Sommige muzikanten zijn zo lyrisch over het effect dat ze hun band er naar vernoemd hebben. We hebben het hier over Fuzzy Mama een Finse band die het pedaal op hun album Mean Machine veelvuldig gebruikt. Muzikaal maakt de band een mix van bluesrock en een beetje stoner en ze laten ons tien, bij tijd en wijle aanstekelijke, liedjes horen.
Het is vrij lastig om informatie over de band te vinden, maar we weten in ieder geval dat er drie muzikanten meedoen en dat de heren in 2022 een album met de titel Some People Don’t Like The Blues uitbrachten. De namen die op het album prijken blijken fictief te zijn gezien de meegeleverde quote: ”The names and identifying details of mr. Tommi Laine, mr. Mikko Loytty and mr. Ville Lehtovaara have been changed to protect the privacy of individuals. Everything here is only work of fiction. Names, facts, characters, businesses, places, events, locales, incidents, dates and musical instruments are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner.”. Kortom publiciteit vinden de heren niet nodig.
We laten het maar zo en beoordelen de tien no-nonsense songs die lekker in het gehoor liggen op muzikaliteit. Opener ‘Mean And Crazy’ is een lekkere simpele bluesstomper met een beetje infantiele tekst ; “I’m evil and mean, and I like it” horen we de zanger (wie van de twee?) hier heel vaak herhalen. De smerige solo’s zijn overigens best lekker. Meer snelle tracks als ‘Flat Tyre Boogie’ en ‘Dead Man’s Clutch’ klinken behoorlijk simpel, maar daardoor ook uitermate effectief.
Maar meestal opereert Fuzyy Mama toch vooral in midtempo bluesschemaatjes en valt buitenbeentje ‘Tropical’ op door het reggaeritme en is ‘Lost In Usakos’ een tikje funky, waarbij de saxofoon dat onderdeel wat versterkt.
Wie er achter Fuzzy Mama zit is niet duidelijk, maar wat wel duidelijk is dat album Mean Machine een album is dat niet direct aardverschuivingen gaat veroorzaken. Wat de heren voortbrengen is gewoon lekkere rechttoe rechtaan bluesrock met een smerig filtertje.
Lone - We Came A Long WayDaar zijn de twee heren van Lone weer, nog maar pakweg anderhalf jaar na...
Trance - Break Out Een jaartje geleden werden we ‘verrast’ met een heruitgave van het tweede...