Jera On Air 2026 - Vrijdag

Code Rood Dreigde, Jera Zorgde

Dag twee van Jera On Air begint met een weerswaarschuwing die je niet zomaar naast je neerlegt. Code rood hangt als een deken over het land en meerdere festivals moeten noodgedwongen cancelen. Festivals zoals Defqon.1 en vele andere gaan niet door, maar Jera wel. Na overleg met de Veiligheidsregio blijkt de organisatie genoeg maatregelen te hebben getroffen om veilig door te gaan, en dat is een besluit dat meer dan verdiend is. Want wie ook maar even rondkijkt op het terrein in Ysselsteyn, ziet een organisatie die haar bezoekers, vrijwilligers en bands behandelt alsof het familie is. Niets dan lof voor Jera!

Op het terrein zelf ontvouwt zich ondertussen een overlevingsspektakel van de gezelligste soort. Waterpistoolgevechten ontploffen spontaan tussen bezoekers, elk snippertje schaduw wordt ingenomen alsof het schaars vastgoed is, en bij de vernevelaars, waterpunten en douches vormen zich rijen van mensen die de hitte met alle beschikbare middelen te lijf gaan. Overal op het terrein staan bakken met water waar mensen broodnodige afkoeling kunnen vinden. De warmte is vandaag geen bijzaak. Het is een muur waar elke band doorheen moet breken.

TX2 zet de dag energiek in
De tent is bij aanvang nog niet gevuld tot de nok, maar de mensen die er wél zijn geven zich volledig. TX2 brengt emo met een knipoog, een concept dat je makkelijk als gimmick kunt wegzetten totdat je er écht naar luistert. Want het klinkt verdomd goed. De gitarist is ook nog eens jarig, wat het geheel een extra feestelijk tintje geeft. De emo-esthetiek heeft iets theatraals, maar voelt nooit geforceerd.

Politie Warnsveld houdt de ska-traditie levend
Jera zonder ska is als bitterballen zonder mosterd: het kan, maar eigenlijk hoort het niet. Politie Warnsveld weet precies wat het moet doen en doet dat met zichtbaar plezier. De Sparrow is toch al warm, maar de Warnsveldse agenten gooien er nog een paar graden bovenop. Het publiek laat zich geen moment onbetuigd: er wordt gesprongen, gedanst en gefeest op een manier die meer energie vergt dan de zon toestaat, maar niemand trekt zich daar iets van aan.

Ho99o9 brengt gecontroleerde chaos
Twee zangers, één drumstel en de rest via samples: Ho99o9 is de vreemde eend in de bijt van deze vrijdag. Op papier klinkt het als een recept voor verwarring, maar het Jera-publiek is open-minded genoeg om zich er volledig aan over te geven. De elektronische elementen en rapinvloeden landen verrassend goed in een omgeving die primair draait om gitaren en breakdowns. Onconventioneel, soms chaotisch, maar zeker de moeite waard.

Thrown laat de temperatuur verder oplopen
Thrown groeit gestaag in populariteit onder het Jera-publiek en de verwachtingen zijn hooggespannen. Met de hitte op haar absolute piek is het even binnenkomen, maar zodra de set op stoom komt, valt er weinig op aan te merken. De muziek is bruut, de band speelt strak en het feit dat er bij deze temperaturen nog gemosht en getwostept wordt, zegt alles. Dat is geen toeval. Dat is Thrown die precies weet hoe je een festivaltent in beweging krijgt.

Annisokay bewijst zijn status moeiteloos
Het is nog vroeg in de middag als Annisokay het podium betreedt, maar de massa die zich al heeft verzameld liegt er niet om. De Duitse metalcoreveteranen hoeven zichzelf niet meer te bewijzen aan het Jera-publiek, en dat gevoel stralen ze uit. De set zit visueel en technisch strak in elkaar, maar het is de cleane stem van Christoph Wieczorek die het geheel een eigenheid geeft. Het roept iets op uit een tijd waarin metalcore nog geen vies woord was, een herkenning die dieper zit dan louter nostalgie. Voor wie komt voor het zwaarste wat de middag te bieden heeft: 'STFU' sluit de set af met logge, meedogenloze breakdowns die geen ruimte laten voor twijfel over waar Annisokay voor staat.

Periphery overwint tegenslag met gemak
De bassist is ziek, maar Periphery laat zich daardoor niet uit het veld slaan. Het is oprichter Misha Mansoor die de show steelt en de leegte moeiteloos opvult. De geluidsmix is ronduit fantastisch, wat op een festival geen vanzelfsprekendheid is. Een groot deel van de set wordt gevuld met nummers van het nieuwe A Pale White Dot, en dat valt goed in de smaak bij een publiek dat duidelijk zijn huiswerk heeft gedaan. Maar de echte stankfaces verschijnen toch zodra 'Blood Eagle' en 'Make Total Destroy' losbarsten.

Alkaline Trio mist de verwachte impact
Met een rugzak vol hits en een indrukwekkende poppunk-erfenis was de verwachting voor Alkaline Trio hoog. Het geluid stond helaas slecht afgesteld: de drums domineerden de mix op een manier die de rest van de band verdrong. Daarbij was Matt niet op zijn vocale best en liet hij het publiek een groot deel van het werk opknappen. Dat het publiek dat graag deed, is een compliment voor de catalogus. Dat het nodig was, is iets anders. Een onbevredigende set voor wie op meer had gehoopt.

