Loungefest 2026

Loungefest 2026-Zaterdag

Loungefest is een festival verscholen aan het Oosterduinse meer te Noordwijkerhout, georganiseerd vanuit een uit de hand gelopen vriendengroep. Voor het sfeerbehoud is bij de twaalfde editie het aantal kaarten teruggeschroefd en het terrein wat kleiner gemaakt. Ook de pendelbus vanaf Leiden Centraal is verdwenen, dus na een flinke fietstocht in aangename temperatuur betreden we een terrein met drie podia: de theatertent ‘Op Het Randje’, het dj-podium ‘Dauhaus’ en het ‘Stootijzer’ voor de bands.

Them Peckin’ Boys mag in deze langwerpige tent de spits afbijten. Ze starten tijdens een strategische miezerbui, en hebben meteen een publiek voor hun country- en bluegrassrepertoire. Gekleed als Texaanse oliebarons verandert het trio de tent in een roadhouse met banjo-getokkel van het oude stempel en zang met een keel vol kiezels. De eerste dansers zijn als zichtbaar, maar ze willen het quotum nog iets ophogen. Naarmate de set vordert, wordt het gitaarwerk ingewikkelder en stijgt de band in de pickorde met langere bruggen en betere breakdowns. Doet af en toe denken aan Orville Peck, met een mistmachine die het grasveld in een soort Dust Bowl verandert.

Tussen de bedrijven door valt het op hoeveel bonte clowns, hippies en andere entertainers er over het festival dwalen om de sfeer erin te houden. Terug op het bandpodium staat inmiddels La Ratte klaar, die met hun rootsrock en ritmische blues uit dezelfde vijver vissen als de vorige act. De zang begint wat binnensmonds, maar al winnen de nummers aan kracht en worden de wilde, instrumentale gedeeltes steeds verder opgerekt. Het laatste nummer zou niet misstaan op een rockabillyfestival, en de band nodigt het publiek actief uit om ook echt rock-'n-roll te dansen. Een enkel ouder koppel geeft gehoor, een echo uit de tijd dat partnerdans nog ingebakken zat.

BIKI BAYA komt helemaal van Zwarte Cross (en wel meer bands in de lineup zijn vanuit Lichtenvoorde naar Loungefest gekomen), en heeft een pan-Afrikaans geluid met stevige conga- en bongodrums, vreugdevolle samenzang en een sopraansax waarbij je nauwelijks stil kan zitten. De high-life-nummers waarbij de blazer de leiding neemt, doen het vanzelfsprekend het beste onder de hossende toeschouwers. Maar ook bij de desert blues weten de heren er genoeg energie in te steken om de podiumdelen mee te laten veren, incluus verstuivende gitaar. Een guitige call-and-response is een goede barometer van het laaiend enthousiaste publiek, waarbij er zelfs lieden vanuit strandstoelen aan de meerkant naar het podium worden gelokt.

Na wat snaaien bij de eetkraampjes is het tijd voor XXJULÍA, een funky en Vlaamse dame die met motorhelm en driewieler het podium op komt rijden. Elke track zit als een sandwich tussen een laag synths, waarbij de zangeres met stralende glimlach arrenbie-achtige zwoelheid of een zinnetje rap toevoegt. De combinatie werkt het mooiste op ‘Taxi On Your Costs’, waarbij ze het perfecte midden tussen MC en nachtclubzangeres weet te houden. De eerste helft van de set is loom en zomers, en vraagt niet teveel van de uitbuikende toeschouwers. Daarna is het echter verrassing na verrassing: een plots agressieve flow vol woede over onrecht, of zelfs een gotische wending middenin een nummer waarbij je je een paar seconden bij Within Temptation waant. De afwisseling werkt nog ook, als je de reacties om je heen ziet.

Voor SMUDGED (uit Rotterdam, zoals ze blijven benadrukken) is alles wat fout is goed. Slijmerige sax, uitdossing in trainingspak als een caravanbewoner, en fuzzy noise waar je graag een gehoorbeschadiging voor oploopt. De pruik van de frontman wordt meteen gestolen en op het hoofd van een kale meneer geplempt. Zodra het licht schemerig genoeg is, gaan de discolampen aan. De zanger maant à la SOPHIE STRAAT dat alle lelijke witte mannen ruimte moeten maken bij de frontstage voor de kleinere vrouwen, die daar dapper standhouden tot bij TAXITAXI aan toe. Vervolgens spelen ze wel het rustigste liedje van de set. Aan het einde van de rit is de zanger alleen nog in speedo en staat precair op de balustrade onder begeleiding van een razend rammelige postpunk-sound. Beetje vreemd, maar wel lekker.

TAXITAXI lift mee op dezelfde golf, maar hun punk is meer gericht op makkelijk meezingen en liedjes met een lengte voor lieden met een aandachtsprobleem. Het drietal muzikanten heeft een heerlijk sarcastische podiumpresence, en het publiek danst al spartelend alledaagse frustraties van zich af. Iedereen kent wel de lullige managementtaal van het hoofdkarakter van de track ‘TEAMLEIDER’. Maar naast haat is er ook naastenliefde. Een jong paartje waagt het innig te zoenen tussen de boomstronken van moshende kerels, en barmhartige mensen met pitchers schenken elk persoon met een halflege beker bij. De cirkelpit is een beetje het signatuur van de formatie, en die bewaren ze tot het afsluitende nummer.

Het omgooien van de formule heeft een niet al te grote impact op het festival gehad. Dezelfde harde kern van vrijwilligers heeft nog steeds een dubbelrol als sfeermaker, en ook met kleinere podia is de stemming nog steeds laaiend enthousiast. De lekker dansbare houten vloer bij het hoofdpodium van eerdere edities blijft echter wel een in memoriam.