VERSLAG: Rock Werchter 2024

VERSLAG: Jasper Wognum  

Op naar de halve eeuw!

Werchter wordt volgend jaar vijftig! Is dat even toevallig? Kunnen we samen onze verjaardag vieren. Het scheelde niet veel of we hadden vroegtijdig afscheid genomen. De drukte in en rond de tenten vorig jaar deed me bijna afhaken. Tot mijn vreugde heeft de Rock Werchter organisatie echter maatregelen genomen. Het is nog steeds druk, maar het voelt anders dan tijdens de 2023 editie. De mensenmassa stroomt met gemak en de tenten zijn opengewerkt, zodat je altijd iets kunt zien en ook buiten de muziek kunt horen.
Ook nieuw is het glazensysteem. Het festival was al cashless, met munten die je gemakkelijk upload naar je polsbandje. Nu is ook het recyclen van plastic glazen goed geregeld. Er komt zelfs geen enkel glas meer op het veld terecht! Dat komt omdat je ervoor moet betalen. Het is wel even wennen dat je je glas niet bij de bar kunt inleveren, maar bij aparte recyclingpunten. De borg wordt dan op je bandje teruggezet. Het voordeel is dat het de bars geen extra tijd kost, het nadeel is dat je lui bent en bekers gaat sparen. Gelukkig kun je ook pitchers bier kopen om jezelf en je gappies bij te schenken. Zodra je eraan gewend bent werkt het eigenlijk prima.

We komen hier uiteraard niet om bier te drinken, maar voor de muziek. Sorry, voordat we daaraan toe zijn nog een ding, de gemiddelde leeftijd van Werchterbezoekers lijkt steeds hoger te liggen en niet iedereen heeft zin om vier dagen op een chaotische camping te staan en al die spullen mee te moeten slepen. Glamping op het The Hive Resort wordt daarmee aantrekkelijk. Voor de prijs van een chique hotelkamer in Parijs kun je op een echt bed in een vooropgezette tent slapen. Dat leek me ideaal en ik moet zeggen dat ik nooit meer anders naar Werchter wil. Ongemerkt is er snobisme ingeslopen.

Nou goed, als gevolg van algehele traagheid zijn we laat op het veld en zien als eerste act Black Pumas. Hun set twee jaar geleden sloeg tot hun eigen verbazing in als een bom. Dat valt moeilijk te evenaren en dat blijkt vandaag in de gigantische Barn. Jazeker, het is steengoed en toch ontbreekt het enthousiasme van de vorige keer. Ik hoor mensen om me heen mompelen, “leuk, maar het was vorige keer beter”. Ik vind het zelf vooral professioneler geworden en daardoor wat afstandelijker. Wederom waagt de inmiddels geblondeerde zanger Eric Burton een enorme sprong van het podium, maar dit keer veilig in het middenpad en niet opnieuw tussen het publiek.

Skindred volgt op de kleinere open air stage, The Slope. Hun mix van dancehall reggae en metal klinkt ondanks de goede bedoelingen wat gedateerd. De band heeft inmiddels acht albums uitgebracht en weet hoe je een publiek moet bespelen met flauwe grappen. Tijdens het laatste nummer mogen we onze shirtjes uit doen om ze op commando door de lucht te slingeren. Gelukkig schijnt de avondzon en valt het weer alleszins mee tot nu toe.

Op de Mainstage staan de jongens van Greta Van Fleet, de hoop in bange dagen voor de verstokte oude rocker. Het is mij wat te theatraal en over the top. Jonge broekies wiens baardjes eruitzien. Ondanks verwoede pogingen tot indrukwekkend zijn komt het over als een grote berg clichés. Staat hij daar nu echt met zijn tong te draaien om iets te bewijzen? Ik word er een klein beetje bang van.

Nathaniel Ratcliffe geeft een aardig optreden, maar tekenend is dat het pas losgaat tijdens de Bruce Springsteen cover Dancing In The Dark. Je zou hem liever zijn eigen succes gunnen. Direct daarna brengt Jane's Addiction de juiste sfeer tijdens het invallende duister. Slepende duistere gitaarmuziek. De leeftijd van de bandleden is duidelijk zichtbaar maar aan de muziek merk je weinig. Dave Navarro schittert als gitarist, maar zanger Perry Farrell is op zijn best wisselvallig. Bovendien roept hij associaties op met een vogelverschrikker. Perry friemelt onophoudelijk aan een bakje met knopjes, maar waarom? Langzaam maar zeker loopt The Barn leeg. Het is te eentonig en de zanger is wellicht ook een beetje dronken?

Mike Skinner, of liever, The Streets maakt het gezellig in Klub C met gouwe ouwe hits en door veel zelf het publiek in te gaan. De ladies only crowdsurf actie maakt het af. De muziek komt van een liveband en dat geeft een verfrissende twist. Het is een feestje. Mike zet achteloos nog even het record crowdsurfen op zijn naam.

Lenny Kravitz is natuurlijk een icoon met een nog iconischer lichaam voor een man van zijn leeftijd. Zijn last minute verzoek aan de organisatie om een half uur langer te mogen spelen werd gehonoreerd. Dat wordt besteed aan een evenzo lange versie van Let Love Rule. Dat vergt wel wat van ons uithoudingsvermogen. Gelukkig hoeven we niet de hele tijd mee te zingen. De glampingtent lonkt evenals de gegrilde kippentent langs de weg.


Op dag twee zien we Frank Carter & The Rattle Snakes de MainStage openen met een stevig potje rock en veel gevloek. “Het zou verboden moeten zijn om ons te zien nog voordat je je eerste koffie op hebt, maar ik ben blij jullie te zien!” De eerste circle pits van de dag zijn een feit. Dan spot hij een groepje mannen met roze hoedjes. “Zijn jullie een vrijgezellenfeest? Ik wil jullie de moshpit zien domineren! Het volgende lied is een ballad. Succes daarmee!” Grappig en opwindend is het en daarmee een perfecte dagopener.

Yard Act brengt een vermakelijke show als aftrapper in Klub C. De band met de humorvolle teksten is bijzonder feestelijk, al kan de zanger er weinig van meekrijgen door zijn beslagen brillenglazen. Ik heb niet eerder achtergrondzangeressen zo hard zien gaan en daarmee de show stelen. Wat een energie en plezier straalt daarvan af! Een leuke verrassing en opnieuw een brede lach van oor tot oor.

Sleaford Mods is een grappig verschijnsel. Boze man Jason Williamson spuugt zijn taal in een microfoon terwijl hij een kip nadoet met een fles water op zijn kop. Achter hem danst Andrew Fearn onaflatend alsof hij een aerobic klasje bijwoont, behalve als hij een nummer moet instarten door op de spatiebalk van een laptop te drukken. De combinatie van de woedende Engelse hooligan met het blije ei erachter werkt op mijn lachspieren, maar de boodschappen zijn bloedserieus.

The Rumjacks proberen nog echtere Ieren dan echte Ieren te zijn op The Slope. De leden komen uit Boston Sydney en Italië. Ze spelen Ierse feestmuziek met fluit en accordeon in Flogging Molly traditie. Het publiek gaat er wild op en ondanks dat je niet mag crowdsurfen ontstaat er een continue stroom. Alles klinkt hetzelfde maar dat maakt niet uit, want het helpt tegen de miezerige motregen. Het houd ons warm.

Gary Clark Jr. vult The Barn met verzadigde zware blues. Niet altijd even toegankelijk, maar met zeer smakelijke gitaarsolo's van Gary’s hand die houvast bieden. Als hij halverwege zijn set in kopstem zingt komt ineens Marvin Gaye voorbij en breekt de zompige sfeer even open om plaats te maken voor soul. Hij lijkt te groeien tijdens zijn show. De toetsenist verdient ook een vermelding, want die heeft heel goed naar Cory Henry gekeken toen die Lingus met Snarky Puppy opnam. Zijn keyboard solo's zijn haast kopieën daarvan. Alleen, waarom heeft hij een soort hoofddoekje op?

Door naar Tom Morello, die het moet stellen zonder Rage Against The Machine. Is dat wat? Je hoort het karakter maar de sterke nummers ontbreken. Zijn freaky solo's en typische gitaren zijn er wel. Het doet weinig zonder de woedende raps van Zack De La Rocha. Wanneer er eindelijk een RATM nummer wordt ingezet, na een half uur geneuzel, is het raak. O wacht, het is een medley van gitaar intros! Dat is niet waarop we hopen. Als dan eindelijk toch Killing In The Name Of gespeeld wordt gaat iedereen los. We moeten wel zelf de tekst blèren want de vocals ontbreken.

Yungblud. De held van een generatie, die makkelijk scoort met voorspelbare muziek door gevoelige snaren te raken bij generatiegenoten, het werkt zonder meer op de Main Stage. Ondeugend lachend in zijn pikzwarte outfit met een rok die speels omhoog waait. Het is in ieder geval live gezongen zonder autotune.
Sum41 is totaal achterhaald of nostalgisch en misschien beide tegelijk. Technische problemen geven de band een valse start. Dat kun je natuurlijk goedmaken door een stukje Smoke On The Water te doen! Nee? White Stripes dan? Dat moet werken in Belgie zou je denken. “Now that was great ladies and gentlemen! Let’s get back to sum41 business ok?”

