Olsen is een nieuwe naam in de progrockwereld, maar duidelijk is dat de man een kundig muzikant en dito componist is, al zal vast niet iedereen dit kunnen waarderen. Op The Book Of Hours bespeelt Olsen zelf de gitaar, basgitaar en een hele variatie aan toetseninstrumenten. Daarnaast wordt hij bijgestaan door Andreas Sjøen op drums, Jordi Castella op de grand piano en horen we nog wat klassieke instrumenten (waaronder strijkers), bespeeld door diverse muzikanten. Een prominente vermelding verdient ook nog meesterbassist Jonas Reingold (ex-Flower Kings) voor zijn stukken fretloze bas die we zo nu en dan horen.
Met al die medewerkers is het aan Kay Olsen om er een coherent, beklijvend werkstuk van te maken. Het moge duidelijk zijn dat The Book Of Hours geen hapklare brok is. Het heeft tijd nodig om te landen. Het is muziek die diepgeworteld is in de progrock van de jaren zeventig, ongetwijfeld geïnspireerd door de grootmeester Rick Wakeman. Het synthesizer werk doet soms ook wat aan de grote synthesizer artiesten zoals Vangelis (uit zijn begintijd) en Klaus Schulze denken.
Hoofdmoot van het album is het uit vier delen bestaande en ruim 33 minuten klokkende ‘The Book Of Hours’. Voordat we zover zijn horen we nog drie kortere stukken muziek. Opener ‘ Flute Of Peril’ begint sfeervol met een kloeke onweersbui, kraaien, een fluit, mellotron en gitaargetokkel. ‘Levitator’ schudt vervolgens een stuk steviger aan de boom. De gitaar heeft hier het hoogste woord, maar de synths laten zich echter niet verjagen. De afsluiting door het kerkorgel is indrukwekkend. ‘Burial Mound’ is na een rustige start vooral gebouwd rond de fretloze bas van Jonas Reingold. Ongekend hoe die man dit instrument bespeelt.
Dan het hoofdmenu. Dit stuk gaat werkelijk alle kanten op. Het eerste deel meandert tussen rustige stukken grand piano, vintage synthesizers en stuwende rock. Terwijl deel twee het vooral moet hebben van spannend vintage toetsenwerk. Deel drie bouwt rustig op naar een einde met bedje van fraaie koorzang met een kloeke gitaarsolo daaroverheen. Het afsluitende negen minuten klokkende deel vier komt wat klassieker over en we horen hier zelfs een klavecimbel, uiteindelijk transformeert het in een stuk lekkere progrock waarbij het kerkorgel voor een slotakkoord mag zorgen.
The Book Of Hours is een prima debuut van deze Noorse multi-instrumentalist. Azijn pissende criticasters zullen dit ongetwijfeld hopeloos pretentieuze muziek vinden, maar liefhebbers van avontuurlijke progrock met een instrumentje meer of minder gaan hier zeker van genieten.
Reject The Sickness - Signs Of The EndGestaag groeit Reject The Sickness naar de metaltop. Met Signs Of The End...
Philosophobia - The Constant Void Philosophobia is met een licht gewijzigde samenstelling aan haar tweede...