The Baboon Show leeft voor het podium
Twintig minuten in de koelcel van de bar, dat was de ongebruikelijke warming-up van The Baboon Show. Het Zweedse kwartet toert al jaren bijna onafgebroken, en die rusteloosheid is precies waar de reputatie van de band op gebouwd is. The Baboon Show bewijst het liefst op het podium te leven, met punk en rock-'n-roll vol politiek geladen teksten.

Hollywood Undead kiest zijn eigen route
De rapgroep uit Los Angeles brengt een wat afwijkende formule mee dan de gemiddelde Jera-band. Iedereen zingt én speelt wel iets in de band, en dat leidt soms tot een wat chaotisch geheel op het podium. Maar de nummers landen goed bij de menigte, en dat telt. Een leuk moment ontstaat wanneer de 12-jarige Rohan uit het publiek wordt gehaald om gitaar te spelen. De set wordt afgesloten met 'Everywhere I Go', waarmee de gemiddelde metalhead verandert in een amateurversie van Eminem.

Suicidal Tendencies blijft een zekerheid
Vier keer op Jera, en Suicidal Tendencies weet nog altijd hoe een publiek bespeeld moet worden. De set opent met een uitgebreide versie van 'You Can't Bring Me Down', waarbij het podium meteen volledig wordt overgenomen door de kenmerkende energie van de band. Mike Muir beweegt zoals Mike Muir beweegt, en dat is precies wat je wilt zien. Bij 'Cyco Vision' vindt een kleine stage invasion plaats waarbij de zang wordt overgenomen door het publiek én door de zanger van de voormalige band Maniac Forces. Suicidal Tendencies brengt kwaliteit en herkenbaarheid en stelt niet teleur.

Destroy Boys maakt een krachtig statement
Destroy Boys maakt van de set meteen een statement. De zangeres roept op tot een pit exclusief voor vrouwen en het publiek reageert zonder aarzelen. Binnen no-time staat er een kring van vrouwen die zich met volle overgave in het feministische geluid van de band storten. De zangeres laat het daar niet bij zitten en stapt zelf de pit in. Een korte maar krachtige demonstratie van waar Destroy Boys voor staat.

A Day To Remember bouwt een gigantisch feest
Publiek op het podium als decoratie, CO2-kanonnen, confetti en vuur: A Day To Remember laat er geen gras over groeien. De zang is niet altijd even strak, maar dat deert weinig in een sfeer die aanvoelt als een headliner van formaat. 'Disrespect Your Surroundings' wordt luidkeels meegebruld, crowdsurfers surfen boven andere crowdsurfers op verzoek van de zanger tijdens 'All I Want', en het terrein staat zo vol als bij een headliner. A Day To Remember maakt er een groot feest van.

Malevolence toont de kracht van saamhorigheid
De zanger is ziek, maar Malevolence wijkt niet. De zanger van Desolated en de frontvrouw van Heriot springen bij, naast een publiek dat eveneens een groot deel van de vocalen overneemt. Het gemis van de originele frontman wordt dubbel en dwars gecompenseerd door een band die alles geeft en een tent die bijna instort van enthousiasme. Malevolence is een waardige afsluiter van de avond in de Buzzard en laat zien dat hardcore verbindt.

Ice Nine Kills maakt van horror een spektakel
Het is merkbaar afgekoeld wanneer Ice Nine Kills het podium bestijgt, want de crowdsurfers komen in golven. Maar de visuele show steelt de avond. Twee politieagenten brengen een man in een dwangbuis met een masker à la The Silence of the Lambs het podium op. Tegen het einde van het nummer ontsnapt hij en vermoordt hij zijn bewakers. Een man op een stoel met een zak over zijn hoofd krijgt zijn armen "afgehakt" door een slager, die ze vervolgens omhooghoudt en gebruikt om het publiek mee te laten klappen. Het is theater, horror en heavy metal in één. Niemand weet precies wat hij ziet, maar iedereen kijkt aandachtig.

The Offspring serveert pure nostalgie
The Offspring opent met 'Come Out and Play' en het publiek krijgt daarna de ene klassieker na de andere voorgeschoteld. Tussendoor passeren 'Why Don't You Get a Job?' en 'Pretty Fly (for a White Guy)', terwijl het midden van de set enkele covers bevat van onder anderen Ozzy Osbourne, Black Sabbath en opmerkelijk genoeg Taylor Swift. Een enorme opblaaspop die eruitziet als het röntgenskelet van Smash vult het podium, terwijl confettislingers en ballonnen neerdalen op het publiek. De oudere heren zijn niet altijd meer bij stem, maar zodra 'The Kids Aren't Alright' klinkt, zingt iedereen de bekende "woho" mee alsof hun leven ervan afhangt. Bij afsluiter 'Self Esteem' neemt de menigte luidkeels de zanglijnen over. Vernieuwend is het niet, maar is dat nodig? Nostalgie als collectief ritueel, want wie is er nou niet opgegroeid met de muziek van The Offspring.

Trash Talk sluit de vrijdag compromisloos af
Voor wie de puberteitsnostalgie van The Offspring even te veel werd, biedt Trash Talk een uitweg. Frontman Lee Spielman is geen entertainer, maar een aanvoerder. "Don't fuck with me" hangt als een onweerswolk boven de tent en het publiek luistert. Allereerst de sit-down: iedereen moet naar de grond, en wie het waagt te blijven staan wordt persoonlijk naar de vloer gewezen of aangestaard. Als een cultleider sleept Spielman zijn volgelingen de tent in en uit, tussen de pilaren door, over het rolstoelpodium en zelfs naar buiten. De band speelt zijn kenmerkende hardcore als een muur van geweld en bewijst waarom ze na acht jaar afwezigheid in Nederland een waardige afsluiter van de vrijdag zijn.