Jera On Air 2026 - Zaterdag

Jera was verschrikkelijk, maar elke seconde was fantastisch

Ik heb vandaag meer mensen hun eigen oksel zien ruiken dan in de rest van mijn leven bij elkaar. Dit is er eentje die de geschiedenisboeken ingaat. Met een gevoelstemperatuur van boven de veertig graden op de laatste dag heeft Jera On Air het desondanks ongelooflijk goed gedaan, en dat is knap, want de zon leek vandaag een persoonlijke vete te hebben met iedereen op het terrein.

Toen ik eerder donderdag zei dat er geen code rood zou komen vanwege storm of noodweer, maar vanwege de hitte, bleek ik te hebben gelogen. In de nacht van zaterdag op zondag volgde alsnog een evacuatie van de camping, midden in de nacht, rond drie uur, vanwege een gigantische storm vol bliksem en onweer. Tenten moesten worden verlaten en mensen zochten hun heil in de auto. Maar dat is voor later. Eerst: zaterdag, de dag waarop Jera letterlijk kookte.

Ten56 zet meteen de oven aan
Twee nummers zijn er nog maar voorbij en de zanger van Ten56 heeft het publiek al twee keer opgeroepen om "kick people in their faces". Verder bulderen ze onverstoorbaar door als een brute muur van geluid. Veel breakdowns, veel laag, en een publiek dat zich met overgave laat platwalsen door dat lompe, botte geluid. Subtiliteit is niet aan de orde, en dat hoeft ook niet.

La Dispute, poëzie in de hitte
Waar La Dispute bekend om staat, blijft ook vandaag overeind: geen crowdkilling, geen chaotische moshpits, maar gefocuste, geëmotioneerde gezichten die elke lettergreep meeleven. De poëtische muziek van de band vraagt om aandacht in plaats van geweld, en het publiek geeft die met liefde. Het hoogtepunt is, hoe kan het ook anders, het slot van 'King Park', waarin de tent het laatste stuk uit volle borst meeschreeuwt. Even is de hitte vergeten, verdrongen door pure, collectieve ontlading.

Lola Doppelspitze, een debuut om te onthouden
Haar allereerste optreden ooit, en dat was aan Lola Doppelspitze soms nog wel af te lezen. Niet alles liep even soepel en er zat nog wat onwennigheid in haar bewegingen, maar het publiek liet zich desondanks moeiteloos bekoren. Verwacht een mix van diverse elektronische genres, in de blender gegooid met een flinke scheut punk en een royale dosis rap.

Distant laat de Vulture daveren
Waar sommige sets nog moeten warmdraaien, stond die van Distant meteen als een huis. De Nederlandse deathcorekoningen gingen vanaf de eerste seconde vol in de aanval en de Vulture kreunde onder het gewicht van bassdrops en breakdowns die zich in rap tempo opstapelden. Geen moment van twijfel, geen moment van rust. Distant bewees vandaag waarom ze in eigen land aan de top van het genre staan, en de tent, gloeiend heet van binnen én buiten, kreeg er geen genoeg van.

Imminence, betovering met een viool
Mooi decor, doordachte set, strakke productie: Imminence komt op het podium over als een band die precies weet wat ze doet. Ze spelen vooral nummers van het album The Black, en de muziek krijgt een net iets ander karakter dankzij de unieke combinatie met de viool van zanger Eddie Berg, die de sound net dat tikkeltje betoverender maakt. Jammer genoeg valt de zang op momenten weg in de mix, iets wat de betovering af en toe doorbreekt.

End It houdt het kort en krachtig
Een typische hardcoreshow waar niets op valt aan te merken. End It sluit de set twintig minuten eerder af dan gepland, met het welbekende 'Lifer' waar iedereen op zat te wachten, gevolgd door een verrassend a-capellanummer van zanger Akil Godsey. Berensterk, dat was het, en het bewijst meteen een belangrijk punt: een optreden hoeft niet van kop tot staart volgepropt te zitten om toch keihard binnen te komen.

All Time Low krijgt de hele tent mee
Voor veel bezoekers is dit de eerste keer dat ze All Time Low live zien, en dat is meteen te merken aan het enthousiasme. Duidelijk een publieksfavoriet: het grootste gedeelte van de tent doet uit volle overtuiging mee, schreeuwt ongegeneerd alles mee en springt rond alsof de hitte even niet bestaat. Opvallend is dat de band optreedt zonder hun vaste gitarist. Vooral (jongere) vrouwen crowdsurfen massaal over de barrières en bij het slotnummer 'Dear Maria' zet het publiek nog een tandje bij, alsof er niets aan energie over is om te bewaren.

Talco brengt Italiaans vuur
Van begin tot eind weet deze Italiaanse skaband haar energie moeiteloos over te brengen op het publiek. Volop springen, volop crowdsurfen en een sfeer die meer aan een zonovergoten plein in Napels doet denken dan aan een Nederlands festival in de brandende zon. Talco speelt met die aanstekelijke sfeer die perfect past bij het karakter van skamuziek en slaagt erin om ook wie de band niet kent binnen no time mee te laten zingen. Een verademing tussen de zwaardere sets door.

