Als er een cover cd op de mat valt, dan is er altijd eerst de neiging het origineel op te zoeken. Dus schalt mij na tijden weer eens Brian Eno’s Another Green World uit de boxen. In 2009 is deze plaat uit 1975 nog steeds een meesterwerk. De studio wordt door Eno als instrument gebruikt in een tijd dat deze nog niet in je sleurcomputer paste, en daarmee maakt hij een plaat die nu door de mensen die het kunnen weten – muziekcritici – een van de beste en belangrijkste platen van de 20ste eeuw. Een album dat, en zo ervaar ik opnieuw, ook 34 jaar na dato nog urgent klinkt.

Begrijpelijk dus dat Narrominded voor hun tweede Retro Retry deze klassieker hebben gekozen. Veertien covers, veertien artiesten, een eerbetoon aan een album van een artiest. Een bijzonder concept dat bij Retro Retry 1, waar Evol van Sonic Youth een nieuwe jas in elf patches kreeg, bijzonder goed werkt. En ook op Another Another Green World komt de integrale bewerking van een plaat door meerdere artiesten tot een mooi resultaat.

De schoonheid van een cover zit hem in de stempel die de coverende zet op het origineel. Op Retro Retry 2 is er dan ook niemand die klakkeloos de ambient paus na speelt, het concept van de liedjes wordt genomen en rondom dat skelet wordt een persoonlijke huid gelegd. Zo laat Coen Oscar Polack een versie van ‘The Big Ship' horen die geheel gestript is van de beat, maar de misthoorn uit het origineel juist extra aanzet. Daarmee overstijgt hij zelfs bijna Eno, weet in ieder geval de spanning sterk te versterken.

Niet alle uitvoeringen zijn zo goed, maar het is moeilijk voor te stellen dat ze niet allemaal de goedkeuring van de meester zullen dragen. Uitzonderingen daarop is misschien Spoelstra die met zijn lofi electro wel erg ver gaat en enigszins uit de toon valt. Verder zijn het vooral pareltjes die glimmen van respect, zonder verlies aan sprankelende zelfwaardering. FFF, Legowelt, This Is Total War, allemaal behouden ze hun eigen geluid en daarmee is deze plaat dan ook voornamelijk een mooie kennismaking met de veertien acts.

Uiteraard kun je Another Another Green World ook als een gewoon coveralbum benaderen, of zelfs Brian Eno verwachten. Dan zit je echter met de verkeerde intentie achter je stereo. Het is geen gewone coverplaat, het is een conceptverzamelplaat en je krijgt geen Brian Eno, maar drie handen vol aan goede electro artiesten. Artiesten die met hun digitale vouwstudio aardig uit de weg kunnen en een mooi eerbetoon geven aan een artiest die drie decennia geleden met een conventionele studio de reus vormde waarop zij nu verder bouwen.

14/12/2009 - Tjeerd van Erve