Lowlands 2026 - Zaterdag

Lowlands 2026 - Zaterdag

Voor veel festivalboekers is het een grote uitdaging: hoe krijg je de eerste blokken van de dag gevuld? De mensen achter Lowlands kennen dat probleem vast niet, want hun publiek lijkt nooit te slapen en meldt zich ook deze zaterdag massaal tijdig op het terrein om zich in het zweet te werken bij Milolaathetlukken of om mee te doen aan inmiddels de traditionele yoga-sessies. Ook staat er al een rijtje bij een dome-vormige tent, waarin ‘Chasing the Dot’ is te zien. Deze moderne kunstvoorstelling van Philip Vermeulen brengt met hevige lichtflitsen en synthetische geluidseffecten zo’n honderd mensen tegelijkertijd in trance. Wie geweest is, appt meteen zijn vrienden: ben jij al geweest? Typisch Lowlands, zo’n heftige hit in de kantlijn van de programmering.

Volgens het programmaboekje is Kelis ‘weer helemaal terug’ en dus dribbelen we nieuwsgierig naar de Alpha, waar ze de zaterdag mag aftrappen. Verrassend genoeg stuiten we daar op een bomvolle tent met nieuwsgierigen, die er blijkbaar niet om malen dat Kelis haar grootste solohits inmiddels meer dan twintig jaar geleden uitbracht. Wat we voorgeschoteld krijgen valt niet mee, tenzij je van platte, plastic EDM houdt. ‘Trick Me’ wordt halverwege de set liefdeloos opgevoerd en ‘Milkshake’ komt in moordend tempo en daardoor bijna onherkenbaar voorbij. Het laatste kwartier van de set is een megamix van covers en features waar Kelis soms niks (‘I Feel Love’ van Donna Summer) en soms een beetje (‘Bounce’ van Calvin Harris) mee te maken heeft gehad, en waaraan ze vandaag precies niks kan toevoegen.

Dat de X-Ray tijdens Terzij de Horde niet uitpuilt, is gezien het tijdstip en hun keiharde black metal volkomen logisch. Wie zich wél in de duisternis waagt, wordt getrakteerd op een paar mooie verrassingen. Charlotte Wessels (oud-zangeres van Delain) zorgt voor een welkome afwisseling bij de grunts van de frontman. De echte uitsmijter volgt wanneer Jeroen Flamman (van Flamman & Abraxas) het podium opstapt om te bewijzen dat gabber en black metal een uitstekende combinatie vormen. Zo'n crossover is typerend voor de nieuwe, bredere muzikale lijn van Lowlands.

Tegelijk met de herrie van Terzij de Horde kiest Violet Grohl in de India voor een compleet ander geluid. 'De dochter van', een stempel waar ze waarschijnlijk nooit meer vanaf komt, staat er vanmiddag wat bleekjes bij. Haar 90's-rock doet in de verte wel wat denken aan Courtney Barnett, maar ze wekt vooral de indruk dat het haar vandaag allemaal erg weinig kan schelen. Met tracks als '595' en het nieuwe 'Sun Is Blind' komen er best een paar prima liedjes voorbij, maar haar materiaal is nog niet sterk genoeg om zo'n extreem nonchalante houding te dragen. Toegegeven: ze geeft zelf aan ziek te zijn en het is nota bene haar allereerste festivalshow ooit. In december, als voorprogramma van Beabadoobee, krijgt ze een herkansing.

S10 staat maar weer eens op Lowlands en doet dat deze keer in het teken van ‘Mijn Haren Ruiken Naar Vuur’, haar laatste soloalbum. Op die langspeler waagt ze zich aan een rockopera en het grootste Lowlands-podium blijkt een prachtig decor om die op te voeren. De act start met een achtergrondkoor van in het roze getooide basisschoolmeiden en als die onder luid gejuich zijn vertrokken, neemt S10 ons in wisselend emo-pluimage mee langs haar nieuwe, energieke oeuvre. Songfestivalhit ‘De Diepte’ valt halverwege de set een beetje uit de toon en hetzelfde zou je kunnen zeggen over ‘Hart In Brand’ en ‘Ik Haat Hem Voor Jou’, maar omdat ze hiervoor bestie en Lowlands-darling Froukje op het podium haalt, maalt het publiek daar niet om. Sterker: de energie die hier loskomt is zo tomeloos dat de andere acts van vandaag er nog een hele kluif aan krijgen om die te evenaren.

De niet te stoppen opmars van IJsland gaat vanmiddag op Lowlands verder in een ramvolle Bravo. In juli lieten ze in de openlucht op het hoofdpodium van Down The Rabbit Hole al zien dat ze de meest urgente Nederlandse act van het moment zijn. Dit doen ze in Biddinghuizen met een simpele, maar doeltreffende productie: een verhoogd podium met pilaren vol lampen en megafoons, strak afgetekend tegen uitstekende zwart-witbeelden op de schermen. Vanaf de eerste minuut komen de briljante beats van Faisal Chatar en de activistische raps van Abel en Sef op deze manier snoeihard binnen. Jonge mensen hebben anno 2026 genoeg redenen om boos te zijn, en IJsland verwoordt die woede als geen ander. Met anthems als ‘Likken aan de Laars’, ‘Rollen met die kop’ en een vette knipoog naar De Jeugd van Tegenwoordig doen ze vanmiddag eigenlijk alles goed. Het zal voor de mannen best even wennen zijn als ze in oktober weer in de kleinere clubs staan, want een uitzinnige massa als deze krijgen ze met gemak aan het springen.

