Dat is jammer, want Treetops beschikt onmiskenbaar over talent. De muzikanten spelen strak en met veel energie, en in nummers als ‘Melancholia’ en ‘The Listener’ laat de groep horen hoe meeslepende spanningsbogen kunnen ontstaan wanneer virtuositeit niet voortdurend de boventoon voert. Helaas zijn zulke momenten schaars. Te vaak verzandt Aphonia in een opeenstapeling van riffs, effecten en stilistische uitstapjes die indruk willen maken, maar emotioneel op afstand blijven. Het resultaat is een plaat die bewondering afdwingt voor haar vakmanschap, maar zelden uitnodigt tot herbeluisteren. Waar de band de grenzen van jazz en rock wil oprekken, verliest zij geregeld de melodische en emotionele samenhang uit het oog.
Aphonia is een interessant experiment dat ongetwijfeld zijn publiek zal vinden onder liefhebbers van complexe fusion, maar voor de gemiddelde luisteraar blijft het vooral een uitgevoerd idee dat meer respect oproept dan enthousiasme.
Tyler Ballgame - For The First Time Again Tyler Ballgame (né Tyler Perry) laat met For The First Time Around horen...
Lucky Fonz III - De Zachte Krachten Lucky Fonz III , het alter ego van singer-songwriter Otto Wichers, gaat al...