Into The Great Wide Open 2026

Zaterdag en Zondag

Op zaterdagochtend start je weer rustig met het ÁMÀL Ensemble. AMAL is Arabisch voor hoop. De Amsterdamse groep, bestaande uit heel diverse culturen, speelt een lekkere zomerse mix van Mexicaanse, Oost-Europese en Arabische muziek. Dat laatste voert de boventoon en klinkt prachtig. De groep brengt daarmee subtiliteit die de als cowboy aangekondigde Greg Freeman niet biedt. Het volumepedaal gaat hard open. Freeman heeft goede liedjes, maar ze sneeuwen nu wat onder in het geweld.

De soul doet daarna betere zaken. Bel Cobain blijkt een soulbelofte te zijn. Cobain heeft een prachtige stem en speelt mooie liedjes. Wel wat braaf binnen de lijntjes, maar dat groeit ongetwijfeld nog. Dan volgt Brother Wallace, die tegelijk op het sportveld met een stampende soulperformance de show steelt. Hij deed ervaring op bij soulrockband The Heavy. Dat hoor je duidelijk terug. Op eigen benen brengt Wallace een knallende feestshow die al snel iedereen aan het dansen krijgt.

Net zo'n podiumbeest is de Canadese rapper Jev. Erg knap hoe hij de IJsbaan omtovert tot een hiphopclub. Met lome, soulvolle beats waar ook Nas mee uit de voeten zou kunnen en een flow à la Kendrick Lamar is dit de eerste artiest dit weekend die zomaar zou kunnen uitgroeien tot een grote naam. Dat geldt ook voor de postpunkrockers van Slate. Op de camping staat nog een zaaltje ('De Bolder') waar dit weekend ruimte is ingeruimd voor al het hardere muziekwerk. Zanger Jack Shepherd treedt hier op met de houding van iemand die al lang in de Ziggo Dome staat. Met een prachtigere lichtshow en poëtische teksten staat dit als een huis.

En dit is de kracht van Into The Great Wide Open: artiesten die veelal later veel bekender worden in de schoonheid van het eiland. Onder andere Ben Howard, The Teskey Brothers, Rag 'N Bone Man en Big Thief waren hier allemaal in een vroeg stadium van hun carrière. Waar het op donderdag en vrijdag nog even zoeken was naar acts die echt indruk maken, volgen in de tweede helft van het festival de beloften elkaar op.

Als overblijver is er zondagochtend nog de fantastische Ryan Davis, die samen met zijn Roadhouse Band laat zien een enorme belofte in de Americana-wereld te zijn. Met steelgitaar en hyperenthousiaste piano-, mondharmonica-, fluit- en trommelspelers klinkt de band geweldig. Lange verhalen over alledaagse dingen, maar vooral een goede rock-'n-roll sound waarmee Davis een mooie afsluiting biedt voor degenen die vroeg met de boot weer van het eiland moeten. En ongetwijfeld een mooie start van de dag die onder andere nog de gemaskerde internetsensatie Angine de Poitrine zal brengen.

Into The Great Wide Open beleeft daarmee weer een mooie editie. Voor de eerste keer in jaren valt er wat regen, maar dat mag de pret niet drukken. De organisatie komt met een mix van oude bekenden zoals The Whitest Boy Alive, Sef en Maro en nieuwe, opkomende namen. Het is drukker als ooit en de natuur op Vlieland is weer net zo mooi als altijd.