Is dit de eerste misser van de planning? Sum41 had beter in The Barn tot zijn recht gekomen en Snow Patrol op Main Stage. Het is namelijk megadruk tot ver buiten de tent. Hoe ver je ook staat, de muziek raakt en de Ieren vieren een glansrijke dertigste verjaardag. Ruim een uur en een kwartier meezingen geeft de band energie die ze jaren niet gevoeld hebben, zegt zanger Gary Lightbody.

Måneskin is geboekt als een van de headliners van Werchter 2024. De band die geen last heeft van het feit dat ze het songfestival won, maar toch altijd het gevoel oproept dat ze extra hun best moeten doen om dat van zich af te schudden. Het is pure show en het klinkt nog goed ook. Toch zakt het na een tijdje in door te veel solo’s en omdat ze simpelweg de energie van het begin niet vast kunnen houden. Aan de andere kant, het is broodnodige vernieuwing tussen de, met alle respect, lijst van voorspelbare headliners.


De zaterdag begint met Brihang. Prima hiphop maar niet heel bijzonder. “Laten we allemaal gaan zitten! Oh, is dat al gedaan dit weekend? Ja? Nou, we gaan het toch doen.” Zucht. Ik zou het op prijs stellen als artiesten weer eens iets nieuws verzinnen. Bij elke band zitten en weer opspringen is irritant. Aan het eind wordt het even wat bozer en ontstijgt het de achtergrondmuziek. Nouja het zonnetje schijnt, dus we staan hier prima op de wei.

Van een afstandje lijkt het alsof de tijd stil heeft gestaan. The Kooks zijn geen spat veranderd in al die jaren. De muziek is nog even aanstekelijk en de band heeft exact dezelfde looks als in 2005. Degelijk, gezellig en nostalgisch, maar niet opzienbarend. Het is precies wat je ervan verwacht en je kunt de nummers nog altijd woord voor woord meezingen.

Ook op de Main Stage komt Nothing But Thieves weer voorbij met een degelijke greatest hits show. We hebben ze de afgelopen jaren al vaak gezien op Belgische festivals en de verrassing is er wel vanaf. Of niet? Een cover van Where Is My Mind van The Pixies had ik niet verwacht. Is het een knipoog naar The Breeders, die hier morgen staan? Ze komen ermee weg en zorgen zo toch nog voor enige opwinding.

Bob Vilan was al briljant op Pukkelpop en vandaag op de Slope laat hij merken dat hij het echt in zich heeft. Maatschappijkritisch, opwindend maar ook innemend en vooral met een gezonde dosis humor. Wat kun je doen als je euforisch bent over je eigen show? De tent van de geluidsman opklimmen, Mom I can fly! roepen en van best grote hoogte het publiek in springen. Het loopt gelukkig goed af.

Is Avril Lavigne relevant op Werchter? Nee, natuurlijk niet. Hooguit nostalgisch voor de tienerjaren van wat oudere festivalgangers. Of nee, wacht, deze overjarige cheerleader kan magie. Ze speelt op een gitaar, stopt en de gitaar gaat door. Dat is opzienbarend. Petje af.

The Blaze is gelukkig een stuk serieuzer. In een donkere Barn klinken ze mooi ingetogen. Nooit te spannend, maar met steeds een klein tandje erbij om je betrokken te houden. Het is een van de weinige echt elektronische acts dit jaar op Werchter en als er dan een staat lijkt het Franse duo die rol prima op zich te kunnen nemen. “Imagine a place where no one can stop dancing.” Daar lijkt het inderdaad even op.

Roisin Murphy heb ik al veel vaker gezien en meestal vond ik het goed, maar nooit geweldig. Vanavond is dat anders. Er klikt iets in haar gelikte show. Het swingt en heeft diepgang. De ogenschijnlijke lichtvoetigheid van haar disco met diepgang in haar expressie en teksten. Tijdens haar laatste nummer kijkt ze de hele Barn intens aan op het grote scherm achter de band, terwijl ze met haar rug naar ons toe staat. Steeds dichterbij tot ze is ingezoomd tot in haar mond. Intiemer dichtbij kwam een artiest voor mijn gevoel nooit in zo’n grote zaal. Ze laat ons sprakeloos achter.

Dua Lipa is headliner van de dag en doet een verwoede poging om indruk te maken. Het voelt alsof we naar een videoclip staan te kijken. Het is een glad geregisseerde popshow. Past het op een festival dat zichzelf Rock Werchter noemt? Verandering van spijs doet eten. Voor de een is het een welkome afwisseling, voor de ander iets waar naar is uitgekeken, voor mij is het te zoet en te gelikt.

