Muzikaal zit het album goed in elkaar, al is het niet bijzonder. Zijn band, bestaande uit Jussi Pelkonen (gitaar, achtergrondzang), Mathias Hermansson (toetsen, gitaar, achtergrondzang), Riku Haapala (basgitaar) en Henry Lightfoot (drums, percussie) weten de persoonlijke nummers goed te interpreteren. Zij weten semi-akoestisch zijn teksten een emotionele lading te geven, maar staan ook rockend hun mannetje. Vooral hun samenzang valt op: het eist een integraal deel van het album op. Dat begint al bij opener ‘Vääränmuotoinen’; de sfeer die wordt gecreëerd, blijft tot het einde hangen.
Valkonen weet door de inzet van verschillende instrumenten de aandacht vast te houden. Zo hoor je op het folk-achtige ‘Rauhallinen Mies’ een accordeon, dat het meedeinende refrein weet op te sieren. Op afsluiter ‘Nuoret Sydämet’ pakt hij helemaal uit. Naast de melodische xylofoon is er de zang van Tuuli Wallenius en de trompet van Iikka Meurman. Hoe dit allemaal samenkomt zorgt voor een fraai einde, dat je nog lang bijblijft.
Zoals gezegd: de band houdt er ook wel van om te rocken. Het titelnummer ‘Viimeistä Kertaa’(“Voor de laatste keer”), met een stuwende baspartij van Haapala, laat Valkonen horen in al zijn emotie. Je hoort nauwelijks de viool van Oskari Eirola en toch geeft het net dat beetje extra. Het is interessant dat het nummer even later terugkomt in een korte pianoversie. Met ‘Vakavaa’ zetten ze de stevige toon voort, waarbij de strakke drumpartij van Lightfoot de band stuurt. Op het rockende ‘Mitä Vaan’, weten de aanvullende gitaren van Pelkonen en Mathias Hermansson te imponeren.
Het gitaarwerk op het album is sowieso goed. Het is daarom jammer dat de akoestische gitaarsolo
op ‘Nuorena Saa Armoo’ wordt ingekort door een geleidelijke fade-out.’Lumi’ is gelukkig van een andere orde. Het enigszins naar Radiohead klinkende nummer krijgt de tijd om een verhaal te vertellen. De enkele goed geplaatste piano aanslagen passen prachtig bij het wonderschone gitaarspel van Esko Turpeinen, die met slidegitaar een solo speelt. Het is daarmee een van de hoogtepunten op het album.
Valkonen covert ‘Blood On The Tracks’ van Bob Dylan op zijn eigen wijze, maar het is helaas een overbodige versie. Dan is het rustige ‘Kuka Laulaa’ een stuk beter: met enkel de gitaren wordt het nummer goed neergezet. Dat is ook de kracht van het album: ook al kun je de teksten niet verstaan of volgen, de gitaarpartijen en samenzang zijn goed genoeg om van het album te genieten.
Mike Majkowski - August/November Mike Majkowski is een Australiër met Poolse roots en woont sinds 2011 in...
The Covenant - The Age Of Rage Dat de verkoop van digitale geluidsdragers sterk gedecimeerd is weten we...