Down the Rabbit Hole 2026 - zondag

De laatste dag op Down The Rabbit Hole

Zondag, iets na twaalven. Het moment waarop festivalgangers nog balanceren tussen een tweede koffie en het eerste biertje van de dag. De echte vroege vogels hebben hun morning rave of yogasessie er dan al op zitten. Ondertussen stroomt het strandje aan het meer vol: liever een verfrissende duik dan aansluiten in de eindeloze rij voor de douches.

De Nachtwacht
Gelukkig zijn er ook genoeg mensen op weg naar de Fuzzy Lop, waar De Nachtwacht aantreedt. De nieuwe band van Jiri Taihuttu maakte eerder dit jaar al indruk bij hun debuut op Noorderslag en ondanks het vroege tijdstip is de tent goed gevuld.
Het scherm toont een ijzig berglandschap, een soort grillige variant op Paramount Pictures. Vergeet Rembrandt; dit is de Night's Watch uit Game of Thrones. Een broederschap dat tussen twee werelden opereert, en daarmee een verrassend rake blauwdruk vormt voor de muziek van deze band.
Wie Jiri Taihuttu, voorheen Jiri11, verwacht met de rap waarmee hij naam maakte, is duidelijk in de verkeerde tent beland. Stuk voor stuk betreedt een volledige band het podium en dan verschijnt ook Jiri zelf, met een dikke gitaar om ontbloot bovenlijf. Hij is oprecht dankbaar dat er op deze laatste festivaldag zoveel mensen voor het podium staan.
Voor wie het gemist heeft: Taihuttu studeerde flamencogitaar en timmert met De Nachtwacht inmiddels aan een heel ander geluid. Warme, gelaagde softrock die ergens zweeft tussen seventies yachtrock, Nederpop en funk. Denk Steely Dan, The Allman Brothers en een vleugje The Doobie Brothers, maar dan zonder de zonovergoten jachten voor de Californische kust. De verhalen spelen zich af in Nederlandse straten, bevolkt door personages voor wie de keuzes minder luxueus zijn en de schaduw nooit ver weg is.

En juist daardoor werkt het zo goed. Onder de comfortabele melodieën schuilen teksten over straatleven, liefde, schaamte en overleven. De muziek glijdt moeiteloos naar binnen, waardoor de teksten des te harder aankomen. Hoe langer de set duurt, hoe meer lagen zich ontvouwen. Niet alleen in Jiri's verhalen, maar ook in het spel van de uitstekende band, waarin iedereen de ruimte krijgt om te schitteren.
De blik blijft terugschieten naar Jiri en zijn gitaar. Met ‘Huis van Zwart en Rood’ zet hij de toon, waarna ‘Midnight Cruiser’ zich langzaam ontvouwt tot een nummer dat het publiek voorzichtig uit de heupen krijgt. Halverwege ‘Vader Please’ volgt het mooiste moment van de set. Jiri zakt door zijn knieën en laat zijn gitaar spreken. Geen woorden nodig. Het is duidelijk dat de muzikant de liefde voor zijn instrument hervonden heeft.

Jiri is zichtbaar geraakt dat mensen speciaal zijn gekomen. Terecht. Voor een optreden dat midden op de dag begint, voelt De Nachtwacht opvallend tijdloos. Alsof de band al jaren bestaat en tegelijkertijd nog maar net aan iets heel moois is begonnen.

Kin'Gongolo Kiniata
We verlaten De Nachtwacht omdat we ook heel nieuwsgierig zijn naar Kin'Gongolo Kiniata uit Kinshasa. Wanneer we aankomen bij de Teddy Widder is het duidelijk dat dit de juiste plek is om de laatste restjes slaap uit de benen te schudden. En dat weten meer mensen want de tent doet over de hele lengte mee.

Het eerste wat opvalt is dat het lijkt alsof iemand de lokale milieustraat op het podium heeft gekieperd. Een oude tv als kickdrum en lege flessen als xylofoon? Jou hoor, in de handen van deze muzikanten verandert afgedankt materiaal moeiteloos in een compleet arsenaal aan instrumenten.

De band bouwt een explosieve mix van Congolese ritmes, afropunk en elektronische invloeden die even rauw als aanstekelijk is. Dit is muziek die niet eerst toestemming vraagt aan je hoofd, maar rechtstreeks naar je benen afreist. En ook al willen die niet meer, ze zullen!

Des te indrukwekkender dat achter al die energie een serieuze boodschap schuilgaat. De nummers gaan over armoede, oorlog en overleven in Kinshasa. Over een stad waar creativiteit geen dure hobby is, maar noodzaak.

Protestmuziek hoeft niet somber te klinken. Het is misschien wel de grootste kracht van Kin'Gongolo Kiniata: ze laten zien dat je van schroot muziek kunt maken, van tegenslag energie en van een lome zondagmiddag op een festival een collectieve dansvloer.

Naaz
Van de opzwepende ritmes van Kinshasa begeven we ons naar de andere kant van het terrein, waar Naaz de Hotot opent met een speciaal voor Down The Rabbit Hole gemaakte show. Het publiek heeft zich verdeeld. Vooraan staan de liefhebbers dicht op het podium, verderop zitten mensen verspreid over de heuvel. We hadden Naaz een groter publiek gegund maar beseffen ook dat de realiteit is op de zondagmiddag. Wie er wél is, krijgt iets bijzonders.

In een prachtige witte outfit vormt Naaz het middelpunt tussen de in het zwartgeklede band. Haar nieuwe album ‘The Sky Knows I Exist’ voelt als het werk van iemand die eindelijk alle ruimte durft in te nemen die ze verdient en dat straalt ze deze middag ook uit. Naaz heeft in haar jonge leven al heel wat voor haar kiezen gehad en het is daarom extra bewonderenswaardig om te zien dat hier een stralende, krachtige vrouw op het podium staat die haar verhaal vol overtuiging durft te delen.

Haar stem klinkt loepzuiver, krachtig en moeiteloos bewegend tussen fluisterzachte intimiteit en grootse uithalen. Op krachtige wijze neemt ze ons mee langs alles wat ze heeft meegemaakt, met kwetsbaarheid als superkracht. Dat wordt misschien wel het mooist zichtbaar tijdens ‘’Everything I Am’, dat ze opdraagt aan iedereen met een, zoals ze zelf zegt, 'kutjeugd'. De woorden zijn hartverscheurend, maar Naaz zingt ze zonder medelijden met zichzelf. Eerder met een vastberadenheid die de pijn niet wegpoetst, maar diep in de ogen kijkt.

Ook vertelt ze hoe een gitaar, die ze pas een jaar geleden kocht, haar nieuwe manier van schrijven werd. Tijdens het proces ontmoette ze iemand die haar wel begreep in de persoon van producer en multi-instrumentalist Jasper Ras en met wie ze dit album maakte. Japser wordt uitgenodigd om de rest van de set mee te spelen, te beginnen met ‘Bark’, een ode aan dierlijke intuïtie. De gitaren krijgen meer ruimte, het tempo gaat omhoog en tijdens ‘Something Good Must Happen’ stuitert Naaz zichtbaar bevrijd over het podium.

Ook haar Koerdische roots krijgen een vanzelfsprekende plek in de set. Ze probeert het publiek een refrein mee te laten zingen. Dat lukt met wisselend succes, maar juist dat maakt het charmant. Niet alles hoeft perfect te zijn om oprecht te voelen.

Tegen het einde van de set gebruikt Naaz dit immense podium om haar inzet voor mensenrechten, vluchtelingen en vrouwen kracht bij te zetten. Op het toneel verschijnt een kleurrijk Koerdisch koor om samen met haar Azadî te zingen, een lied naar de leuze 'Jin, Jiyan, Azadî' wat vrouw, leven, vrijheid betekent. Het is opdragen aan Jina Mahsa Amini, die op 22-jarige leeftijd werd vermoord door het Iraanse regime.

Naaz herinnert ons eraan dat vrijheid niet voor iedereen vanzelfsprekend op deze onbezorgde festivalmiddag. Dat er mensen zijn die wachten op een nieuw begin, terwijl ze eerst moeten bewijzen dat ze überhaupt mogen bestaan. Dan stroomt het podium vol met tientallen mensen afkomstig uit het AZC in Arnhem, een bijzonder ontroerend moment. 'Geen mens zou zijn bestaan hoeven te bewijzen,' zegt Naaz. 'Zolang de lucht jou ziet, besta je. En er is geen vrijheid totdat iedereen vrij is.'

‘The Sky Knows I Exist’ krijgt hiermee een veel grotere betekenis. Ineens voelt de Hotot niet meer als een festivalpodium, maar als een plek waar muziek en menselijkheid elkaar raken. Het applaus dat volgt bij het slotakkoord is niet alleen voor Naaz, maar voor iedereen die daar zichtbaar mag en durft te zijn. Dapper, zowel van alle aanwezigen op het podium als van Naaz, die ervoor kiest haar grote moment in te zetten om haar podium te delen, bewustwording te creëren en een stem te geven aan degenen die niet worden gehoord. Daarmee maak je als artiest daadwerkelijk verschil.

