Vanwege allerlei labelperikelen heeft de derde van Das Pop nogal een tijdje in het vriesvak gelegen. Maar nu, na al die jaren, mogen we er eindelijk van smullen. En het moet gezegd worden, ook en vooral na meerdere luisterbeurten gaat dit zoete pop-goedje er uitstekend in. En dat een dergelijk luchtige popplaat een waar groei-album is, is an sich al iets bijzonders.

Hoe dan ook, meer dan ooit hebben Bent van Looy en de zijnen het technologische studio-gepiel achterwege gelaten en komen ze met een van alle overbodige en soms te bedachte laagjes ontdane, lekker compacte, afwisselende en aanstekelijke pop-plaat op de proppen. Origineel of vernieuwend is het natuurlijk niet, maar in z’n soort is Das Pop absoluut een hoogvlieger waar je niet na enkele maanden al weer op uitgekeken bent.

Met het muzikaal opgewekte ‘Underground’ en ‘You Don’t Wanna Know’ gaat het schijfje meteen voortvarend van start. ‘Saturday Night – Part 1’ en het wat ruwere ‘Saturday Night - Part 2’ schuiven ook lekker naar binnen en het een beetje naar George Michael’s Faith riekende ‘Never Get Enough’ swingt, hoe fout ook, als een tierelier. De strakke glamdiscopop van bonustrack ‘Feelgood Factors’ (dat in een compleet andere versie al op voorganger The Human Thing -2003- stond) is op de valreep ook nog een aangename aanvulling. Maar hoe smakelijk ook, ‘Fool For Love’ is het absolute up-tempo hoogtepunt van deze plaat. En ook als het tempo wat lager ligt weet het viertal regelmatig te imponeren. ‘The Last Thing’, ‘Girl Be A Man’ en ‘September’ slepen je telkens weer mee in hun pracht en melancholie.

De overige drie tracks herbergen iets minder urgentie in zich, maar de uitgebalanceerde opbouw van de (overigens door Soulwax geproduceerde) plaat weet dat eigenlijk best goed te maskeren. Het moge duidelijk zijn, Das Pop, een pretentieloze doch verslavende popplaat die heel even moet inzinken, is het wachten meer dan waard geweest.

26/10/2009 - Cyrille Bloemers