Dyscordia - The Road To Oblivion

Dyscordia
2025-03-23 Dyscordia heeft weer eens een nieuwe plaat opgenomen en dat is goed nieuws voor uw recensent, daar hij over albums als Twin Symbiosis en vooral Words In Ruin flink de loftrompet stak. Album nummer drie van de zes Belgen is bij ondergetekende niet bekend, maar afgaande op wat de heren gepresteerd hebben en wat ze nu weer voor ons neerleggen in de vorm van vierde album The Road To Oblivion kan dat nooit heel beroerd zijn geweest.

Maar we hebben nu dus te maken met The Road To Oblivion , wederom een kloeke en modern klinkende progmetalplaat, al zijn er ook wel wat kleinigheden aan te merken op wat de heren ons bieden.

De start is in ieder geval indrukwekkend met ‘The Passenger’ dat gedragen wordt door het kenmerkende stemgeluid van Piet Overstijns die het onderhoudende nummer van meerwaarde voorziet. De grunt van Stefan Segers is hier wat naar de achtergrond verdrongen, maar dit dynamische progmetalnummer vraagt daar dan ook om. Een band als Symphony-X of Dream Theater ligt hier als invloed altijd om de hoek, maar ook net zo makkelijk zijn er invloeden van Amorphis te ontwaren.

Bij ‘Hell’ het tweede, zeer toegankelijke, nummer wringt de schoen helaas wat; Overstijns gaat hier met zijn stem de laagte in en daar vergaloppeert hij zich enigszins. In die lage stukken klinkt hij alsof hij net een pot zit te bouten en dat kan nooit de bedoeling zijn geweest. Leuk experiment, niet meer doen. Gelukkig doet hij het niet het hele nummer en de grunt van Segers redt de boel en verder het is gewoon een fantastisch nummer.

De afwisseling in snelheid van ‘Oblivion’ geeft het nummer de nodig pit en het vocaal werk van Overstijns en Segers is hier weer dik in orde. Hierna volgt een instrumentaal nummer met de doodsimpele naam ‘Interlude’ . In dit Dream Theater-achtige stuk horen we wat de heren allemaal kunnen op hun instrumenten, maar het is niet per se het meest boeiende stuk van het album.

Waar op voorgaande albums elke song je gegrepen hield, daar verslapt de aandacht wat op het tweede deel van het album. Waar dat ligt daar is niet de vinger op te leggen, want toegankelijke tracks als ‘Endgame en ‘Toxic Rain’ en het lange afsluitende ‘Infinity Fantasy’ zijn zeer zeker prima songs, maar op de een of andere manier beklijft het net wat minder.

Plussen en minnend blijft er nog altijd een goed album over waar heel veel bands trots op zouden zijn. Het is gewoon dat de lat bij Dyscordia heel hoog ligt.
Recensent:Jan Didden Artiest:Dyscordia Label:Eigen Beheer
Cover BONERIPPER - World Ablaze

BONERIPPER - World AblazeBoos, nog iets bozer, woest; dat is de eerste gedachte bij het beluisteren...

Cover Symphonity - Marco Polo: Live In Europe

Symphonity - Marco Polo: Live In Europe Vaste gasten bij Festivalinfo zijn de Tsjechische heren van Symphonity ....

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT