Best Kept Secret 2026 - Zaterdag

Best Kept Secret - zaterdag | 2026

Het zonnetje breekt schuw door, de modderpoelen van gisteren zijn nagenoeg opgedroogd en de houtsnippers op het terrein zijn een heel welkom anti-stof-middel. Ook vandaag staat er een veelbelovend programma op ons te wachten.

De vijfduizend extra bezoekers voor het bescheiden festival in Hilvarenbeek zijn vooral op de zaterdag erg voelbaar. Het kost bijna twee uur om een parkeerplek te vinden en lopen langs de Casbah gaat als stroop. Grote beloftes Hiqpy en Madra Salach hebben we helaas moeten missen.

Dat mag de dag niet deren - de sfeer is uitzonderlijk goed, er zijn meer soorten voedsel te vinden dan op een food truck festival in Amsterdam en de festivaloutfitjes flaneren eindelijk zonder regenjas. Met een Merquez flatbread achter de kiezen rennen we vandaag vooral tussen de main stages.

Weval
Een set die nooit hetzelfde zal klinken: dat is Weval. De Amsterdammers weten uitgedoktert studiomateriaal soepel over te laten gaan in experimentele elektronische beats die spontaan lijken te ontstaan. Uit diezelfde experimentele aard van het duo komt de samenwerking met Eefje de Visser, die halverwege de set aansluit, van een weekendje weg ‘gewoon dingen uitproberen’. De 90’s triphop matcht heerlijk met het etherische stemgeluid van Eefje.

We horen Gimme Somme in een nog trippier versie waar niemand op kan stilstaan. Het is de perfecte festivalmuziek, die in de nacht toch net iets beter tot zijn recht komt. Volgende keer The Floor? (MvH)

Sef

Yousef Gnaoui, voor ondergetekende nog altijd een beetje één van die Flinke Namen, maar ondertussen is De Leven ruim 20 jaar verder, en start Sef zijn set op de mainstage van BKS vrij letterlijk op eenzame hoogte. Met een podium op het podium, en daar nóg een klein podium op, begint de Amsterdammer meteen vol bravoure aan een show waar zo’n beetje driekwart van het volledige BKS publiek op af lijkt te zijn gekomen. En met een goede reden, zo blijkt.

Want tussen ‘De Laatste Zomer’, ‘Porselein’ en ‘De Leven’ heeft de man die aan de voorkant zoveel charisma uitstraalt, een kwetsbaarheid gevonden in zijn muziek die duidelijk resoneert met een enorm divers publiek, en bovendien ook bovengemiddeld goed geschikt is voor een knetterend feestje. Je kan het plat noemen, of weinig diepzinnig, maar de man weet exact wat hij doet, wie hij bediend, en waar we voor komen.

En elke keer als ik denk dat we het laatste hoogtepunt wel gehad hebben, gaan er bij het volgende hoogtepunt opeens pak ‘m beet 4000 shirts uit, voor het toepasselijk getitelde ‘Shirt Uit’ met Jungle By Night, om vervolgens een schitterend schouwspel van 4000 helikopters in het publiek te hebben.

Hoewel ik eigenlijk over 4 minuten bij Aldous Harding wil staan, durf ik bijna niet weg te lopen van de One. FOMO made me do it. (RdV)

Aldous Harding

De overgang is flink. Van het enorme feest bij Sef, naar het lieve en veel rustigere begin bij Aldous Harding in de Two. Met een intieme sfeer op het podium, zittend in de schaduwen van een schitterende, maar minimale belichting, is het genieten, en loopt onze hartslag terug.

Na een kwartier gaat het tempo even lichtjes omhoog wanneer ‘Venus in the Zinnia’ ingezet wordt. En hoewel een flink deel van het publiek behoorlijk luidruchtig is, kunnen we, als we dat wegfilteren, heerlijk mee zweven met een parel als ‘Treasure’ en het kippenvel de vrije loop laten gaan.

Het trio op het podium laat stiltes vallen, en kunnen een enkele riff op de gitaar heel groots laten voelen. Ze laten ons vooral weer even terug op aarde komen. Met de controle die Harding over haar stem heeft, leunend op haar microfoon standaard, is het hier een uur lang puur genieten. (RdV)

Etta Marcus
Keuzestress - wordt het Aldous Harding, of toch Etta Marcus? Zoals een wijze Best Kept Secret bezoeker ooit eens zei: je gaat altijd iets missen. Etta Marcus is exact waar dit hele festival om draait: de verborgen parels. Staan aan de wieg van iemand zijn muzikale carriere, en zien hoe een performer nog kan groeien.

De grotere Casbah is uitstekend om dit soort artiesten ruimte te geven, en staat nagenoeg vol. Voor het eerst voet op Nederlandse bodem gezet bij Noorderslag, maakt vandaag een nieuw publiek kennis met de Britse artiest.