We Came As Romans in een veel te kleine tent
Hun eerste no-barriershow in lange tijd, en het publiek maakt daar gretig gebruik van. Crowdsurfers vliegen letterlijk het podium op en de beveiliging kan het amper bijbenen. Het is hun tweede show van de dag, al niet op Jera zelf, en toch gaan ze vol overgave. We Came As Romans staat in een veel te kleine tent, eentje die ze met dit publiek makkelijk twee of drie keer hadden kunnen vullen. Buiten de tent staat een menigte die minstens zo groot is als die erbinnen, allemaal meegenietend zonder ook maar een noot te missen.

Viagra Boys, chaos met een plan
Voor mij volledig onbekend terrein, en dat maakte deze set alleen maar interessanter. Deze Zweedse postpunkband, actief sinds 2015, combineert stevige baslijnen met verrassende saxofoonpartijen tot een geluid dat nergens echt op lijkt. De zanger trekt op meerdere vlakken alle aandacht naar zich toe en op het eerste gezicht oogt het geheel chaotisch en ongepolijst. Maar onder die schijnbare chaos zit een uitgekiende productie en een duidelijk plan. Precies dat contrast maakt Viagra Boys tot een van de meest verrassende ontdekkingen van vandaag.

Bob Vylan opent met yoga en sluit af met ironie
Zoals altijd begint Bob Vylan zijn set met een begeleide yoga- en meditatiesessie, waarbij de hele tent de houdingen en stretches van de zanger nadoet; een geinig moment voor een show die daarna alle registers opentrekt. Vylan is inmiddels een stuk gematigder in zijn uitspraken; het Glastonbury-incident met de wereldberoemde "death to the IDF"-chant viert bijna zijn eerste verjaardag, maar zijn podiumperformance heeft hij nog altijd volledig intact. Wanneer het gesprek even over rechts in het VK gaat en iemand uit het publiek "fuck 'em up" roept, reageert Bob ironisch: "I am not someone to be that stupid to say something like that."

Hatebreed is Hatebreed
Wat je verwacht, is precies wat je krijgt, en dat is bij Hatebreed geen belediging maar een compliment. Inmiddels zijn ze Jera-experts te noemen: dit is alweer hun vierde optreden. Met de Still a Threat-tour laten ze zien waarom ze een enorme aanhang hebben opgebouwd en hoog op de poster prijken. Tijdens 'Destroy Everything' wordt een enorme opblaasbal, de 'ball of death', de tent in gegooid, zo groot (ruim vijf meter in doorsnede) dat hij simpelweg niet kan ontsnappen aan de tentwanden. Chaos alom, precies zoals het hoort.

Papa Roach sluit de dag koninklijk af
Mooie productie, verzorgde aankleding van het podium: Papa Roach geeft alles, zodat het publiek van Jera ook op de valreep nog alles kan geven. Je zou verwachten dat mensen na dagen code rood volledig uitgeput zouden zijn, maar aan de energie in het publiek is daar weinig van te merken, iets wat ook zanger Jacoby Shaddix zelf opmerkt. Als er iemand is die een show kan leiden als een dirigent, dan is het Jacoby Shaddix. Veel nostalgie, veel focus op het album Infest, en een afsluiting die perfect past bij een festival dat de hele dag al op scherp stond.

Alle Kleuren (K3 Tribute) verrast iedereen
Jera heeft altijd de neiging om iets "unieks" te programmeren, want wie verzint het in godsnaam om tijdens een headliner als Papa Roach ook nog iets zó ver buiten het Jera-genre te boeken? En toch werkt het: het feestje in de Sparrow gaat gewoon door. Beeld je in: op de tonen van K3 worden er two-steps op het podium gedaan, vliegt er elk moment weer een nieuwe crowdsurfer door de lucht en zingt iedereen uit volle borst mee. De 'rooie jager' gooit een opblaaszwembad het publiek in, waar uiteindelijk twee mensen in weten te klimmen om erop te crowdsurfen. De band speelt zelfs een extra nummer omdat ze zelf niet willen stoppen en noemt dit achteraf hun leukste optreden ooit.

Get The Shot vangt de laatste chaos op
Spelen tegelijk met Papa Roach én met de K3 Tribute, dan moet je muziek wel heel goed voor elkaar hebben, en dat heeft Get The Shot wel degelijk. De Hawk zit niet stampvol, maar dat weerhoudt de band er niet van om iedereen nog een laatste kans te geven op een stage invasion, crowdkilling en verwoed moshen. Wie hier vertrekt, doet dat met een brede glimlach en misschien een paar tanden minder, op weg naar de camping voor een welverdiende (en broodnodige) nachtrust.