn relateerbaar maar niet gangbaar, en met lange tanden komt er ook nog een liefdesliedje uit. Platen moeten immers verkocht worden, grapt de dame. Als dit optreden een indicatie is zullen ze dat zeker doen.

De Schotse Becky Sikasa, onlangs bekroond tot BBC Introducing Scottish Artist of the Year, brengt een set vol neo-soul naar het Grand Theater. Ze wisselt tijdens het optreden tussen piano en gitaar, waarbij de focus volledig op haar stem en de emotie in de nummers ligt. Muzikaal bevindt ze zich in hetzelfde straatje als Olivia Dean en Corinne Bailey Rae. Het publiek is gedurende het hele optreden opvallend respectvol en stil. De zaal hangt zozeer aan haar lippen dat er na afloop van de nummers zelfs even gewacht wordt met klappen, om de sfeer van het moment niet te vroeg te doorbreken. Zeker indrukwekkend voor een eerste optreden in Nederland.

De Belgische singer-songwriter ISE presenteert zich in Groningen met een geluid dat een stuk grootser en intenser is dan haar eerdere solowerk. Ze wordt begeleid door een volledige band, met daarin onder meer leden van The Haunted Youth. De term ‘singer-songwriter grunge’, die ze zelf voor haar muziek hanteert, blijkt een treffende omschrijving voor de combinatie van haar krachtige stem en de rauwe muzikale invulling. In België is ze na optredens op Rock Werchter en Pukkelpop al een gevestigde naam, en deze set laat zien dat ze ook in Nederland de potentie heeft om door te breken.

We zijn expres op tijd aanwezig bij de prettige ketterij van Maria Iskariot, een vrolijk viertal die in een ietwat melige set het publiek aan professionals tot nu toe het meest los weet te krijgen. Bij opkomst houden de gitaristen en bassiste hun instrumenten vast als geweren, en pogen ons recht in het hart te schieten. De zang mag af en toe wel wat harder om boven de opgewekte punk uit te komen, want pareltjes als een gepersifleerd bijbelvers zijn te leuk om te missen. Bij de track ‘Lekker’ stapt de voornaamste vocaliste van de stage af in een recordpoging wie van de toeschouwers het refrein het smerigste kan uitspreken. Aan het eind van het nummer schreeuwen we het allemaal in koor. Dat de band op handen gedragen wordt, valt ook te merken als de frontvrouw gaat crowdsurfen. Het enige wat mist is dat de tweede gitariste en bassiste wat meer betrokken konden worden in het geginnegap.

Met ISE, Benni en Ão pakken de Belgische dames vanavond een hoofdrol, waarbij Ão de meeste punten scoort. De zangeres heeft haar roots in Angola en dat hoor je terug in de zang, die wisselt tussen Engels en Portugees. De muzikale gelaagdheid van de nummers kan zich meten met het werk van James Blake, maar dan met een eigen, indrukwekkend stemgeluid. Het publiek is zichtbaar onder de indruk van de exotische mix van elektronica en traditionele invloeden. Zeer de moeite waard!

Madhouse Express maakt neo-psychedelica, en kwamen pardoes binnenwandelen in het tentje waar we het verslag van donderdag schreven. Maar deze avond zijn ze niet in burger, maar verkleedt als muzikale gidsen met een buitenaards geluid. Een bezwerende theremin, spacey stemvervorming en pompende liederen die lang doorlopen doen het verrassend goed bij de middelbare mensen in de Rabo-zaal. Tijdens het afstellen voor de volgende track wordt er luid om meer geroepen, maar we kunnen niet helemaal wortelen in het oververzadigde geluid. Op een sprintje gaan we door naar de Machinefabriek.

Dressed Like Boys is Billy Joel als de LHBT-interpretatie van ‘Piano Man’ zou kloppen. Alhoewel singer-songwriter Jelle Denturck serieuze thema’s behandelt, doet hij dat altijd op een lichtvoetige manier, met spitsvondige en universele lyrics zoals “this is not a conversation, this is a hostage situation”. Jelle zit comfortabel achter z’n keyboard, maar wandelt ook terloops even het publiek in, gehuld in het zachte licht van de Machinefabriek. Een softrock nummer waarbij hij naar de gitaar grijpt blijkt een dwaalspoor, maar met een hoopvolle muzikale geschiedenisles over de protestbeweging die LHBT-rechten op de kaart heeft gezet zet hij het optreden weer in de juiste richting. Moraal van het verhaal: rellen leveren resultaten.

We gaan van licht naar duister met de metal van Múr in de donkere krochten van de VERA. De frontman is gekleed in een gewaad die doet vermoeden dat dit het boos-in-het-bos subgenre gaat worden, maar niets is minder waar. De IJslanders leveren een prog prestatie, met zowaar een keytar als het leidende instrument. De drummer is een berserker, maar de overige gitaren en bassist voelen wat onderbenut. Ze headbangen trouw in het gelid, maar verdwijnen soms in het tegenlicht van de podiumlampen om de focus te leggen op de getergde vocalen en het geconcentreerde keytar spel van de prachtig genaamde frontman Kári Haraldsson. Verrukkelijke climaxen, maar de opbouw laat soms wat lang op zich wachten.

Vanavond was het Belgie die een hoofdrol pakte op het programma van ESNS met prima shows van Dressed Like Boys, ISE en vooral Ão. Morgen gaat de focus volledig op Nederland met de Noorderslag zaterdag van ESNS in de Oosterpoort. Met een intens programma dat nog voor het avondeten begint, besluiten we op tijd het bed in te duiken. Het is echter lastig maffen met de oorwurmen nog vers in onze hoofden.