Rhythm & Blues Night 2026

Rhythm & Blues Night

Voor de Nederlandse bluesliefhebbers zijn er deze weken geen makkelijke keuzes. Blueslegendes Eric Clapton en Joe Bonamassa treden in Nederland op, en één week later moet je kiezen tussen het Moulin Blues festival in Limburg of de Rhythm & Blues Night in Groningen. In Groningen kun je voor minder dan de helft van de prijs van de legendes een hele nacht genieten van de blues, met ook gevestigde namen én de kans om verrast te worden.

Of het nu de ruime keuze was, het gebrek aan een echt grote naam, of simpelweg afnemende interesse – de Rhythm & Blues Night was niet heel druk bezocht. In de grote zaal is de helft van de zitplaatsen afgeschermd. Voor de aanwezigen is dat geen straf; het is immers ook wel eens fijn om zonder gedrang naar binnen te kunnen komen in de Spot Groningen.

De heren van The Long Ryders zorgen al vroeg voor een hoogtepunt. Ze lopen het podium op met 'Know Your Rights' van The Clash en distantiëren zich daarmee direct van de blues. Toch voelt deze band zich goed thuis. The Long Ryders stond aan de wieg van de alternative country. Zanger Sid Griffin heeft er duidelijk plezier in en de drie mannen hebben een goede zangstem. Een swingende rock-'n-roll-show in de geest van Tom Petty is zo een heerlijke aftrap van de kleine zaal.

Daarna zien we in de grote zaal Duke Robillard. Robillard heeft een indrukwekkend cv: hij speelde bij The Fabulous Thunderbirds, in de band van Bob Dylan en bij Roomful of Blues. Hoewel staan hem niet meer lukt, is het een genot om een Amerikaan met zo'n grote band in ons land te zien. De warme mix van soul, jazz en blues vormt een absoluut hoogtepunt van de avond, niet alleen dankzij de blazers maar ook door de warme stem van Chris Cote. Veel mooier dan het met jankend Hammond omklede 'Warm and Tender Love' krijg je het niet.

Even omschakelen is nodig naar de degelijke spierballenrock van Mike Farris. Een dijk van een stem en een stevig spelende band, maar het contrasteert net te veel met Robillard. Beter passend is Big Dave & The Dutchmen, die een authentieke Chicago-bluesset ten gehore brengen. De mondharmonica-gedreven blues is zo gepassioneerd dat de foyer snel goed gevuld is. Tegelijkertijd gooien gitaargiganten Luther Dickinson en JD Simo alles in de strijd om indruk te maken. Het funky, vingervlugge gitaarspel kent hier ook een mooie rol voor gastzanger Datrian Johnson. Zijn zang draagt bij aan de funky, duwende basis, maar uiteindelijk is dit echt muziek voor gitaarliefhebbers.

Daar doet Richard Nola niet aan. De Fransman vliegt in als vervanger en speelt met een Nederlandse begeleidingsband het festival helemaal plat. Nola laat zich inspireren door Ray Charles, BB King, Big Bill Broonzy en Wymonie Harris. Artiesten die allemaal gecoverd worden in de stormende set, met enthousiaste dansjes, klassieke meezingers en schurende saxofoonsolo's. Eén groot feest met Nola als het middelpunt, die zelf al dansend door de zaal gaat.

Robert Finley is net zo'n charismatisch middelpunt; maar wel op zijn introverte wijze. De blueszanger is een van de recentere artiesten die zich snel heeft opgewerkt tot publiekstrekker. Na een ziekte werd hij langzaam blind, wat tien jaar geleden leidde tot de start van zijn muzikale carrière. Vanavond is duidelijk waarom. Samen met zijn dochter speelt hij een swingende bluesrockset, met volop ruimte voor haar en één serieuze boodschap om mee naar huis te nemen. Een mooie afsluiter van weer een goede editie van de Rhythm & Blues Night.