Sean Webster's Blues All-Nighter 2026

Sean Webster's Blues Allnighter

De Engelse bluesgitarist Sean Webster woont al geruime tijd in Giethoorn. Op een steenworp afstand, in Steenwijk, vindt elk jaar zijn eigen “Blues All Nighter” plaats in theater De Meenthe. Dit jaar beleeft het evenement haar derde editie. Webster presenteert een volwaardige festivallocatie met twee grote podia en een ruime, goed ingerichte zaal.

Websters zang heeft een kenmerkende rauwe klank en zijn gitaarspel is allesbehalve subtiel. Zijn voorliefde voor blanke spierballenrock weerklinkt in vrijwel alle bands die voor de avond geboekt zijn. Samen met zijn vrienden Robert Morbioli en Stef Paglia opent hij de avond met een vol, doch swingend geluid, aangevuld met orgel en wisselende vocalisten.

Paglia levert een opvallend moment met een uitgewerkte cover van Neil Young’s ‘Old Man’. Daarna volgt de Noorse zangeres Tora Daa, die met een mengeling van countrypop en harde rock soms wat buiten de sfeer valt. Een betere match is Krissy Matthews, die in het rode pluche van de theaterzaal een ware virtuoos blijkt. Zijn optreden krijgt extra glans wanneer hij tussen de ruigere stukken door even gas terugpakt met de slowblues van ‘Why Are You Ashamed of Me?’.

Later treedt de Ierse zangeres Kaz Hawkins op. Ze maakt een uitgebreide Benelux tournee met twintig shows en brengt een verfrissende mix van blues en soul. Hawkins weet de zaal meteen mee te nemen, wat een scherp contrast vormt met de daaropvolgende Aynsley Lister. Lister is een zeer bekwame gitarist, maar zijn spel vraagt extra inspanning om de aandacht vast te houden; wie dat wel lukt, wordt beloond met een indrukwekkende uitvoering van ‘Purple Rain’.

Hoewel Webster een “Blues All Nighter” presenteert, domineert de stevige gitaarrock. Voor toekomstige edities zou de naam “Guitar All Nighter” wellicht beter passen. Naarmate de avond vordert, begint het gitaarwerk soms te vervelen. Het is uiteindelijk Mike Zito die de avond redt.

Mike Zito, een veteraan in de blueswereld en eigenaar van zijn eigen platenlabel, speelt met een compacte band bestaande uit drummer en bassist. Vanaf de eerste noot is duidelijk dat de blues hier volledig door de gitaartonen wordt gedomineerd. Hij start een swingende “trein” die verschillende hoeken van het bluesgenre verkent. En levert daarmee een klasse die ook doet denken aan zijn goede vriend Walter Trout. Hoogtepunten zijn onder andere het emotionele ‘Forever My Love’, geschreven ter nagedachtenis aan zijn onlangs overleden echtgenote, en de energieke boogie ‘Hell on Me’ en het stevige ‘Life Is Hard’.

Zito’s ijzersterke set redt de festivalavond die anders dreigde uit te doven in het niet altijd overtuigende gitaargeweld. Het is jammer dat vanwege het late uur de zaal langzaam leeg begint te lopen.

Ondanks de nadruk op gitaarrock biedt Sean Webster in Steenwijk een sympathiek festival dat elk jaar sterkere namen aantrekt. Dat er een wereld van verschil bestaat tussen de verschillende stevige bluesrock mannen wordt wel heel scherp gemaakt. Hoewel mannen als Krissy Matthews, Sean Webster en Aynsley Lister allemaal indrukwekkende muzikanten zijn lukt het niemand om zo’n emotionele en indringend optreden neer te zetten als Mike Zito. En van dat laatste hadden we wel wat meer willen zien.