Enigma met ‘Return To Innocence’: waar hoor je dat nog? Vandaag in de Lima-tent, als opkomstnummer van Tyler Ballgame, die op zichzelf ook al zo’n vreemde vogel is. Helaas maakt de Amerikaanse singer-songwriter zijn goede livereputatie niet meteen waar. Het begin van de set wordt gekenmerkt door geluidsmankementen, waardoor hij zijn sterkste nummer (‘For The First Time, Again’) belabberd presenteert. Als gevolg daarvan lijken alleen de mensen te blijven staan die al bekend zijn met zijn debuutplaat, die internationaal spectaculair goede recensies kreeg. Zij krijgen gelijk, want Ballgame (echte naam: Tyler Perry) en zijn band strijken de plooien glad en maken er toch een gloedvol uurtje van. Volwassen mannen grijpen elkaar vast en zingen arm in arm mee met de muziek, in het bijzonder bij de afsluitende cover ‘Without You’ van Harry Nilsson/Mariah Carey.

Is Nia Archives groot genoeg om de op een na grootste tent van Lowlands aan te kunnen op een zaterdagavond? Ze krijgt hem in ieder geval vol, al wordt de Brits-Jamaicaanse daarbij een beetje geholpen door de weergoden. Terwijl het laatste, pittige buitje van de dag op de tent klettert, horen we eerst een rijtje singles van haar nieuwste album ‘Emotional Jungle’. Die plaat is pas een maand uit en de nummers laten zich niet per se makkelijk meezingen, maar meedeinen gaat prima. Nia heeft star power, haar band houdt zich op de achtergrond en het is niet helemaal duidelijk waarom er een grote sofa het podium op is gesleept. Als je een junglehit als ‘Forbidden Feelingz’ in je setlist hebt, hoef je niet bang te zijn dat het publiek er even bij wil gaan zitten.

Bij co-headliner Sombr is direct duidelijk dat Lowlands getuige is van de definitieve live-doorbraak van een nieuwe ster. In maart was de AFAS Live eigenlijk al te klein voor de New Yorkse zanger, maar hier voor de Alpha blijkt dat het slechts een kwestie van tijd is voordat hij de Arena vult of Pinkpop afsluit. Hij is groot geworden via social media, en dat is goed te merken: de jongere generatie vooraan zingt elk woord feilloos mee. Sombr, die in het echt Shane Michael Boose heet, weet de leefwereld van zijn fans dan ook uitstekend te verwoorden.

Het ene moment doet hij dat met ‘My Body Isn't Ready’ een kwetsbare ballad over zijn negatieve zelfbeeld, om vlak daarna voor ‘Undressed’ doodleuk te vragen of hij zijn shirt moet uittrekken. En als afsluiter speelt hij prijsnummer '12 to 12' gewoon twee keer achter elkaar. Met de uitspraak “In Sombrland everyone is welcome” vat hij zijn eigen overwinning uitstekend samen.

Voor Eefje de Visser is het inmiddels haar vierde Lowlands. Ze krijgt de Bravo-tent vanavond weliswaar niet helemaal vol, maar haar show en productie rechtvaardigen zo'n groot podium absoluut. Het is bewonderenswaardig hoe de zangeres zichzelf blijft uitdagen om de lat telkens hoger te leggen. Ze levert een tot in de kleinste details uitgewerkt, hypnotiserend schouwspel af waarin de visuele elementen en choreografie perfect samenvallen met haar toch al ijzersterke tracks. Je zou willen dat elke artiest met zoveel toewijding met zijn of haar vak bezig was. De climax vanavond is ‘Vlammen’, waarvoor ze twintig fans uit haar eigen nieuwsbriefbestand het podium op haalt voor een massale choreografie. Bravo!

Tyler, the Creator is de afsluitende headliner van de Lowlands-zaterdag en dat is een stijlbreuk met de afgelopen jaren, waarin met Charlotte de Witte, Fred again.. en KI/KI & Job Jobse elektronische muziek de voorkeur kreeg. Met een gebrek aan publieke belangstelling heeft die keuze vast niets te maken, want bij al die artiesten stond de Alpha-weide afgeladen vol. Ook vanavond heeft het publiek er zin in en valt meteen op dat er veel echte fans naar Biddinghuizen zijn gekomen. De Amerikaanse rapper heeft een nogal gevarieerd oeuvre, waarvan lang niet alles even dansbaar is. Laat staan meezingbaar. Toch doen de voorste vakken het woordelijk mee en dat zorgt ervoor dat Tyler er zelf ook zichtbaar lekker in komt. Wel zo fijn, want hij staat in zijn eentje op het podium en moet volgens het programmaboekje anderhalf uur vullen. Hier en daar smokkelt hij een andere rapper vanaf tape naar binnen: tijdens ‘Sticky’ horen we bijvoorbeeld de stem van Kendrick Lamar. Het is alweer acht jaar geleden dat Lamar op dit podium een onvergetelijke show gaf en we kunnen voorzichtig stellen dat Tyler, the Creator vanavond het stokje overneemt. ‘EARFQUAKE’ trilt zich letterlijk het collectieve geheugen in en bij afsluiter ‘See You Again’ huilen volwassen mannen van geluk.