Eurosonic Noorderslag (ESNS) 2026 - Zaterdag

Eurosonic Noorderslag (ESNS) 2026 - Zaterdag

De cirkel is rond: we keren op de zaterdag terug naar De Oosterpoort voor het Noorderslag-gedeelte van ESNS. Een vol programma met strikt bands van Nederlandse bodem, dat nu al voor het avondeten begint. Is er tussendoor nog tijd om een hap naar binnen te schuiven en houden we het bij een vloeibaar dieet? Enfin, aan de slag.

We leven in het tijdperk van de vrouwelijke singer-songwriter, en Isabel van Gelder is een waardige toevoeging aan die trend. Denk glamoureuze podiumpresentatie en een band die compleet niet opvalt, maar ook geen steken laat vallen. Natuurlijk ook een setlist met emotioneel afgesloten mannen als brandstof. Het hoeft niet baanbrekend te zijn, als het maar harten kan breken. Meer muzikale variëteit dan verwacht: we dippen even richting Americana, en gaan daarna nog zuidelijker met een Latin klinkend nummer. Veel vinkjes, maar de krul krijgt Van Gelder voor de track vanuit het perspectief van mentale mantelzorgers. De tekst is herkenbaar voor iedereen die klaar heeft gestaan voor een persoon in een dal, en is een vrij uniek thema tussen de meer gangbare onderwerpen.

We wanen ons bij een hiphopmusical tijdens de set van stay away from dante! in de kelder. De stage is een sinister aangekleed circus dat een klein beetje een Pennywise-sfeer heeft (inclusief de vraag of we een ballon willen verdienen, maar dan door te bouncen). De frontman rapt ons door een funky verhaallijn over het geknechte karakter Santiago, die uit de klauwen van de spreekstalmeester wil ontsnappen. Moeten we vrezen dat het concept de muziek gaat overschaduwen? Nee, met een spoortje city pop in de achtergrondzang, een stevige backing beat net op het moment dat de set dreigt in te kakken, en boombap-toetsen ter ondersteuning hoeven we nergens bang voor te zijn.

Na deze frisse nieuwkomer gaan we door naar een veteraan die niets meer hoeft te bewijzen. Noorderslag is voor Jonna Fraser een kleinere venue dan hij normaal speelt, en wat volgt is een set op sokken. Hij is duidelijk in trek bij de jonkies die elkaar vooraan bij het podium verdringen. De rapper trakteert ze op een taptoe aan tantoe zwoele pokoes, waarbij hij ieder publiekslid aankijkt alsof hij de nummers persoonlijk aan hen opdraagt. Zakken, heupen los, het voelt allemaal iets te gelikt en routineus.

Van Honey I’m Home! leren we een nieuw woordje in de altijd evoluerende lijst met gecombineerde genrenamen: shredgaze. Door de mistmachines en het licht kunnen we de schoenen echter niet zien (R.I.P. fotografen). Dan maar de ogen sluiten om weg te kwijnen met de melancholische zang en het korrelige instrumentarium. Voordat het jengelig begint te klinken, versnelt de band met een paar uptempo passages, begeleid door felle knipperlichten. Op die momenten is de mash-up van genres pindakaas met hagelslag.

We schakelen weer naar een bewezen naam met Bente, het soort ster met enthousiaste fans die ons proberen te souffleren hoe we het optreden moeten recenseren. De Loesje-achtige teksten die voor de aanvang over het scherm achter het podium rollen doen vrezen dat dit een knullige act gaat worden. Bente levert een portie rock zonder oogrollen. Ze scoort hoge ogen met hoge halen, speelt met taal in haar lyrics en schakelt moeiteloos tussen ijselijk en warm, al naar gelang het nummer. De Cher-cover klopt niet helemaal, maar met haar guitigheid gunnen we haar de sterrenzee aan smartphone-lampjes bij het meewuif liedje zeker.

plonki moet veel fijnstellen voor de gevarieerde set, maar geeft het een volmondige fuck it zodra de speeltijd begint. Die onbevangenheid vormt een rode draad door de nummers heen. Met een stoïcijnse blik op oneindig zingt ze de zaal toe, terwijl unheimische gitaren van alle kanten op de luisteraar afkomen. Tracks gaan van volleerd gestileerd naar lekker complex terwijl ze haar EP leegspeelt. De bandleden maken bewegingen alsof ze op instorten staan, en je krijgt het gevoel alsof plonki naast eigen inspiratie ook een muzikale reis maakt door alle eerdere projecten waar ze lid van was. We lopen weg met het idee dat de contouren belofte zijn voor nog grotere knallers.

Grote Geelstaart maakt het soort cerebrale composities waarvan vrienden zullen denken dat je het luistert om tof te doen. Ironisch genoeg is hun experimentele muziek live veel toegankelijker door de zelfspot in podiumpresence en het kijkje in de keuken dat het geschroef met de instrumenten biedt. We worden overvallen door een storm aan impressies waar moeilijk uit te kiezen valt. Wat dacht je van een sax die zo met Benjamin Herman te verwarren valt, gussend zweet en dubbele drummers die elkaar strak aankijken, alsof ze wantrouwig zijn dat de ander uit de maat valt (welke maat?). De zanger kreunt en steunt terwijl hij het publiek in wandelt, met een vlugge stagehand die het snoer snel achter hem ontrolt. Machtig mooie moeilijkdoenerij.

We kenden Nusantara Beat al van Peel Slowly And See drie jaar terug, en sindsdien zijn ze met hun nieuwste plaat doorgebroken in een lawine van lovende recensies. Wayang-waardig lichtplan dat de schaduwen van het sensuele spel van de band over het publiek laat vallen, en veel tamtam om de magistrale percussie. We zijn gaar, we willen deinen met brein op nul, en dat kan prima met deze plezierige indo-psychedelica.

TAXITAXI nemen we waar vanaf het balkon, waar de hypnotische cirkelpit ons in slaap sust en de vloer-is-een-springkussen-sessie ons doet vrezen voor de knieën van de crowd. Ideale afsluiter van het festival, met een nummer als ‘MINDER’ dat een ironisch thematische tegenpool is van de Europe Calling-slogan van ESNS ‘26. De bookers mogen hun best gaan doen nu, want heel veel artiesten dit jaar willen we juist meer zien.