Verwacht geen intens optreden, maar timide en romantische rock met hier en daar een flinke power ballad. De anderzijds rockende Casbah blijft aandachtig luisteren naar de verlegen zangeres. Uniek voor Etta is haar donkere stem; de paar uithalen die ze doet zijn niet mis.

Richting einde van de set durft ze even buiten haar comfortzone te stappen en zien we wat meer van haar potentie. Duidelijk is dat ze haar draai nog moet vinden op het podium. Het hielp haar echter niet dat er tot het einde problemen met de techniek bleven. Zeker de moeite om een herkansing te doen in het clubcircuit. (MvH)

Hayley Williams
Dagkaarten kopen en rennen over het terrein heen: dat doe je als je Hayley Williams wil zien. Een van de beste zangeressen van het festival bewijst meteen wat een gouden strot ze heeft. Die uithalen! De ruwe gitaren en haar stem zijn een ontzettend goed huwelijk. Dat, en het bizar goede geluid van One.

Des te teleurstellender is het dat er bijzonder weinig publiek toestroomt voor iemand die zelden teleursteld op het podium. Dat deert verder niet, de coolste chick van het festival speelt bakken met nieuw werk alsof ze het al twintig jaar in de vingers heeft zitten. Een nieuwe generatie vindt deze middag inspiratie om zelf ooit zo op het podium te staan. Inclusief die fantastische bril. (MvH)

Crows

Ruim voor aanvang staat het in en rond de Casbah al ramvol. Klaar voor wat grondige, Britse Punk, en in de eerste vijf minuten wordt meteen duidelijk waar we deze kant voor op gelopen zijn. De moshpit heeft luttele seconden nodig om gestart te worden.

De leadzanger, die al langere tijd strijd voert tegen lymfeklierkanker, staat vandaag voor het eerst in een half jaar op het podium. Het lijkt zodoende alsof élk akkoord en élke zin uit de tenen komt bij Crows. Knetterende gitaren en knallende drums denderen de avond in.

Verderop bij The Floor lijkt het alsof er al een uur of veertig een onafgebroken feestje gevierd wordt, waar je wel bij moet zijn. Iedere wandeling over het terrein tussen de Casbah naar de One of de Two is het moeilijk om daartussen niet te dansen. Hashtag Consequent Volle Tent. (RdV)

Nation of Language
Zodra New Order ermee stopt, staat Nation of Language klaar om het stokje over te nemen. De dansbare synthpop is alive en kicking in de Two. Liefhebbers van new wave en 80’s vergeten de festivaldrukte compleet, al zwabberend op de eerste rij. Het is pas de tweede keer BKS voor deze band, maar ze krijgen de hele tent aan het dansen.

Frontman Ian Devaney is dé sfeermaker, meeslepend en melancholisch, nostalgisch maar als een frisse wind. Bijna wonderlijk dat de band uit Brooklyn nog niet zo vaak in ons kikkerland is geweest, want vandaag loopt iedereen met ze weg. (MvH)

Wolf Alice
De festivalmiddagen zijn uitermate geschikt voor de zoetgevooisde droompop en shoegaze van Wolf Alice. Het lijkt een vrij timide set te zijn, totdat het vuur in de ogen staat bij zangeres Ellie Rowsell. Tijdens ‘Formidable Cool’ slaakt ze kreten uit het diepste en branden haar glitterogen dwars door de festivalversiering heen.

Gelukkig mag er ook gedanst worden op de catchy indierock van de band uit Londen, die zijn plek wel heeft verdient in het indielandschap, en kan de band op een eigen festivalkoor rekenen dat enigzins poogt om die hoge noten te halen. Nu al een hoogtepunt van het weekend. (MvH)

Nick Cave & The Bad Seeds
Nick Cave heeft een heleboel gaves, en die krijgt BKS allemaal te zien. De man heeft iets heel puurs, iets heel natuurlijks, alsof het allemaal hier live op het podium ontstaat. Zijn vorige verschijning op het festival in 2022 zal velen zijn bijgebleven, waar zwaar verdriet vooral de boventoon voerde. Ditmaal is het een nieuwe, felle energie - soms bijna woede.

De frontman wordt al vaak prediker genoemd, een hele overtuigende verhalenverteller die de massa voor zich weet te winnen. De cameraploeg kan de man bijna niet bijhouden wanneer hij zich over het podium manouvreert als een soort bidsprinkhaan in de Apocalypse. Reikend naar de eerste rijen, die hij zegent met zijn aanwezigheid. Alsof hij de demonen zelf probeert uit te drijven, ’the beast, it cometh’, Nick Cave maakt zware kost weer licht.

Een twee uur durende set van wilde energie tot de diepste krochten van de ziel. De man heeft weer een heel publiek voor zich gewonnen. (MvH)