Wave-Gotik-Treffen 2026

Met vele hoogtepunten een geslaagde editie

Een prachtig zonnig en warm Pinksterweekend weerhield bezoekers aan het Wave Gotik Treffen (WGT) er niet van om de stad Leipzig in het oosten van Duitsland wederom zwart te doen kleuren. Tijdens het vierdaagse festival, dat zoals de naam al zegt eigenlijk meer een treffen is van gelijkgezinden uit de zwarte scene, wordt een indrukwekkend programma geboden met optredens van ruim 120 bands met uiteenlopende muziekgenres - van darkwave en industrial tot electro en medieval folk. Deze optredens vinden plaats op verschillende locaties verspreid over de hele stad. Naast muziek is er ook ruimte voor o.a. lezingen, tentoonstellingen in musea, een Victoriaanse picknick en rondleidingen op de oude begraafplaats. Zowel de bands als het publiek bestaan uit een grote verscheidenheid aan nationaliteiten. Dat maakt dat het WGT een grote kans biedt om nieuwe bands te leren kennen en nieuwe vrienden te maken.

Een bijzondere plek met openlucht bühne is het Heidnisches Dorf dat gezien kan worden als een middeleeuws dorp: een unieke mix van historische beleving, muziek en ambacht. Bianca Stücker & Bruxas Solis bijt hier het spits af, maar niet voordat er uitgebreid gecheckt wordt of Bianca geen lippenstift op haar tanden heeft zitten. Pas als ook het publiek op de eerste rij haar heeft kunnen bevestigen dat dit niet het geval is, vangt het concert eindelijk aan. De band zingt en speelt betoverende muziek, met hakkebord, nyckelharpa, harp, tagelharpa en fluiten, oude, zeldzame teksten en hypnotiserende beats, aangevuld met visuele elementen, dans en accessoires. Onder andere het nummer ‘The Hanging man’ afkomstig van het nieuwe album The Tarot Songs dat een paar dagen voor het WGT is uitgebracht, wordt gespeeld.

Kim Wilde treedt op in de Agra hal, wat gezien kan worden als het hoofdpodium van WGT. Er is veel publiek op afgekomen, wat de hal erg warm en benauwd maakt. Waarom de organisatie ervoor gekozen heeft om de dakvensters gedurende het gehele weekend dicht te laten is een raadsel met dit warme weer. Kim Wild en haar band, die onder andere bestaat uit haar broer en haar zichtbaar zwangere nichtje, hebben maar een uur gekregen om te spelen. Dat betekent dat er naast twee iets onbekende nummers vooral de bekende hits de revue passeren, waaronder ‘Never Trust A Stranger’, ‘Cambodia’, ‘You Keep Me Hangin On’ en ‘View From A Bridge’. Het is duidelijk dat de band veel zin heeft om te spelen. Vol enthousiasme verteld Kim Wilde: “Ik heb jullie over straat zien lopen, jullie zien er prachtig uit”. Verrassend genoeg neemt in het nummer ‘Anyplace, Anywhere, Anytime’, oorspronkelijk een duet met Nena, Kim ook het Duitstalige gedeelte van de tekst voor haar rekening. Na de cover ‘Enjoy The Silence’ van Depeche Mode sluit de Kim Wilde af met haar bekendste hit ‘Kids In America’ en kan het publiek weer op adem komen na een uur uitbundig meezingen.

De Duitse avant-gardistische performancegroep Einstürzende Neubauten staan bekend als pioniers van de industrial en noiserock. Het experimentele karakter van de in 1980 opgerichte band blijkt ook vandaag de dag nog duidelijk zichtbaar. Zo trommelt de band op verschillende zelfgemaakte instrumenten en blijkt het sferisch doch ietwat beklemmend achtergrond geruis bij één van de nummers afkomstig te zijn van de bassist die een vibrator tegen een van de snaren van de basgitaar aanhoudt. Dat maakt samen met de schurende zang van Blixa Bargeld dat het optreden meer aanvoelt als een kunstproject dan een optreden. En dat is precies wat je bij Einstürzende Neubauten verwacht. Na een aantal nummers is te merken dat niet iedereen in het publiek kunstliefhebbers zijn en wordt de zaal langzaam wat leger. Een goed optreden dat waarschijnlijk beter tot zijn recht komt in een kleinere zaal of nog beter een kraakpand.

