Eurosonic Noorderslag (ESNS) 2026 - Donderdag

Eurosonic Noorderslag (ESNS) 2026 - Donderdag

Voor de donderdag van Eurosonic Noorderslag trekken we de wandelschoenen aan en struinen de verschijnende podia en culturele broedplaatsen van de binnenstad van Groningen af. De festivalorganisatie is zo lief geweest een kaart te maken met daarop de geschatte looptijd tussen de verschillende locaties, maar soms is het uitwijken als er bij een populaire artiest toch een ellenlange rij blijkt te zijn. Er is gelukkig aanbod te over, en de tweede keuzes blijken soms nóg leuker te zijn.

Lenny Monsou is zo glam dat er een epilepsie waarschuwing bij de ingang van de Rabo-zaal van het Forum staat. Het optreden zelf verloopt helaas minder flitsend, met wat technische problemen waar de bad boy zanger zich doorheen slaat met een intieme cover van ‘Karma Police’ van Radiohead. Ondanks al het zwart en leer en de backing vocaliste in visnet komt het optreden wat aandoenlijk over. Nadat de techniek gefixt, komen ze echter helemaal terug als stuwende showband die aanstekelijk rock van stuiterbalniveau maakt. Het is alsof na het mankement moment alle plankenkoorts eruit en ze ongegeneerd tekeer kunnen gaan.

De Britse rapper Wesley Joseph staat na een pauze van twee jaar weer op het podium. Het werken aan zijn debuutalbum nam al zijn tijd in beslag. Het is een ambitieus project waarop ook namen als Danny Brown en Jorja Smith te horen zijn. Live kiest Joseph voor een erg sobere aanpak: hij staat alleen op het podium met een backingtrack. Het oogt erg kaal. Zijn kwaliteiten als rapper staan echter buiten kijf en ook de muzikale link met kwalitatief goede alternatieve R&B is duidelijk hoorbaar. Hoewel hij in 2022 al op Lowlands en Pukkelpop stond, voelt dit optreden vooral als een hernieuwde kennismaking met een artiest die nog steeds veel potentie heeft.

Kaat van Stralen in de VERA geeft meer een mis dan een set, en daar is niks mis mee. Punk en poëtische spoken word teksten wisselen elkaar af, met feministische razernij als onuitputtelijke bron van inspiratie. Ze stelt thema’s aan de kaak met kaakstoten van gitaar en drums tussendoor. Dat doet ze met genoeg ironie om het niet té intimiderend te maken. De zaal gaat er goed op, maar met de tekstuele dichtheid mag je hopen dat er een boekje met alle lyrics bij de plaat zit. Eind van de maand staat ze ook op Out of the Ordinary in Leiden en dat is iets om naar uit te kijken.

Elín Hall noemt meerdere keren hoe blij ze is om op ESNS te staan, en ze komt iets verlegener over dan gerechtvaardigd met de naam die de IJslandse al in haar thuisland heeft verdiend. Ze straalt melancholische eenzaamheid uit, met slechts een gitaar en backing track en gehuld in een outfit die doet denken aan een Viking vorstin. Gecompliceerde liefde, onbegrepenheid en het gevoel achter te worden gelaten vertolkt ze met een stem alsof ze meerdere sets longen heeft. Een Engelstalige plaat kunnen we in 2026 verwachten, maar we zijn ook nieuwsgierig hoe dit met een live band erbij zou klinken.

Door een nominatie voor de BBC Sound of 2026 en eerdere voorprogramma’s voor Wolf Alice en Sombr is de buzz rondom Florence Road voorafgaand aan ESNS groot. Voor Huize Maas staat al vroeg een rij. De band brengt een geluid dat zich het best laat omschrijven als een stevigere rockversie van Florence + The Machine, wat de gelijkluidende voornaam bijna verwarrend maakt. Het optreden vanavond is overtuigend; de zangeres beschikt over een goede stem en de nummers zitten degelijk in elkaar. Het is duidelijk dat deze act al een flinke stap verder is dan het gemiddelde op dit festival. Echt spannend wordt het echter niet; daarvoor blijft het geheel net wat te braaf en voorspelbaar. Met een optreden in de Tolhuistuin in april en een plek op Down The Rabbit Hole op de planning, lijkt de route naar de grotere zalen desondanks al uitgestippeld.

