Crammerock 2026 - Vrijdag

Crammerock Festival 2026

Vrijdag 04.04.2026

Martin J. Floré

Het gezellige gezinsvriendelijke Crammerock festival is dit jaar al aan zijn 35ste editie toe en volgens de organisatoren al de achttiende keer op een rij uitverkocht.
De voorbije jaren mocht het festival acts als Golden Earring, Richard Ashcroft, Bloc Party, Therapy? Inhaler, Kaiser Chiefs en Manic Street Preachers verwelkomen, maar ook Belgische top acts als Novastar, dEUS, Noordkaap, De Mens, Praga Khan, Gorki, Arno en Bazart beklommen (sommige meermaals) het podium van Crammerock.

Tom Van Laere alias Admiral Freebee (***) zette de toon met een strak gespeelde set. De Admiral -met een Bob Dylan T-shirt- was in goeden doen en speelde een gevarieerde set met tracks (o.a. ‘Good Times’en ‘I Don’t Want To Fight No More’) uit zijn nieuwe uitstekende album Raw Fun, band favorieten en de nodige hits als ‘Oh Darkness’, ‘Rags ‘n’ Runs’, ‘Always on the Run’ en ‘Nothing Else to Do’ (“And I fell in love with you”).
Ook zijn band bestond uit klasse muzikanten met een gitarist die ook achter de drums kroop en een drummer die de basgitaar omgorde. Ook de toetsenist kreeg zijn “five minutes of fame” in meerdere nummers.
Kortom een goed optreden van een klasse muzikant.

Antoon en dj Chibi Ichigo (voor beiden * voor de muziek, *** voor hun inzet) speelden praktisch op hetzelfde moment en het verschil in publiek was groot. Waar Antoon voor een goed gevuld Main South Stage speelde, moest Chibi Ichigo het doen met een goeie honderd toeschouwers in de Club. De muziek is dan ook niet te vergelijken, Nederlandse tienermuziek versus een techno set waarbij het nog eens duidelijk is dat haar nummers uit een USB-stick komen. Er is voor beiden een publiek (vooral tienermeisjes), maar het is “not my cop of tea”.

Een optreden waar ik naar uitkeek was deze van The Hickey Underworld (** ½). Ooit wonen ze de Vlaamse Rock Rally (in 2006) en met Younes Faltakh en Jonas Govaerts (ook een verdienstelijke regisseur) hebben ze twee talentvolle muzikanten. Verrassing op het podium: geen Govaerts (reden onbekend) maar wel Cloé Maes, oud lid van Statue, een instrumentale noiserock band. De barslechte mix in een halfrond podium nekte het optreden van de groep. De groep bracht onlangs het meer dan fraaie comeback album Cold Sun uit -ik gaf het 3 sterren in mijn recensie- maar ik kon amper nummers herkennen en dat was jammer, daardoor gingen hun beste nummers als ‘Future World’, ‘Blonde Fire’ en ‘Cold Sun’ (uit hun debuutalbum en niet te verwarren met de titel van hun laatste album) verloren in de mix. Hopelijk krijg The Hickey Underworld snel een revanche in een goeie zaal, ze verdienen het.

Een praktische volle tent voor publiekslievelingen Black Box Revelation (*** ½). Met een visuele mooie video wall lieten ze al van in het begin het publiek uit hun hand eten. Aanvankelijk noemden ze zich Thickfreakness naar een album van The Black Keys, maar vanaf 2005 treden ze op onder hun huidige naam.
Leuk weetje: bij de oprichting waren Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drum) respectievelijk 16 en 14 jaar oud! Hun debuutalbum Set Your Head On Fire uit 2007 leverden vier grote radiohits op: ‘I Think I Like You’, ‘Gravity Blues’ titelnummer ‘Set Your Head On Fire’ en ‘Never Alone/Always Together’.
Geen wonder dat deze vier dan ook op het grootste applaus konden rekenen. Black Box Revelation speelt garagerock zoals te horen in de muziek van Seasick Steve en haalt hun inspiratie uit de muziek van o.a. The Killers, Neil Young, de blues van de vroege Rolling Stones en uit de traditionele Amerikaanse blues rock.
Hun optredens zijn altijd energiek en getuigen van inzet en grote muziekliefde.

Zoals ik al eerder in een live recensie schreef: een festival is altijd kiezen en op Crammerock was dat ook het geval. Kies je voor CMAT (né Ciara Mary-Alice Thompson) live een visuele act, of voor de oudste punk/rock band van België, The Kids (***). Ik koos voor die laatste en ik heb geen spijt van die keuze. Waar eerder The Hickey Underworld bijna volledig de mist in ging, was het een verademing om The Kids -op hetzelfde podium nota bene- wel scherp en met een goeie geluidsmix te horen. Oer Kid Ludo Mariman (71 jaar maar spelend als een jong veulen) en zijn collega’s Kids speelden zoals in hun beginjaren, gewoon simpel: twee gitaristen, bas en drums, meer moet dat niet zijn. ‘Fascist Cop’, ‘This Is Rock ’n Roll’ en natuurlijk de Belpop klassieker ‘There Will Be No Next Time’, ze speelden alsof het de eerste keer was. Een quasi vol plein gaf hun dan ook een verdiend applaus.

“I saw soul’s future, and her name is Celeste” (vrij naar Jon Landeau). Ook voor mij was het de eerste keer dat ik Celeste (****) aan het werk zag. Maar wat een optreden, wat een stem en wat een podium precense.
Het concert van Celeste Epiphany Waite en haar band was met voorsprong het beste optreden op Crammerock en het beste optreden die ik dit jaar heb gezien. Met enkel haar fenomenale stem wist ze het publiek in te palmen alsof ze ervoor in de wieg is gelegd. Gekleed in een kort zwart kleedje en op hoge hakken staand, zittend, gehurkt en bijna liggend je set afwerken, getuigd niet alleen van lef maar ook talent en geloof in jezelf.
Celeste deed mij soms denken aan Raye dat andere fenomeen dat podiums in Europa veroverd, dit is eerder een compliment dan een nadeel. Celeste, onthoud die naam, je zal er geen spijt van hebben.