De Ierse veteranen van U2 hebben altijd een talent gehad om grootse gebaren te combineren met existentiële twijfel. Op hun nieuwe digitale Easter Lily EP – een zesdelige release die volgt op het sterke meer politiek geladen Days Of Ash EP – kiezen de Ieren resoluut voor introspectie. Het resultaat is geen stadionrock, maar een ingetogen meditatie over verlies, vriendschap en wedergeboorte. Waar eerdere U2-projecten soms bezweken onder hun eigen ambitie, voelt Easter Lily EP opvallend klein, bijna breekbaar.
Openingsnummer ‘Song For Hal’ - een ode aan de Amerikaanse muziek producer Hal Willner - gezongen door The Edge (en voor ondergetekende het sterkste nummer van de EP) is een rouwlied dat zich langzaam ontvouwt, met een emotionele directheid die je niet vaak meer hoort bij een band die richting haar vijftigjarig bestaan gaat.
Het zijn precies dat soort onverwachte keuzes daie deze EP zijn bestaansrecht geeft. Thematisch beweegt de plaat zich tussen liturgie en dagelijkse realiteit. ‘Resurrection Song’ en ‘Easter Parade’ dragen hun religieuze symboliek openlijk, maar zonder de bombast die U2 vroeger soms parten speelde. In plaats daarvan klinkt er een band die zoekt, twijfelt en – misschien voor het eerst in jaren – niet alle antwoorden pretendeert te hebben.
De invloed van Patti Smith’s Easter (de naam Easter Lily is een knipoog naar haar album) hangt als een zachte schaduw over het geheel, een herinnering aan hoe spirituele rock ook intiem kan zijn.
Muzikaal blijft het vertrouwd terrein: echoënde gitaren, gedragen ritmes, en de stem van Bono die balanceert tussen preek en fluistering. Toch zit er een nieuwe subtiliteit in de productie, mede dankzij de bijdragen van Brian Eno, vooral hoorbaar in het afsluitende ‘COEXIST’ (volledig geschreven met hoofdletters), dat bijna oplost in ambient klankvelden. Wat Easter Lily EP uiteindelijk zo intrigerend maakt, is niet dat het U2 opnieuw relevant maakt, maar dat het de band menselijker laat klinken dan in jaren.
Dit is geen comeback, geen statement, geen grootse wederopstanding. Het is iets zeldzamers: een groep die, na decennia op het hoogste niveau, nog steeds durft te zoeken naar betekenis in de stilte tussen de noten. Het doet het beste verhopen voor het nieuwe album dat in het najaar het daglicht moet zien. Een album dat volgens Paul David Hewson ”noisy, messy, and unreasonably colourfu” zal zijn.
The New Pornographers - The Former Site OfEen album van The New Pornographers dat zich niet meteen volledig...
U2 - Days Of Ash EP Wanneer U2 een nieuwe plaat dropt zonder waarschuwing, weet je dat er iets...