London Calling #2 2014

London Calling dag 2

Met een murmelende "welcome to the beginning of our show!" beginnen onze drie favoriete ooms van Sebadoh hun openingsshow op het grote Paradiso-Podium. De professionele ervaring spat af van de mannen die al 25 jaar de podia berijden. De onderste vijf knoopjes van het overhemd van krullenbol Lou Barlow zijn strategisch open gelaten, het baseball petje van Jason Loewenstein staat in volle overtuiging scheef en Bob D'amico heeft zich als een expert drie dagen niet geschoren. Deze professionaliteit steekt flink af tegen de hipsters die de rest van de line-up sieren. Toch verloopt de show stijfjes. Het enige dat de aandacht erbij houdt zijn Loewenstein en Barlow die om de haverklap van positie en instrument wisselen waardoor we twee Sebadohs te zien krijgen. Zij staan prachtige op de London Calling poster maar, zoals Barlow zelf ook al aangeeft, waren zij niet de beste opener.

Dat frontman Jack Balfour Scott van The Mispers geweldige moves heeft staat buiten kijf. En dat de helft van hun muziek in de gemiddelde IKEA reclame zou passen is ook een feit. Toch is het een buiten gewoon irritant concert dat wordt afgeleverd. De Jett Rebelesque danst voor zijn frontrow fangirls en schudt met zijn heupen alsof hij ervoor geboren is. Hij shuffelt in het rond, flirt met zijn tamelijk overbodige violiste en zingt ondertussen niet bepaald zuiver. Een ergerlijke mix tussen Grease, Step Up en reclame commercials. Dat Scott dan na het optreden als een verdwaald hondje om Paradiso heen cirkelt opzoek naar zijn band lijkt dan ook een typisch gevalletje karma.

De prijs voor 'beste look' gaat zonder een seconde twijfel naar Fever the Ghost, dé indiedarlings van London Calling 2014. De looks van de bandleden zijn een mix tussen zeemeerminnen en aliëns met daarbij een jaren 80 Gandalf cape. Hun muziek is een combinatie van MGMT, Temples, Tame Impala en Youth Lagoon. Daarbij brengen zij de kleine zaal van Paradiso ook nog eens een performance waar je U tegen zegt met instant indiehitjes zoals Source en Rounder. De hipsters smullen er dan ook van. Hierdoor is Fever the Ghost is een simpele optelsom: looks + muziek + performance = grootste belofte die London Calling te bieden heeft. En we hopen dat ze snel weer terug komen met hun debuutplaat op zak.

Tien mannen gehuld in zwart bouwen op voor Spoon. De toon is gezet en de status van de indieband is bevestigd. Ander halfuur is er voor hen uitgetrokken en ze zijn plan deze met elke vezel in een lichaam te benutten. De afgeladen zaal denkt er hetzelfde over, ze waren te lang niet in Nederland te bewonderen en had te lang niks uitgebracht. Waarom ze dan wel op London Calling spelen is dan ook een wonder. Net als bij Sebadoh straalt de ervaring en professionele lol ervan af, en dat is eigenlijk ook wel fijn na een flinke dag aan beginners die waarschijnlijk niet verder komen dan de cafés waar zij nu optreden. Nieuwe nummers wisselen met oud werk maar alles wordt met hetzelfde enthousiasme ontvangen, wellicht niet door uitgebreid gedans maar het gejuich is oorverdovend. Een betere afsluiting van een matig London Calling is er niet.