Reggae Geel 2025

Reggae Geel 2025

Als oudste reggaefestival van Europa behoeft Reggae Geel geen introductie voor de liefhebbers. Toch staat het genre onder druk. Bezoekersaantallen zijn in enkele jaren gedaald van 60.000 naar ruim 36.000. Voor het eerst sinds 1978 kijkt de organisatie daarom verder dan de klassieke Jamaicaanse reggae. Met acts als Arsenal, Typhoon en ’t Hof van Commerce zoekt Reggae Geel bewust verbreding.

Gelukkig blijft het groen/gele/rode reggaehart van het festival stevig kloppen. Een sterke line-up van grootheden en opkomende talenten zorgt ervoor dat zowel puristen als nieuwsgierige bezoekers aan hun trekken komen. In een weekend waarin zon en regen stuivertje wisselen, biedt Reggae Geel voor ieder wat wils. Mits het groen/gele/rode reggaehart ook enigszins bij de bezoeker klopt.

Op zaterdagavond betreedt Sister Nancy het podium in het zogeheten dub-bos, een sfeervolle uithoek waar lome, hypnotiserende beats het ritme bepalen. Tegelijkertijd speelt Steel Pulse, terwijl Alpha Blondy de avond ervoor met zijn energieke band ook bewijst dat reggae en rock uitstekend samen kunnen gaan. Blondy tekent voor één van de meest samenhangende sets. Knap hoe de oude legende nog altijd een verrassende setlist kan neerzetten.

The Gladiators hadden eerder op die dag ook voor een hoogtepunt getekend. De klassieke groep brengt roots reggae, met Alan Griffiths — zoon van wijlen Albert Griffiths — als sterke frontman. De band zet een – met dubbele achtergrondzang – groove neer die niet te negeren valt. Inna de Yard, met drie reggaelegendes in akoestische setting, worstelt aanvankelijk met geluidsproblemen, maar weet het publiek later alsnog te raken met onder meer een verrassende versie van “Rivers of Babylon”.

Aan nieuw talent geen gebrek: zowel Blaiz Fayah als Mortimer maken indruk. De Franse Fayah blaast het veld wakker met een opzwepende dancehall-set — welkom na 1,5 dag mellow vibes. Mortimer kiest juist voor de emotie: zijn hese stem en gospelinvloeden geven een verrassend frisse draai aan reggae.

En dan de vreemde eenden in de bijt: Typhoon valt met zijn warme boodschap en strak spelende band goed op de plek op Reggae Geel. ’t Hof van Commerce trekt ook veel mensen, maar is wel echt een losstaande act met een klassiek hiphop optreden. Hun degelijke hiphop mist reggae-ankers, op het lomp-grappige “In De Chalet” na. Vooral omdat beide ook achter elkaar geprogrammeerd staan wordt het publiek echt gevraagd om te schakelen.

Reggae Geel blijft een sfeervolle duik in de rijke wereld van Jamaicaanse muziek. Toch is duidelijk voelbaar dat het festival zich in een overgangsfase bevindt. Grote namen als Gentleman en Steel Pulse brengen weinig nieuws, en waar vroeger de nachten eindigden met legendarische reggaelegendes en unieke samenwerkingen, sluit het festival nu de avond af met elektronische indie van Arsenal of het Schotse soundsystem Mungo’s Hi Fi. De sfeer is fijn, de liefde alom, de kwaliteit hoog en toch creëert deze editie ook een gevoel van nostalgie.