Nog meer 80’s nostalgie komt van Anja Huwe. De voormalig zangeres van Xmal Deutschland maakte na het uiteenvallen van de band carrière als schilderes. In 2024 bracht ze een soloalbum uit genaamd ‘Codes’ waarvan ze op het WGT enkele nummers ten gehore brengt samen met een selectie van Xmal Deutschland nummers. Door met ‘Mondlicht’ te openen weet de band het publiek meteen in de juiste stemming te krijgen. Het lijkt door de onmiskenbare stem van Anja Huwe alsof de tijd heeft stilgestaan. Uiteraard komt ‘Qual’ voorbij en als afsluiter kan ‘Mondlicht’ natuurlijk niet uitblijven. Dit tot grote vreugd van het dansende publiek.

Rosa Crux heeft het privilege om twee keer op te mogen treden. Als afsluiter op de vrijdag en als middags matinee op de zaterdag. Het is natuurlijk ook geen slecht idee om na alle moeite van het opbouwen van het grote klokkenspel op het podium hier optimaal gebruik van te maken. Het middag optreden is druk bezocht. Naast goede muziek biedt de Kuppelhalle ook heerlijke verkoeling op deze warme dag. De mooie ronde hal met zuilen is een prachtige locatie voor Rosa Crux en heeft een zeer goede akoestiek. De nummers van de Franse band worden in het Latijn gezongen en klinkt melancholisch, ritueel en soms nogal strijdlustig. Het indrukwekkende klokkenspel bestaande uit 10 bronzen klokken, de mechanische skeletten die trommels bespelen en de tientallen kaarsen verspreid over het podium creëren een sfeervolle atmosfeer.  Voor zover het publiek niet al eerder in trance was gebracht door de muziek, gebeurt dit zeker met afsluiter ‘Eli Elo’ waarbij twee dansers de bekende rituele dans met het opstuivende zand (Danse de la Terre) uitvoeren.

Op de tweede dag vindt er een groot jubileumfeest plaats in de Agra hal, maar liefst vier bands vieren hun 40-jarig jubileum. Als eerste is Cat Rapes Dogs aan de beurt. De Zweedse band weet met hun Elektropunk, EMB, Industrial muziek het publiek in beweging te brengen. De band speelt een speciale 40 jarig jubileumshow en trakteert het publiek op nummers als ‘Eating People Is Fun’, ‘Things I Hate’ en ‘American Dream’.

Ook Suicide Commando uit België heeft zijn eerste muziek 40 jaar geleden uitgebracht. Het optreden begint met een soort aftelmoment aan de hand van geprojecteerde foto’s van Johan van Roy door de jaren heen, beginnende bij 1986 (wat een broekie) tot 2026. Vervolgens zet de band flink in met ‘Blind, Torture, Kill’. De Agra hall is volgestroomd met publiek dat ondanks de warmte en gebrek aan zuurstof volop energiek danst op de rustigere plekken in de zaal. Deze energie blijft zowel in het publiek als ook op het podium tot de afsluiter ‘Hellraiser’ en toegift ‘See You in Hell’. Een optreden dat meer dan geslaagd is.

Ook Front Line Assembly zag het licht in 1986. De Canadezen hebben ervoor gekozen om een old-school Wax Trax era set te spelen met nummers als ‘Provision’ en ‘Iceolate’. Zanger Bill Leep weet met zijn opzwepende stem en performance het publiek heerlijk mee te nemen naar deze iconische tijd.

Welk optreden minder is geslaagd is die van de laatste jubilaris, Covenant. Het begint zo goed, met de aankondiging van de Zweedse heren dat ze speciaal voor het 40 jarig jubileum van ieder album dat ze hebben uitgebracht, twee nummers hebben gekozen die ze in chronologische volgorde zullen spelen. Helaas blijkt al snel nadat ‘Cryotank Dusk-Night’ en ‘Theramin’ van het eerste album zijn gespeeld dat de zanger niet goed bij stem is en dat het geluid in de zaal zeer slecht staat afgemixt. Dit geeft merkbaar wat gemorrel in de zaal en gedurende het concert loopt de zaal langzaam een stuk leger. Bekende nummers als ‘Call the Ship to Port’, ‘Last Dance’ en afsluiter ‘We Stand Alone’ maken hier geen verandering in.