Evita Polidoro treedt op in het wat achtergelegen doch pittoreske A-Theater, een eclectische locatie voor een eclectische formatie. Als vrouwelijke zangeres en drummer krijgt ze tegengewicht van een drieslag aan gitaren, en de set opent louter instrumentaal. Na een paar nummers jazzy notenmelagne begint ze te zingen, en volgen er uitspattingen zoals gitaarspel met strijkstok, zijdezacht drumspel met mallets (stokken met een vilten kop) en ambient vervorming. Hier en daar wat losse flodders, tot de elementen samenkomen tijdens een track waarbij het verfijnde gitaarspel uit het begin gecombineerd wordt met de verlangende zang en onconventionele ritmes. De puzzel is compleet.

De Nigeriaans-Engelse frontman Joshua Idehen brengt een combinatie van catchy dancepop en spoken word naar het Grand Theater. De muziek is sterk beïnvloed door gospel en doet qua geluid denken aan een mix van Faithless, LCD Soundsystem en The Streets. Onder het motto ‘Rhythm is a weapon’ krijgt de zeer charismatische Idehen de zaal moeiteloos in beweging, wat in de doorgaans wat stijve setting van dit theater een prestatie op zich is. Hoewel de muziek erg dansbaar is, neemt de frontman wel erg veel tijd voor uitgebreide verhalen tussen de nummers door. Zo laat hij vreemden in het publiek elkaar een hand geven voordat er weer gedanst mag worden. Het haalt de vaart soms wat uit het optreden, maar de energie van de nummers zelf blijft overeind.

Voor Heidi Curtis maken we een flink klimtocht wanneer de roltrappen van Forum even uitvallen, maar de afgeladen Expo laat zien dat iedereen het waard vindt. Curtis is een Engelse, maar je zou haar zo kunnen verwarren met een Amerikaanse met de country/folk-achtige tinten van haar muziek. Met een stevige stem komt ze moeiteloos boven haar trouwe band uit, en ze blijft gedurende de hele set onbevreesd bij haar leest. Ze verlegt de accenten door tussen drie gitaren te wisselen en zelfs even achter de toetsen te kruipen. De puf gaat er bij het publiek niet uit.

Kombynat Robotron staat in Mutua Fides, een studentenpand van Vindicat met voorspelbaar veel bierbekers op de vloer. De band komt op en we spotten de tweede visnet outfit van de avond, en deze dude draagt het net ietsje beter. Het trio zweeft ergens tussen de polen noise, krautrock en psychedelic, zonder dat we er echt een vinger op kunnen leggen. Blaffende vocals, trippy tracks aan de langere kant en een dosis distortion maken dit een specialiteit voor de zwaardere muzieksmaak. Maar ook de toeschouwers die voor het eerst een teen in dit water steken, worden uiteindelijk meegesleurd door de charmant dissonante heren. Genoeg om een mosh te starten is het echter niet.

Waar Lankum enkele jaren geleden al indruk maakte in de Nieuwe Kerk, is het nu de beurt aan de traditionele Ierse folk van Madra Salach. Het zestal opent met een kwinkslag over zes katholieke jongens in een Nederlandse kerk. Wanneer iemand uit de zaal opmerkt dat het een protestants gebouw is, reageert de band gevat: mogen ze blijven als ze een paar mooie nummers spelen? Wat volgt is een intense set van wat de band zelf ‘verminkte klassiekers’ van Ierse folksongs noemt, inclusief een eerbetoon aan Shane MacGowan. Vooral de frontman trekt de aandacht. Terwijl hij tijdens het zingen uiterst geconcentreerd oogt, ijsbeert hij tijdens de instrumentale stukken als een bezetene over het podium. Groningen hangt de hele set aan de lippen van de Ieren. Na een hard applaus voor het voorlaatste nummer reageert de zanger bijna verlegen: “I guess we have a church full of Catholics now.”

Mechatok heeft visualizers op drie van de vier wanden van de Rabo, die schakelen tussen vage clipfragmenten tot liedteksten op lichtsnelheid. De artiest heeft naast een tros controllers en panelen zowaar een gitaar, en zijn oeuvre is een reis langs verschillende elektropop trends. Van sommige trends is het maar beter dat ze vergaan zijn. De aurale suikerpieken met de omhoog geschroefde vrouwelijke vocals en schaamteloos euforische gitaar zijn echter zelfs voor de pensionado’s in het publiek reden om te dansen.

De verbindende factor van deze avond is dat het plaatsen van een band in een toepasselijke toko een optreden kan verheffen. Niet alleen door de mogelijkheden qua licht en visualizers, maar ook door de algemene ambiance. Plaats punk op een plek waar de vloer plakt, en aandachtige luistermuziek in een oud theater, en je hebt net dat tandje meer. De eerste echte avond ESNS voelde ouderwets goed, met meer dan genoeg variatie en kwaliteit.