Harry Mack
Geen zorgvuldig uitgeschreven setlist. Harry Mack stapt het podium op met eigenlijk maar één plan: geen plan. En juist dat maakt het zo absurd indrukwekkend.

Iedereen kent inmiddels wel de video's waarin hij wildvreemden op straat om een paar willekeurige woorden vraagt. Binnen een paar tellen verandert hij die verzameling losse flodders in een verhaal dat rijmt, swingt en nergens ontspoort. En live blijkt dat geen trucje voor internetviews.

Het publiek speelt minstens zo'n grote rol als Harry zelf. Mensen mogen ter plekke of via QR-codes onderwerpen aandragen die door Harry razendsnel verwerkt woorden in een freestyle die onmogelijk voorbereid kan zijn.

Mack bezit bovendien een ontwapenende charme waardoor de hele tent voelt alsof ze samen aan één groot experiment meedoen. Iedereen levert bouwstenen aan, en Harry bouwt ter plekke je droomhuis. Hoe dan?

Zijn achtergrond als jazzdrummer verklaart misschien een deel van het mysterie. Waar veel freestylers vooral denken in woorden, lijkt Harry Mack vooral ritme te ademen. Zijn zinnen buitelen over elkaar heen zonder ooit de groove kwijt te raken. Zelfs wanneer hij razendsnel schakelt tussen onderwerpen blijft alles muzikaal voelen, alsof improviseren voor hem net zo vanzelfsprekend is als ademhalen.

Je verlaat de Teddy Widder met hetzelfde gevoel als na een goede goocheltruc: je weet dat er geen magie bestaat, maar stiekem geloof je er toch weer even in.

Radio Z
Tussendoor duiken we nog even een uitpuilende Holding in want daar zal zo het mysterie ontrafeld worden rondom de suprise act die in het blokkenschema wordt aangekondigd met een satelliet emoji. Oplettende bezoekers hebben de code al gekraakt via de socials, want daar heeft deze act al een overduidelijk hint gedropt. Het is dan ook niet voor iedereen een verrassing als Radio Z het podium betreedt, oftewel niemand minder dan Ray Fuego, Dio en producer Kabul $lim. Een uur lang slopen ze de tent met rake teksten en straffe beats, en dat pas een paar weken na hun debuutalbum. Hier gaan we snel meer van horen!

Charlotte Gardin
Dan is het even schakelen in de Teddy Widder, waar Charlotte Cardin de tent in haar greep probeert te krijgen. De Canadese singer-songwriter is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de grootste popnamen van haar land en ook in Frankrijk is haar ster inmiddels flink rijzende.

Een eenzame saxofoon zet de toon, waarna de karakteristieke stem van Cardin de tent vult. Het populaire nummer ‘Take Me Back’ wordt enthousiast ontvangen, er zijn duidelijk fans aanwezig. Charlotte vertelt dat ze blij is weer eens in Nederland te zijn. Haar stijlvolle nummers die balanceren tussen pop, indie en jazzy invloeden en weten het publiek duidelijk te charmeren. ‘Way Back’ wordt afgesloten met een speelse knipoog en ook ‘the Way We Touch’ is super verleidelijk, maar toch slaat bij ons de vonk niet helemaal over.

Misschien is het de nasleep van de intensiteit van vorige optredens, misschien is het simpelweg zo'n festivalmoment waarop de chemie net niet wil ontstaan. Charlotte Cardin levert een prima set, maar weet ons vanmiddag niet te raken. Soms is goed simpelweg niet hetzelfde als onvergetelijk.

IJsland
Schuif die Bao Bun om half zes nog maar even snel naar binnen, want grote kans dat die binnen no-time uit je hand wordt geflipt. Het is op het grootste podium namelijk tijd voor een dik uur collectieve onrust met IJsland. Waar het trio tijdens de 2024 editie nog een surprise bommetje dropte, zijn de rabbits nu volledig klaar voor de strijd. Iemand wappert zelfs een IJslandse vlag: dedication! Op het podium een muur van barriers. Hoog tijd om te breken. En natuurlijke mag meesterbrein Faisal het bal openen, op klassieke wijze dit keer.