Op de laatste dag maakt Brutus als opener indruk op de MainStage. Het blijft een raadsel hoe je energiek kunt drummen en tegelijkertijd zo’n strot opentrekt. Stefanie Mannaerts brult en overdondert om ons vervolgens te bedanken met een heel lief “merci”. Duistere muziek, gecombineerd met dankbaarheid en oprechte emoties. De mainstagewaardig.

Lawrence is een leuke verrassing in de Klub C.. Wat een uitbundig plezier spat ervan af. Funk, soul, gospel, het kietelt alle gelukshormonen in mijn lijf. De gimmick met een grote rode knop voorop het podium is helemaal niet nodig. Wie erop drukt, triggert een sample. Ze spelen hun eerste Europese festival ooit. Ok ok, ik snap dat je dit ook kunt zien als aalgladde pretpop met typisch Amerikaanse over the top dingen. Maar kom op, als Dua Lipa een headliner kan zijn, dan verdient Lawrence ook een plekje.

The Breeders is volgens mij zo’n band waarvan iedereen wel een nummer kent. Precies 1 nummer en allemaal hetzelfde: Cannonball. Ze spelen een matige versie midden in hun set. Ik laat me vertellen dat ze eigenlijk de breiers heten en een keer bekogeld zijn met bollen wol. Het ‘The Boomers’ t-shirt van een van de bandleden maakt veel goed. De inmiddels zestigers spelen sloom en met weinig overtuiging. Een tegenvaller.

Idles speelt eindelijk weer eens een lekker stevige set. De afgelopen jaren werden hun optredens steeds iets rustiger met vooral nieuw materiaal. Ook goed, maar niet heel opwindend voor een festivalweide. De heren hebben dat ter harte genomen en gaan er vandaag voor alsof hun leven ervan afhangt. Vol vuur en zichzelf als vanouds op de borst rammend palmt John Talbot de fans en nieuwkomers in.

De muziek van Sampha is geen allemansvriend, maar achter de schijnbaar complexe ritmes schuilt iets prachtigs. Er straalt een soort licht uit zijn optreden. Breekbaar en gevoelig, vermomd in hectische breakbeats.
Wanneer hij zichzelf begeleidt op piano tijdens No One Knows Me Like The Piano voel je het kippenvel door de Barn gaan. Wanneer vervolgens de hele band samen begint te drummen wordt het echt opwindend. De fans krijgen precies waar ze op hoopten en hopelijk zijn er ook wat nieuwe zieltjes gewonnen vanmiddag.

Waar de breeders op sterven na dood leken, zijn Pretenders nog springlevend. Er straalt plezier vanaf en het rockt hard. Tweeënzeventig jaar is ze en ze staat erbij alsof er geen dag verstreken is. Chrissie Hynde is nog prima bij stem en ziet er goed uit in haar hoge laarzen. Haar jongere bandleden geven het optreden nog meer energie en uiteindelijk weten ze te overtuigen met een aantal klassieke hits.

Royal Blood is zo’n degelijke festivalact die met gemak over het veld heen walst. Gewoon gaan en kijken of de Foo Fighters daar nog overheen kunnen. De Britten klinken smerig en vol terwijl ze toch echt maar met z’n tweeën zijn. Een bas en een drumkit, meer is er niet voor nodig. Rauw op je dak.

Jungle is zo'n band die elke keer dat je ze ziet weer beter geworden is. De show lijkt beter uitgebalanceerd dan op Pukkelpop twee jaar geleden en heeft ook minder visuele gimmicks nodig om te overtuigen. Er mag gedanst worden dames en heren en er zijn veel mensen in The Barn die dat even willen doen voorafgaand aan het afsluitende gitaargeweld.
Daar is genoeg tijd voor want de set van Foo Fighters duurt lang. Tweeëneenhalf uur om precies te zijn en dat is best veel voor meer van hetzelfde. Daar draait Dave Grohl echter zijn hand niet voor om. Pas tegen het einde lijkt het wat in te zakken en dan is er ineens de eeuwige afsluiter Everlong. Met een verrassend bescheiden vuurwerkje komt er een einde aan deze editie van Rock Werchter. Ik ben razend benieuwd hoe de organisatie voor onze vijftigste verjaardag gaat uitpakken in 2025!

 
festival logo

JERA ON AIR 2024Hier moet nog een intro komen!

festival logo

DEFQON.1 2024 - VRIJDAG Festivalinfo is aanwezig op Defqon.1, het grootste festival in Nederland dat...