Al vanaf het openingsnummer ‘Stranger’ weet Clan of Xymox het publiek rechtstreeks terug te voeren naar hun darkwave-roots uit de jaren 80. Fijn om te zien dat bassist Mojca Zugna er bij dit optreden weer bij is. Haar aanwezigheid en performance maakt de band compleet. Met de kenmerkende etherische, galm rijke zang en melancholische teksten van frontman Ronny Moorings en de mix van sfeervolle synthesizers en melancholische gitaren weet de Nederlandse band het publiek in beweging te krijgen. Er wordt volop gedanst op nummers als ‘Jasmine & Rose’ en ‘She’. Het publiek wordt getrakteerd op het nog niet uitgebracht nummer ‘Fire’, waarna afgesloten wordt met klassieker ‘A Day’.

De zaal is inmiddels overvol gestroomd voor London After Midnight. De Amerikaanse gothic rock band rond frontman Sean Brennan weet dit concert niet teleur te stellen. Sean en ook de andere bandleden hebben er zin in en dat is te merken. Vol overgave spelen ze nummers als ‘Your Best Nightmare’ en ‘Love You To Death’. Het goede geluid en de energie van de band maken de hitte in de overvolle zaal draagbaar. Uiteraard ontbreken de bekendste nummers ‘Kiss’ en ‘Sacrifice’ niet, al moet het publiek daar wel voor wachten tot de toegift.

Voor Lacrimosa is dit het 10e optreden op het Wave Gotik Treffen. Met de kenmerkende stem van frontman Tilo Wolff en een zeer geoliede band weten ze meer dan te overtuigen met nummers als ‘Lightgestalt’ en ‘Ich verlasse heut’ dein Herz‘. De band heeft dit concert versterking gekregen met het nichtje van zanger Tilo Wolff, die tijdens de afgelopen tournee Anne Nurmi wegens omstandigheden heeft vervangen met de keyboards. Gelukkig is Anne er dit optreden wel weer bij en krijgt zij ook weer het podium om enkele nummers te zingen, waaronder ‘Dark Is This Night’. Het geslaagde concert wordt afgesloten met maar liefst twee toegiften, het prachtige ‘Der Morgen danch’ en het krachtige ‘Kelch der Liebe’. Een fantastische afsluiter van de derde dag.

Het Duitse Vogelfrey speelt middeleeuwse Folkrock met metal invloed. Het optreden op het openluchtpodium het Heidnisches Dorf begint met het parodie nummer ‘Make Mittelalter Great Again’ inclusief een introductie speech van Trump die het publiek op het Wave Gotik Treffen toespreekt om de middeleeuwen weer groot te maken. Met hun hoge energie en aanstekelijke melodieën van nummers als ‘1000 Jahre Bier’, ‘Stahlhammer‘ en ‘Dr. Met’ weet de band er een waar feestje van te maken, zowel op het podium als in het publiek. Meezingen gegarandeerd van het begin van het concert tot afsluiter ‘Nicht A’.

Moonspell de gothic metal band uit Portugal opent met ‘Opium’ en zet daarmee de toon voor het hele concert. Het is 30 jaar geleden dat het tweede album Irreligious uitkwam en dus zit de set vol met nummers van de eerste twee albums. Klassiekers als ‘Herr Spiegelmann’, ‘Vampiria’ en ‘Alma Mater’ geven het concert een heerlijk donkere, melancholische sfeer. Hier past de live-première van de nieuwe single ‘Cross Your Heart’ prima tussen. De stem van frontman Fernando Ribeiro stelt niet teleur en de band speelt vol overgave. Het publiek kan zich geen mooiere afsluiter wensen van dit nostalgische optreden als met ‘Full Moon Madness’.

Aan alle mooie dingen komt een eind en zo ook aan het WGT. Met vele hoogtepunten was het wederom een geslaagde editie.