BAM. Vanaf de eerste seconde laten Abel en Sef horen waarvoor ze gekomen zijn: een constante golf van urgentie, waarin satire en woede door elkaar heen razen. Tegen fascisme, tegen kapitalisme, tegen bekrompenheid, tegen alles wat vastgeroest is. Ze spugen het eruit, met brute kracht en messcherpe flow. Ondertussen draait de camera mee en dragen snel wisselende zwart-wit shots een steentje bij aan deze madness. Het lijkt totale ontregeling, maar nee hoor, dit trio heeft alles volledig in de hand. En juist dat maakt het zo indrukwekkend. Gaan ze dit vuur een uur lang brandend houden? Met gemak, ze stoken het zelfs nog een beetje op.

Lieve liedjes gaan het verschil niet maken, dus gaat het hard. De beuk erin met teksten als ‘Hijs de vlag en slijp de guillotine, ze moeten rollen met die kop’ of ‘Abolish alle koeien en bloemen’. Je kan maar beter duidelijk zijn. Terwijl Sef en Abel tekeergaan, strooit Faisal met waanzinnige beats, onverwachte samples en invalshoeken die je volledig van je stuk brengen. Net als je denkt dat je in de rave zit, word je er uitgeslingerd om vervolgens toch weer je heupjes los te mogen gooien. Het voelt als snoeiharde protestactie waar toevallig ook heel goed gedanst kan worden.

Abel dropt tussendoor nog even een fun fact: hij is ooit het DTRH-terrein afgekickt omdat hij zich misdroeg. Haha, wie maakt hem nu wat? Ook steekt hij Sophie Straat een hart onder de riem wanneer hij op belachelijk beleefde toon vraagt of bepaalde mensen zich misschien een stukje naar achteren willen verplaatsen, om vervolgens droog te concluderen dat dat natuurlijk weinig verschil zal maken. Daarmee dient hij de internethaters trefzeker van repliek.

Op het podium staan drie totaal verschillende krachten die precies daardoor zo goed samenkomen. Sef met zijn soepele, vriendelijke flow die verassend kan omslaan in schreeuw, Abel die alles net wat harder en hoekiger maakt, en Faisal die als de architect alles netjes opbouwt om het vervolgens vakkundig te slopen, waardoor je hersenen nauwelijks bijhouden wat er allemaal gebeurt.

De eerste keer dat IJsland hier op DTRH opdook in 2024 stond de tent al op ontploffen. Nu, op de Hotot is alles nog groter en harder en komt het extra goed binnen. Dit is een show die hijgt, stampt en af en toe volledig lijkt te ontsporen, met de nadruk op lijkt. Want net als je denkt, waar gaan we heen, vooruit of achteruit, valt alles met brute precisie weer in elkaar. Het is een project dat je meeneemt, opjaagt en daarna terug de wereld in duwt, maar wel een stuk alerter dan je erin ging.

Panic Shack
Alsof iemand een mega blik energiedrank heeft opgeschud en vervolgens midden in de Fuzzy Lop heeft opengetrokken. Zo voelt Panic Shack. Vanaf het moment dat de vijf muzikanten uit Cardiff het podium op stuiteren, is er eigenlijk geen ontsnappen meer aan. Vier vrouwen vormen de frontlinie, met daarachter een drummer die alles onverstoorbaar vooruit blijft rammen.

Hardere gitaarmuziek hoeft volgens Panic Shack niet altijd zwart, boos en bloedserieus te zijn, zo getuigt ook hun vrolijke bubble gum logo en de felle kleuren in hun lichtplan. Hun teksten zijn grappig en schaamteloos. Ze zingen over veel te kleine broekzakken, ongemakkelijke dates, lichamen waar iemand iets van moet vinden en die ene engerd. Gelukkig beheersen ze ‘Jiu Jits You’.

Voorin ontstaat een circlepit die maar blijft draaien, alsof hij niet van plan is ooit nog te stoppen. Eén praktisch obstakel: precies op de route ligt een verhoging van de kabelgoot, die af en toe een onverwacht slachtoffer maakt. Maar goed, struikelen hoort erbij. Voor je het goed en wel doorhebt, word je alweer overeind geholpen door je nieuwe vrienden, en kun je met een grijns terug de draaikolk in.

Big fun en net even wat we nodig hadden!

Florence + the Machine
De golden hour op de Hotot is dit jaar gereserveerd voor Florence + The Machine. Alleen al die gedachte zorgt voor hoge verwachtingen, zeker na het verschijnen van haar meest recente album ‘Everybody Scream’. Wie Florence eerder dit jaar in de Ziggo Dome zag en het nieuwe album heeft omarmd, weet dat dit wel eens een bijzonder moment kan worden. De setting had ze zelf nauwelijks beter kunnen bedenken: tussen de groene heuvels aan de rand van een mythisch ogend meer.

