Het opgegroeide wonderkind Adam Green heeft zijn zesde album gemaakt. Zwalkend op de voorgrond gaat de nieuwe cd door waar voorloper Sixes and Sevens (Engels voor: een staat van verwarring) stopte. De naar voren geschoven solozanger die ooit in The Moldy Peaches speelde is inmiddels bijna dertig en dat is te horen: Minder lomp, eenvoudiger en minder omslachtig, maar onmiskenbaar Adam Green.

Voorgaande albums refereerde Green nog vaak aan hoeren of cocaïne en stikte het van cynische opmerkingen. Tegenwoordig heeft Green genoeg aan minder. Op zijn zesde album, Minor Love benadert hij Lou Reed en Leonard Cohen meer dan ooit. De eerste tekstueel, de tweede muzikaal. 'What Makes Him Act So Badly' had kunnen verschijnen op een album van Velvet Underground, 'Boss Inside' is zowel qua begeleiding als qua zang een ode aan het oudere werk van Cohen. Een incidentele knipoog op Minor Love wordt afgewisseld met rustigere teksten, wat doet suggereren dat Green volwassen is geworden. Ook subtiele muziekelementen komen meer om de hoek kijken. Opener ‘Breaking Locks’ heeft een hammond, ‘Give Them a Token’ een tikken-op-metaal-geluid en ‘Bathing birds’ een fluit. Het ene nummer heeft echo, het volgende niet.

Opvallend is dat de nummers van Green tegenwoordig de twee minuten nauwelijks overstijgen. Kleine niemendalletjes als ‘Goblin’ gaan over alsof het niks is. Zonder enige moeite luister je deze cd af. Het is jammer dat de veertien nummers samen dan maar 31 minuten zijn. Dat is wat mij betreft ook het enige minpunt aan dit veelzijdige album.

Want het surrealistische ‘Boss Inside’ is goed om mee te zingen onder de douche terwijl ‘Oh Shucks’ sterk doet denken aan Spinvis. Toegankelijk, simpel en aanstekelijk is de nieuwe Adam Green. We mogen blij zijn met deze Amerikaan die wars is van alle hypes. Minor Love laat Green op zijn sterkst horen.

08/03/2010 - Erik Oudman