The Kabeedies zijn naar eigen zeggen het beste dat uit East Anglia is voortgekomen sinds het kolossale en geniale brein van Stephen Fry. Daar zeg je me nogal wat. Een indiebandje met twee albums op zijn naam dat zich durft te meten met een van de meest legendarische schrijvers en komieken van deze tijd. En in het genre waarin The Kabeedies opereren is het al zo moeilijk om boven het maaiveld uit te steken én interessant te blijven.

Op Soap, de tweede langspeler van de groep, hebben ze daar ook duidelijk moeite mee. Is het slecht? Nee hoor. The Kabeedies hebben hoorbaar plezier in het muziek maken en ongetwijfeld doen ze het prima op een gemiddeld zomerfestival en is het een prima tijdverdrijf om live eens te gaan bekijken. Dus de vraag “is het origineel?” is onmogelijk met ja te beantwoorden. Dit is zó verschrikkelijk dertien-in-een-dozijn-indiepop dat je broek er van afzakt. Dit is zo’n plaat waar je er na vijf kwartier achterkomt dat ‘ie is afgelopen. Terwijl ‘ie maar drie kwartier duurt.

Want het kost echt moeite om hier ook maar enige diversiteit in te ontdekken. Tien nummers op een schijfje die alle tien even inwisselbaar zijn. Staccato opgebouwd, allen tussen de 2.30 en 3.30 lang, verse-chorus-verse, u kent het wel. En als er dan een zangeres bij zit met een uitzonderlijke stem, een gitarist die meer kan dan wat akkoorden slaan en een bassist die eens iets anders doet dan het 385ste huppelloopje dan hadden we nog iets positiefs te melden. Nu kunnen we echter niets meer zeggen dan: lekker blijven doen wat je doet, maar kom vooral je oefenhok niet uit en val vooral je naaste vrienden lastig met je nieuwe plaatje, maar laat het grote publiek er alsjeblieft buiten.

Een punt krijgen ze gewoon omdat nul punten geven te flauw voor woorden is. Die tweede omdat ze in ieder geval pretenderen het op een na beste exportproduct uit East Anglia zijn. Of wij dat ook vinden: ik neem aan dat u uw antwoord al heeft.

22/02/2012 - Jasper van Harskamp