Met opener ‘Eveybody Scream’ is de toon meteen gezet. Het titelnummer van haar nieuwste album klinkt niet als een opening, maar als een uitnodiging. Om alles eruit te gooien. Om verdriet, vreugde, angst en opluchting voor even dezelfde taal te laten spreken. De plaat ontstond vanuit een van de donkerste periodes uit haar leven, maar live overheerst niet de zwaarte maar vooral de kracht die het nummer voortbrengt. Florence heeft altijd al de gave gehad om pijn om te smeden tot iets troostrijks en vanavond voelt het even alsof we hier allemaal onderdeel van mogen zijn.

Kort na de opening loopt Florence naar voren. Ze zegt even niets. De camera zoomt in terwijl ze het veld in zich opneemt. Een paar tellen stilte, een aandachtige blik, gevolgd door een glimlach. Het is een klein moment, maar precies daarin lijkt de bijna onverklaarbare energie te schuilen die boven het veld hangt. Alsof er iets gebeurt waar niemand echt controle over heeft.

Vanaf dat moment lijkt Florence nauwelijks nog de grond te raken. Op blote voeten zweeft ze over het podium, waarbij ze draait, rent en zingt tegelijk terwijl het haar geen enkele inspanning lijkt te kosten. Alsof er ergens een onzichtbare kracht met haar meebeweegt.

Dat gevoel wordt versterkt door vier indrukwekkende danseressen, die tegelijk haar koor vormen en door Florence liefkozend haar 'heksenkoor' worden genoemd. Met wilde, bijna rituele bewegingen trekken ze het publiek steeds verder haar wereld in. De harpklanken, het langzaam invallende donker en de bezwerende gebaren van Florence hebben ons volledig in de ban. Wanneer de zangeres vervolgens om een 'live offer' vraagt, kijkt het publiek toch even verschrikt. Gelukkig blijkt er geen bloed te hoeven vloeien: iemand op je schouders hijsen blijkt offer genoeg. Eén voor één verrijzen mensen boven de menigte, een mooie inleiding voor ‘Rabbit Heart’ (Raise it up).

Waar de shows eerder dit jaar vooral draaiden om ‘Everybody Scream’, kiest Florence tijdens het festivalseizoen vooral voor een boeket vol klassiekers. ‘Shake It Out’, ‘Spectrum’ en ‘You've Got The Love’ volgen elkaar al vroeg op, zonder dat de set ooit voelt als een reeks losse hits. Alles ademt dezelfde thematiek als haar nieuwe album; verdriet, vrouwelijkheid, woede, veerkracht en mythologie vormen de rode draad. Zelfs nummers die ze al honderden keren heeft gezongen, brengt Florence alsof ze het verhaal voor het eerst vertelt.

Tijdens ‘Dog Days Are Over’ vraagt ze het publiek als een soort van ritueel om de telefoons weg te stoppen en het moment echt met elkaar te beleven. Een verzoek dat moeiteloos wordt ingewilligd. Er wordt gedanst, gezongen, gelachen en misschien hier en daar ook een traan weggeveegd. En als ‘Free’ uiteindelijk de avond afsluit, beseffen we dat Florence Welch anderhalf uur lang iets voor elkaar kreeg waar maar weinig artiesten toe in staat zijn: een festivalterrein veranderen in een plek waar duizenden onbekenden zich even onderdeel voelen van hetzelfde verhaal. En dit is misschien wel de magie: een artiest die met woorden en muziek vorm heeft gegeven aan een innerlijke wereld en bereid is om deze vol overgave met ons te delen en er een collectieve ervaring van te maken. Betoverd wandelen we richting de uitgang.

En daarmee sluiten we de laatste dag van Down the Rabbit Hole af, een dag vol betekenisvolle optredens, waar we ontroerd werden door Naaz, waar Radio Z en IJsland ons explosief met de neus op de feiten drukten en waar Florence + the Machine ons in absolute extase bracht.

Daarnaast blinkt het festival zoals altijd uit in de randprogrammering, waardoor je van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat kunt verdwalen in de meest uiteenlopende avonturen.

Het festival trok uiteindelijk 42.000 bezoekers, zo’n 8.000 minder dan beoogd, en dat had een merkbaar effect op de beleving op het terrein. Het voelde rustiger, met als praktisch voordeel dat de wachtrijen bij toiletten, eetplekken en bars duidelijk beter te overzien waren. In het publiek was een mooie mix van jong en oud te zien, met een voelbare saamhorigheid die het hele weekend bleef hangen.