Wallace - Des Demain

Wallace
2025-10-21 Wallace bestaat uit het Franse drietal Nicolas Grosso (gitaren), Bertille Fraisse (viool, toetsen) en Erwan Naour die bekend werd met zijn alternatieve rockband Hurlements d'Léo. Zij kwamen in 2013 samen, waarna hun debuutalbum in 2016 beschikbaar kwam. Vanwege verschillende omstandigheden duurde het tot dit jaar om de opvolger uit te brengen. Dès Demain staat ook weer vol met verschillende muziekstijlen, waar de donkere zang de enige constante lijkt. De een zal die veelzijdigheid kunnen waarderen, de ander zal het vermoeiend vinden.

Het album begint met ‘Quand Le Soleil Se Lève’. Het is een melancholische nummer, dat niet echt opvalt ondanks de trieste tekst. Het wordt echter opgevolgd door de vrolijke flamingo-klanken van titelnummer ‘Dès Demain’. De manier waarop Grosso hierop zijn gitaar laat gelden is niet van deze wereld. Het samenspel met Naour moet op een podium een waar feest zijn: de passie spat eraf. ‘L’anthracite’ is weer van een geheel andere orde. Hier is het de elektronica die domineert, waar Naour overheen zingt. De rauwe gitaarsolo van Grosso, die herinneringen oproept aan The Stray Cats, maakt iets goed aan deze doelloze cover van Serge Gainsbourg. Eenzelfde gitaargeluid laat hij horen op ‘Droit Devant’. Het wordt hier echter door elektronica bijna om zeep geholpen.

‘Jump 31’ weet met gelaagde gitaren nog meer herrie in de tent te brengen. Het is echter het tussenstuk, waar de akoestische gitaar en viool elkaar toespelen, dat duidelijk laat horen wat deze muzikanten kunnen bieden. Het is verreweg het beste nummer op het album. Het komt op het juiste moment. Eerder hadden het rustige ‘Liberti’, compleet met banjo, en het elektronische ‘Je T’Aime Tant’ de vaart uit het album gehaald. Ook de afsluitende twee nummers, het samengezongen niemendalletje ‘Venise Venise’ en het jaren tachtig klinkende popnummer ‘Petite Fille De September’ halen het niveau niet. Het ‘Ma Fille Est Si Jolie’. waar over opnames van onder andere Martin Luther King heen wordt gezongen, maakt de luisteraar eerder verward en geïrriteerd dan geïnteresseerd.

Het tweede album van Wallace is een vat vol muziekstijlen, waar de Franse slag overheerst. Hoe je ook probeert dit drietal te waarderen, zij weten op dit album maar een enkele keer te overtuigen. Zo kun je voldoende talenten bij elkaar stoppen, maar als de juiste balans er niet is, wordt het niet veel. Jammer, op naar de volgende poging.
Recensent:Hendrik Goos Artiest:Wallace Label:Xango Music
Cover Jodymoon - The Machine

Jodymoon - The MachineHet duo Digna Janssen (zang, toetsen, percussie) en Johan Smeets (zang,...

Cover Trio Da Kali - Bagola

Trio Da Kali - Bagola Een debuutalbum kan lang op zich laten wachten, zo ondervond Trio Da Kali ....

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT