Wat vooral opvalt, is de groei in melodie en structuur. Nummers als ‘This Time I’m Present’ en ‘Picto’ combineren speelse ritmes met toegankelijke hooks, zonder hun experimentele karakter te verliezen. Tegelijkertijd blijft de band trouw aan hun kenmerkende, enigszins vervreemdende sfeer.
Zanger/guitarist en uitgangsbord Rhys Edwards heeft een kenmerkende stem die daar wonderwel goed bij past. Bij momenten doet het album denken aan dEUS en soms zweeft de geest van Sonic Youth rond de band.
De productie voelt als een collage van geluiden, waarin organische instrumenten en digitale samples naadloos in elkaar overvloeien. De teksten schetsen een wereld waarin menselijke connectie onder druk staat door systemen en technologie, wat zorgt voor een gevoel van vervreemding en existentiële onzekerheid. Deze thematiek geeft het album een actuele en soms sombere ondertoon, zonder dat het volledig in pessimisme verzandt. Toch is het album niet zonder zwakke punten. De experimentele aanpak kan soms ten koste gaan van emotionele impact of samenhang, waardoor sommige nummers minder beklijven.
Al met al is Expo een gedurfde en sfeervolle plaat die de artistieke grenzen van Ulrika Spacek verder oprekt. Het is geen makkelijke luisterervaring, maar wel een die blijft groeien naarmate je er dieper in duikt.
Benieuwd hoe ze dat live zullen brengen.
Wreckless Eric - England Screaming In 1985 bracht Eric Goulden onder de naam Captains Of Industry een album uit...