Sanity’s Rage is opgericht in 2002 en brachten eerder al een EP (2006) en een album (2012) uit, maar na een lang hiaat is de band weer opgestaan uit de dood en bracht de afgelopen drie jaar vier singles uit en nu is er dan het album The Dead Don’t Run, waarop overigens die singles ook weer staan. Op dit album zijn ook weer Kenny Claes, Tim de Bruyne en Tim de Bisschop, de twee gitaristen en bassist, van de partij. Zij hebben de band ooit opgericht. Zo gaan ze weer verder waar ze ooit gebleven zijn.
The Dead Don’t Run laat een lekkere oldschool thrashmetal vibe achter die direct doet denken aan de gloriejaren van de thrashmetal, de periode waarin bands als Testament, Death Angel, Metal Church, Exodus, Kreator en Slayer het voor het zeggen hadden, zonder nou direct op die bands te lijken.
Het begint al met het geluid dat lekker open en modern, maar toch ook oldschool klinkt, waardoor je de instrumenten goed hoort en ook de rauwe zang van Kenny Molly krijgt alle ruimte. Aldus denderen er acht thrashmetalsongs en een powerballad in drie kwartier aan je voorbij. Het fraaie, melodieuze intro is de opmaat naar het rauwe en vlotte ‘Measure Of Guilt’, waarin alle facetten van Sanity’s Rage aan ons voorbij komen; rauw uitgespuugde coupletten, een melodieuze brug, een flitsende solo. Alles wat goede thrashmetal zo onweerstaanbaar maakt. In ‘When The Sharp Things Come’ horen we in het begin, ergens in de verte, een kleine echo van Slayer. Alsof men even wil zeggen; dit is waar we de mosterd vandaan halen. Zo vliegt de vette thrash met midtempo songs en snellere songs als ‘Nothing Sacred Will Hold’ en ‘The Dead Don’t Run’, waarin Molly de teksten bijna letterlijk uitkotst, naar het onvermijdelijke einde. Dat einde wordt gevormd door een verrassend stukje piano aan het einde van ‘Reeducate The Masses’ en de daar op volgende epische powerballad ‘Sanity Lies In Ruin’ waarin Kenny Molly aandoenlijk breekbaar klinkt. Mooi gedaan.
The Dead Don’t Run is een prima oldschool thrashmetal album. De composities zijn op niveau en het klinkt allemaal heel lekker. Het fraaie artwork maakt het helemaal af. Liefhebbers van eerlijke thrashmetal doen er goed aan dit album te checken. Lekker plaatje!
Philosophobia - The Constant Void Philosophobia is met een licht gewijzigde samenstelling aan haar tweede...
Traversus - Navigate Het Nederlandse Traversus had wat tijd nodig om haar vaste vorm te krijgen...