Eurosonic Noorderslag (ESNS) 2025 - Donderdag

ESNS 2025 - Donderdag

De donderdag van ESNS voelt toch als de eerste echte festivaldag. Waar het gisteren een beetje warmlopen was in de Oosterpoort staat vandaag echt heel Groningen in het teken van het showcasefestival. Festivalinfo dompelt zich vanzelfsprekend onder in het feestgedruis.

De grootste concertorganisatie van het land vond het dit jaar nodig om naast het toch al volle, officiële programma, zelf een klein festivalletje op te tuigen in de binnenstad van Groningen. Welke acts zijn voor Mojo zo belangrijk dat ze letterlijk zelf op het podium zetten?

Maan, bijvoorbeeld, de popdiva stond al zo vaak op Noorderslag dat de organisatie haar dit jaar even links liet liggen. Maar er zijn ook nieuwe namen. Stevie Bill is er zo eentje. De geboren Amsterdamse woont en werkt vanuit New York, nadat ze op haar zeventiende ook al voor de muziek naar Berlijn was verhuisd. Zes jaar later blijkt ze aan haar verblijf in die culturele hoofdsteden een vrolijk gemoed, een internationale band en een half uur aan goede, zelfgeschreven popliedjes te hebben overgehouden. Het zou zomaar eens kunnen dat Stevie Bill, vanuit New York, de nieuwe grote Nederlandse wereldster gaat worden.

Over RANI zou je kunnen zeggen dat ze inmiddels zelfs al internationaal is doorgebroken. Dat deed ze dankzij samenwerkingen met grote EDM-artiesten zoals Jonas Blue en David Geurts - nummers die ze ook nog zelf schreef. Toch is het jammer dat de Hilversumse in het halfuur dat ze in Groningen speelt, kiest voor die hits (in uitgeklede vorm) en zelfs nog een cover (‘Jealous’ van Labrinth). Zo blijven we achter met de vraag of we hier met louter een succesvolle songwriter of een potentiële solo popster te maken hebben. Uit haar indrukwekkende uithalen kunnen we vanavond in ieder geval concluderen dat het aan haar bereik als zangeres niet zal liggen.

Op een festival dat culturen probeert te verbinden is Joalin zeker op haar plek. De zangeres heeft Mexicaanse roots, maar groeide op in de Finse havenstad Turku. In haar muziek probeert ze haar twee moederlanden met elkaar te mixen en het resultaat zijn Spaanstalige popsongs die zo hier en daar een dromerig, noordelijk randje hebben. Ze charmeert het publiek, dat ze in vloeiend Engels toespreekt, maar haar performance had wel wat hete Spaanse peper (en meer reggaeton!) kunnen gebruiken.

Baby Lasagna is een van de twee grote recente songfestival-acts die de weg naar Groningen heeft gevonden. De Kroaten zorgen voor een overdaad aan prikkels in Huize Maas. Baby Lasagna staat voor hard feesten alsof er geen morgen is. We horen catchy dance-tunes versmolten met gitaarmuren waar Rammstein zich niet voor zou schamen. De band is prima en het publiek krijgen ze lekker mee, maar op enige diepgang is Baby Lasagna niet te betrappen. Veel geschreeuw en weinig wol.

Het is zaterdagavond. Je kunt geen kant meer op. In de Stadsschouwburg van Groningen staat het publiek op de riante podiumvloer, terwijl de muzikanten op een verhoging boven de theaterstoelen spelen. In dit geval: MRCY, een Brits vijftal dat toegankelijke, funky r&b maakt. Het plezier spat er vanaf, of zoals frontman Jojo Degraft-Jonson het zelf omschrijft: er zit “a lot of yolo-ism” in. De band lijkt zo nu en dan zelfs ruimte te maken voor een spontane jam-sessie, waardoor er geen tijd meer voor het laatste nummer, dat ze nog graag hadden willen spelen. Te gretig.

Een van de bands waarover op voorhand het meest gesproken werd is het Ierse Cardinals. De jongens werden al getipt door de zanger van Fontaines D.C. en op ESNS hebben ze een uitstekende spot gekregen in de VERA. Met hun licht shoegazey rock aangevuld met folk-tunes uit een accordeon zorgen ze voor een degelijke show. Hoewel ze op het podium een wat vermoeide indruk maken, het is hun derde show in drie dagen, zorgen ze ervoor dat VERA lekker zwelgt in donkere sfeer. Gelukkig is daar die Ierse accordeon die voor wat verlichting zorgt.